Język biebrzański w przeciwieństwie do języka białoruskiego i ukraińskiego nie wywodzi się z języka ruskiego, tylko bezpośrednio z języka staroruskiego.
Język biebrzański w przeciwieństwie do języka białoruskiego i ukraińskiego nie wywodzi się z języka ruskiego, tylko bezpośrednio z języka staroruskiego.
Język biebrzański (biebrz. бябраска мова /bʲaˈbraska ˈmɑʋa/) – język słowiański należący do podgrupy wschodniosłowiańskiej, używany głównie na terenie gmin Goniądz i Trzcianne w powiecie monieckim, w województwie podlaskim. Ma status języka regionalnego, ale od kilkudziesięciu lat jest zagrożony wymarciem. Według danych z 2021 roku językiem biebrzańskim posługuje się około 3 tys. ludzi, znaczną część użytkowników stanowią osoby starsze.
Klasyfikacja
Język biebrzański w przeciwieństwie do języka białoruskiego i ukraińskiego nie wywodzi się z języka ruskiego, tylko bezpośrednio z języka staroruskiego.
Początki kształtowania się języka biebrzańskiego to XIV wiek, kiedy po podbojach krzyżackich resztki ludności jaćwieskiej zaczęły być asymilowane przez sąsiednie ludy. Na wschód i południe od rzeki Biebrzy byli to szczególnie Rusini, którzy stopniowo zasiedlali wyludnione tereny południowej Jaćwieży.
