Polski Kąłądzerski Rilej VIII/trodencki

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tekst powyżej jest w języku trodenckim z grupy romańskiej i jest zaczerpnięty z ostatniej strony okładki książki autorstwa pana imieniem Tariei Vesaas. W razie wątpliwości oczywiście pytaj.

Słowniczek

acada I - wodospad
cómiś - tak (że)
cónd - kiedy
cónt - przeciw, przeciwko
ćlatif IV - twórczy, kreatywny
ćlesial - dorastać
ćma I - szczyt, wierzchołek
dol - zbyt, nazbyt, za bardzo
e - i
el I - ona
exăncial - doświadczać, przeżywać
excial - tłumaczyć
făl - iść
flid III - zimno, chłód, mróz
fortia II - siła
funicia II - więź
i - w, wewnątrz, także przez
itia II - myśl
ja II - dziewczyna
jăl III - zima
jura I - książka
lacial - marznąć, chłodzić
luchtal - walczyć
mitia II - przyjaźń
nă - nie
nofăla I - powieść
óral - opowiadać
pă - przez
presăntal - przedstawiać, pokazywać, prezentować
pri - pierwszy
profónd - głęboki
que - że, co
ścil - wiedzieć, umieć, rozumieć
tăl - między
tăm - czas, raz
to - wszystko

Gramatyka, składnia i fonotaktyka

Trodencki ma szyk SVO. Występują trzy rodzajniki określone – le, la i li (męski, żeński, mnogi), które w połączeniu z przyimkiem dă ( z łac. dē) ściągają się do form del/de, dal/da, dil/di. Oczywiście jest to uzaleźnione od następnego słowa, ale tym nie będziemy się w tym tekście specjalnie przejmować. Dor jest formą nieregularnego liczebnika dó, oznaczającego dwa. Ważna jest też sprawa r i l, ponieważ dyskusyjne jest, czy są one dwoma fonemami, czy tylko allofonami jednego fonemu. W nagłosie, wygłosie i w zbitkach ze spółgłoskami szczelinowymi występuje l, natomiast pomiędzy samogłoskami oraz w zbitkach ze spółgłoskami zwartymi występuje r, a w innych połączeniu z spółgłoskami płynnymi i nosowymi pojawia się ă. Ma to też znaczenie przy przyimkach, bo na przykład taki przyimek, akurat nie występujący w tym tekście, sur (na) w połączeniu z np. słowem saca (damska torebka) da nam sul sace. To samo tyczy się rodzajników i zaimków. Ponieważ w tekście występuje w czasownikach tylko trzecia osoba, powiem, że jej końcówkami jest –a (pojedyncza) i –ó (mnoga) dla czasowników I koniugacji (bezokolicznik –al/–ăl) oraz –ia, –ió dla III koniugacji (bezokolicznik –il). Występujące tu także czasowniki z sufiksami –ies[…] lub –it[…] to imiesłowy czynne i bierne, które odmieniają się jak przymiotniki.