Stękacze-kwękacze

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stękacze-kwękacze, stęk-kwęki, stęk-męki, sękacze-brzdękacze - to fikcyjne istoty ze świata Gruszek Na Wierzbie I Śliwek Na Sośnie. Swoją nazwę zawdzięczają wydawanym przez siebie dźwiękom, przypominającym postękiwanie. Mają bardzo skomplikowany cykl życiowy. Przez niektórych bywają zaliczane w poczet roślin, inni uważają je za zwierzęta.

Wygląd

Wygląd stękaczy-kwękaczy bardzo różni się w zależności od stadium rozwojowego.

  1. Nasiona mają kształt gömböca, pokryte są grubą, przypominającą łuskę skórką barwy rdzy. Miąższ jest jasnożółty, mało soczysty, ma silne właściwości narkotyczne, choć dla niektórych ras (np. ludzi i przedstawicieli ras luckich) jest on bardzo silną trucizną.
  2. Młode osobniki mają formę niewielkiej kępy krzewów, wyrastających z jednej, ukrytej pod ziemią bulwy. Ich liście mają kształt dłoniasty i różowe zabarwienie. Łodyga stękacza-kwękacza dorasta do 50-60 cm. Do podziemnych narządów larwy stękacza-kwękacza należą oprócz bulwy także bujne korzenie oraz narządy rodne - słupki i pręciki. Przenoszeniem pyłku między nimi zajmują się żyjące w glebie owady.
  3. W stadium przejściowe stękacz-kwękacz przechodzi, gdy jego bulwa zgromadzi odpowiedni zapas materii (zazwyczaj mierzy wtedy 50-80 centymetrów). W tym stadium obumierają zarówno łodygi jak i korzenie stękacza-kwękacza. Pozostająca w ziemi bulwa pokrywa się twardym pancerzem (od tego momentu bywa też czasem zwana jajkiem) i czeka, aż zostanie odkopana przez dorosłego osobnika, który umieszcza ją w torbie na swoich plecach. Tam wewnątrz bulwy następuje przeobrażenie, aż w końcu wykluwa się dorosły osobnik. Po przeobrażeniu dorosły osobnik przez pewien czas pozostaje jeszcze w torbie nosiciela, żywiąc się dostarczanym przez tegoż pokarmem.
  4. Dorosły osobnik (zwany też owocem) ma postać humanoidalną. Dorasta do trzech metrów, porusza się w pozycji pół wyprostowanej. Jego skóra ma kolor siny, pokryta jest nielicznymi włoskami (są to jego narządy węchu). Przednie kończyny są dłuższe od tylnych i przystosowane do kopania w ziemi. Na podbrzuszu stękacz-kwękacz ma otwory specjalne do znoszenia nasion, a na plecach torbę. Oczy i uszy przypominają budową ludzkie i są umiejscowione na głowie, pod otworem gębowym.

Zwyczaje

Stękacze-kwękacze nie tworzą skomplikowanych struktur społecznych, mają jednak bardzo silnie rozwinięty instynkt macierzyński. Dorosłe osobniki zajmują się opieką nad młodymi ze swoich nasion, są też w stanie zaadoptować cudzą bulwę. Dorosłe stękacze-kwękacze porozumiewają się pomiędzy sobą specjalnym systemem stęknięć, młode są niezdolne do komunikacji, jednak opiekujące się nimi owoce po drobnych zmianach w ubarwieniu liści są w stanie rozpoznać, czego potrzeba i co może dolegać młodym.

Pożywienie

Młode osobniki - podobnie jak rośliny - pobierają z powietrza tlen oraz dwutlenek węgla, a z gleby alkohol lub wodę i sole mineralne. W celu dostarczenia młodym alkoholu dorosłe osobniki hodują niamniamy. W ich liściach zachodzi fotosynteza, stąd mają pewne zapotrzebowanie na światło słoneczne. Osobniki dorosłe to drapieżniki, polują na wszystko, co będzie na tyle nieostrożne, by zbliżyć się do ich kryjówek. Najczęściej ich łupem padają leśne zwierzęta, nieostrożni turyści lub polujący na nich kłusownicy.

Wpływ na środowisko

Młode stękacze-kwękacze najlepiej rosną w półcieniu, stąd dorosłe osobniki sadzą je pomiędzy drzewami, w niewielkich odstępach, by można je było łatwiej doglądać. Młody osobnik ma jednak duże zapotrzebowanie na sole mineralne i wodę, tym samym zabiera te składniki innym roślinom, które wtedy usychają, stąd co jedno-kilka następne pokolenie stękaczy-kwękaczy szuka innego cienistego miejsca. Prowadzi to do niszczenia lasów.

Stosunki z innymi rasami

Ze względu na drapieżnictwo stękacze-kwękacze nie są szczególnie lubiane wśród innych ras, choć zdarzają się od tego wyjątki. Częstą praktyką jest polowanie na stękacze-kwękacze ze względu na ich nasiona, przydatne do celów magicznych, jako trucizna, jako narkotyk, a nawet w celach kulinarnych (istnieje sposób, by zneutralizować ich trujące właściwości, zaś zupa z nasion stęk-kwęków jest uważana za wyjątkowy rarytas). Było kilka prób hodowli stękaczy-kwękaczy z nasion, kończyły się jednak one obumarciem bulwy w stadium przejściowym lub pożarciem hodowcy.

Pochodzenie

Nie jest jasne, skąd pochodzą stękacze-kwękacze. Jedni twierdzą, że od rośli, inni, że od zwierząt lub upiorów. Pochodzą z Pierścienia Większego i na Pierścień Mniejszy zostały przywleczone całkiem niedawno przez jednego z hodowców.