Język biebrzański

Język biebrzański Бябраска мова
Sposoby zapisu:	cyrylica
Typologia:	SVO
Utworzenie:	Stanislaw w 2026
Używany w :	Polska
Liczba użytkowników	~3 000
Klasyfikacja:	Języki indoeuropejskie Języki bałto-słowiańskie Języki słowiańskie Języki wschodniosłowiańskie Język staroruski Język biebrzański
Lista conlangów

Zobacz też słownik tego języka.

Język biebrzański (biebrz. бябраска мова /bʲaˈbraska ˈmɑʋa/) – język słowiański należący do podgrupy wschodniosłowiańskiej, używany głównie na terenie gmin Goniądz i Trzcianne w powiecie monieckim, w województwie podlaskim. Ma status języka regionalnego, ale od kilkudziesięciu lat jest zagrożony wymarciem. Według danych z 2021 roku językiem biebrzańskim posługuje się około 3 tys. ludzi, znaczną część użytkowników stanowią osoby starsze.

Klasyfikacja

Język biebrzański w przeciwieństwie do języka białoruskiego i ukraińskiego nie wywodzi się z języka ruskiego, tylko bezpośrednio z języka staroruskiego.

Lista Swadesha

Numer	Język polski	Język biebrzański	Wymowa	Etymologia
1.	ja	яс	/jas/	strus. ꙗзъ
2.	ty	ті	/tʲi/	strus. тꙑ
3.	on, ona, ono	он, она, оно	/ɑn/, /ɑˈna/, /ɑˈnɑ/	strus. онъ, она, оно
4.	my	мі	/mʲi/	strus. мꙑ
5.	wy	ві	/ʋʲi/	strus. вꙑ
6.	oni, one	онi	/ɑˈnʲi/	strus. они

Gramatyka

Główny artykuł: Gramatyka języka biebrzańskiego

Słownik

Główny artykuł: Słownik:Język biebrzański

Historia

Początki kształtowania się języka biebrzańskiego to XIV wieku, kiedy po podbojach krzyżackich resztki ludności jaćwieskiej zaczęły być asymilowane przez sąsiednie ludy. Na wschód i południe od rzeki Biebrzy byli to szczególnie Rusini, którzy stopniowo zasiedlali wyludnione tereny południowej Jaćwieży.