'''Język biebrzański''' (biebrz. ''бябраска мова'' /bʲaˈbraska ˈmɑʋa/) – język słowiański należący do podgrupy wschodniosłowiańskiej, używany głównie na terenie gmin Goniądz i Trzcianne w powiecie monieckim, w województwie podlaskim. Ma status języka regionalnego, ale od kilkudziesięciu lat jest zagrożony wymarciem. Według danych z 2021 roku językiem biebrzańskim posługuje się około 3 tys. ludzi, znaczną część użytkowników stanowią osoby starsze.
'''Język biebrzański''' (biebrz. ''бябраска мова'' /bʲaˈbraska ˈmɑʋa/) – język słowiański należący do podgrupy wschodniosłowiańskiej, używany głównie na terenie gmin Goniądz i Trzcianne w powiecie monieckim, w województwie podlaskim. Ma status języka regionalnego, ale od kilkudziesięciu lat jest zagrożony wymarciem. Według danych z 2021 roku językiem biebrzańskim posługuje się około 3 tys. ludzi, znaczną część użytkowników stanowią osoby starsze.
== Klasyfikacja ==
Język biebrzański w przeciwieństwie do języka białoruskiego i ukraińskiego nie wywodzi się z języka ruskiego, tylko bezpośrednio z języka staroruskiego.
Język biebrzański (biebrz. бябраска мова /bʲaˈbraska ˈmɑʋa/) – język słowiański należący do podgrupy wschodniosłowiańskiej, używany głównie na terenie gmin Goniądz i Trzcianne w powiecie monieckim, w województwie podlaskim. Ma status języka regionalnego, ale od kilkudziesięciu lat jest zagrożony wymarciem. Według danych z 2021 roku językiem biebrzańskim posługuje się około 3 tys. ludzi, znaczną część użytkowników stanowią osoby starsze.
Klasyfikacja
Język biebrzański w przeciwieństwie do języka białoruskiego i ukraińskiego nie wywodzi się z języka ruskiego, tylko bezpośrednio z języka staroruskiego.
