Język polski (KZ)

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
język polski
język polski, polszczyzna
Utworzenie: Henryk Pruthenia w 2013
Cel utworzenia: do świata z językiem zapadniém
Ilość mówiących ?
Sposoby zapisu: latinica
Klasyfikacja: języki indoeuropejskie
słowiańskie
zachodniosłowiańskie
lechickie
polszczyzna
Kody
Conlanger–2 -
Lista conlangów


Język polski, polszczyzna - język używany w konŭorldzie Zapadki. Jest to język de facto tożsamy z językiém polskiém naszego świata, jednak ze względu na różnicę w historji różni się częściowo zasobém słownictwa, jak i wymową, czy ortografją.

Abeceda

Abeceda polska wygląda następująco:

Aa Áá ą ą́ Bb Cc Ćć Dd Dzdz Dżdż
Dźdź Ee Éé ę ę́ Ff Gg Hh Chch Ii
Jj Kk Ll Łł Mm Nn Ńń Oo Óó Pp
Rr Rzrz Ss Szsz Śś Tt Uu Ŭŭ Ww Yy
Zz Żż Źź

Różnica w użytkowaniu bukw

Ze względu na inną historję języka, brak zabarów, oraz dużo dłuższe tradycje piśmiennicze, język polski posługuje się inném troszki zestawém bukw. Różnice są następujące:

Áá

Wymawiane jak zwykłe "a", acz wśród użytkowników gwar często wymawiane jako [o], albo tak samo jako /o/. Częste w końcówce przymiotnika (dobrá, mą́drá), nazw z łaciny ze ściągniętém ija do já (ortografjá), w czasownikach z tematém na -a- (znáć, znám, znász) oraz w innech przykładach.

ą, ą́, ę, ę́

Litera ą odpowiada naszemu "ę" po twardech (dawniéj także "ą" w końcówce pierwszéj osoby liczby pojedynczéj czasu teraźniejszego), ą́ zaś "ą" po twardech (dawniéj w trzeciéj osobie liczby mnogiéj czasu teraźniejszego), "ę" odpowiada "ię" a "ę́" "ią". Przykłady:

  • dą́b "dąb"
  • dąby "dęby"
  • więzy "więzy"
  • wię́zać "wiązać"
  • myślę (dawniéj "myślą") - myślę

"myślę́ (dawniéj: "myślą́") - myślą Nosówki są wymawiane podobnie jak u nas, "ę" oraz "ą" tracą w wygłosie nosowość, ale w reszcie pozycyj wymawiane prawdziwie nosowo.

Éé

Wymiawane jak:

  • y/i
  • zwykłe e
  • [e].

Używane w końcówkach przymiotnikowech w miejscu "e".

Jj

Używane tak jak doreformowo (a więc ortografjá, a nie ortografiá).

Łł

W wygłosie sylaby zamkniętéj - jak u nas [w], w reszcei pozycji - scenicznie. A więc: "dał" [daŭ], ale już "dałam" [dałam].

Óó

Wymawiane zwyczajowo niczém "u", aczkolwiék często, w szczególnie wśród gwar wschodniech, jak [o].

Ŭŭ

Jak "ł" w wygłosie sylaby zamkniętéj, często w zapożyczeniach.

Różnice gramatyczne

Różnice są następujące:

  • słowa oznaczające rzeczy zwyczajowo będące w parze posiadają odmianę w liczbie mnogiéj jak dawniéj w liczbie podwójnéj. Tak samo i przymiotniki stojące przy niech posiadają odmianę typową liczbie podwójnéj;
  • "ony", a nie "one"
  • -iém/-ém oraz iemi/-emi miast -im/-ym czy imi/-ymi
  • rzadsza podwójna negacja
  • utrzymanie końcówki -ę zamiast -ą w bierniku
  • użytkowanie czasu zaprzeszłego
  • końcówka dla liczby mnogiéj rzeczowników żenskiech na -Cja -ij/-yj, brak zlania się z resztą odmiany.