Język angielski 2.0

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
angielski
anglish
Utworzenie: Widsið w 2008
Najnowsza wersja: 5
Sposoby zapisu: alfabet łaciński
Typologia: a posteriori
SVO
fleksyjny
Klasyfikacja: języki germańskie
  zachodnie
    anglo-fryzyjskie
      angielski
Kody
Conlanger–3 nat.ang.wid
Lista conlangów

Język angielski (anglish spräk [ˈaŋlɪʃˈsprækʰ]) to naturalistyczny język sztuczny typu a posteriori opracowywany przez Widsiða z przerwami od roku 2008. Założeniem dla projektu była historia alternatywna, w której normański atak na Anglię nie powiódł się, ale spowodował izolację Wysp Brytyjskich, tym samym pozwalając na bardziej introwertyczny rozwój języka, choć nie w takim stopniu, jak miało to miejsce na Islandii. Rezultatem jest dosyć archaiczny leksykalnie, ale przy tym innowacyjny składniowo język o widocznym na pierwszy rzut oka germańskim rodowodzie.

Anglijski był projektem wielokrotnie porzucanym i wznawianym, obecnie jego słownik liczy około 2500 słów. Obok pomerańskiego jest to jeden z najbardziej rozbudowanych języków autorstwa Widsiða, chociaż być może nie pozwala jeszcze na taką wolność ekspresji. W warstwie leksykalnej dominują różne derywaty staroangielskie i ich złożenia, z tytułu pozbycia się superstratu latynizowanego uwypuklane są także leksemy i konstrukcje pochodzenia skandynawskiego. Angielski jest przy tym nadal językiem fleksyjnym z podwójną odmianą przydawkową i kilkoma klasami deklinacji rzeczownika, uzależnionymi od długości i rodzaju danego rdzenia.

Założenia historyczne

Język angielski 2.0

Punktem rozejścia się historii 2.0 z historią rzeczywistej angielszczyzny jest w zasadzie najazd normański na Anglię z roku 1066. Założeniem dla 2.0 jest, że ów najazd został ostatecznie odparty, ale okupiony dużymi stratami w ludności i okresem niemal całkowitej izolacji Wysp Brytyjskich, trwającym blisko cztery wieki. W ten sposób powstał język stosunkowo archaiczny, o typowym dla oderwanych kulturowo regionów "wsobnym" słownictwie i słowotwórstwie opierających się na maksymalnym wykorzystaniu dostępnych sposobów derywacyjnych i kompozycyjnych, względnie sztywnej i bardzo regularnej składni, posiadający bogatą siatkę dialektalną, w której część dialektów posiada charakterystyczne dodatkowe normy ortograficzne, pozwalające oddać lokalną wymowę także na piśmie.

Angielski 2.0 różni się od standardowego angielskiego także periodyzacją. Wyróżnia się:

  • okres późny staroangielski (spaaldanglish), trwający od 1066 do ok. 1450, charakteryzujący się swego rodzaju dyglosją - dosyć swobodny składniowo język pisany (spaaldanglish shrívmál) oddala się od stopniowo regularyzującego się języka mówionego (spaaldanglish tungemál),
  • okres średnioangielski (middanglish), trwający od ok. 1450 do ok. 1700, w którym zachodzi znakomita większość procesów fonetycznych,
  • okres nowoangielski (níwanglish), trwający od ok. 1700 do dzisiaj, w którym procesy regularyzujące w składni dobiegają końca, leksykon zaczyna otwierać się na zapożyczenia, a zróżnicowanie dialektalne zaczyna się stopniowo pogłębiać.

Związki z innymi językami

Historia wersji

Bibliografia

Przypisy