'''Język biebrzański''' (biebrz. ''biabraska mȧwa'' /bʲaˈbraska ˈmɑʋa/) – język słowiański należący do grupy wschodniosłowiańskiej, używany głównie na terenie gmin Goniądz i Trzcianne w powiecie monieckim, w województwie podlaskim. Ma status języka regionalnego, ale od kilkudziesięciu lat jest zagrożony wymarciem. Według danych z 2021 roku językiem biebrzańskim posługuje się około 3 tys. ludzi, znaczną część użytkowników stanowią osoby starsze.
'''Język biebrzański''' (biebrz. ''biabraska mȧwa'' /bʲaˈbraska ˈmɑʋa/) – język słowiański należący do grupy wschodniosłowiańskiej, używany głównie na terenie gmin Goniądz i Trzcianne w powiecie monieckim, w województwie podlaskim. Ma status języka regionalnego, ale od kilkudziesięciu lat jest zagrożony wymarciem. Według danych z 2021 roku językiem biebrzańskim posługuje się około 3 tys. ludzi, znaczną część użytkowników stanowią osoby starsze.
==Cechy charakterystyczne==
===Fonetyka===
W języku biebrzańskim zaszły następujące charakterystyczne zjawiska fonetyczne:
* prasłowiańska samogłoska ''o'' przeszła w samogłoskę /ɑ/, np. prasł. *voda ⇒ biebrz. wȧda /ʋɑˈda/
* prasłowiańska samogłoska ''y'' przeszła w samogłoskę /i/, np. prasł. *ty ⇒ biebrz. ti /ti/
* prasłowiańskie samogłoski ''e'', ''ě'' oraz ''ę'' przeszły w samogłoskę /a/, np. prasł. *sestra ⇒ biebrz. siastra /sʲaˈstra/
* prasłowiańskie samogłoska ''ǫ'' przeszła w /u/, np. prasł. *vȍdǫ (biernik) ⇒ biebrz. vȧdu /ˈʋɑdu/
* prejotacja przed nagłosowymi prasłowiańskimi samogłoskami ''a'', ''e'', ''ě'' oraz ''ę'', np. prasł. *ezero ⇒ biebrz. jaziarȧ /ˈjazʲarɑ/
* palatalizacja przed prasłowiańskimi samogłoskami ''e'', ''ě'', ''ę'', ''i'' oraz ''ь'' (w pozycji mocnej), np. prasł. *dětę ⇒ biebrz. dziatia /d͡zʲaˈtʲa/
* dzekanie przed prasłowiańskimi samogłoskami ''e'', ''ě'', ''ę'', ''i'' oraz ''ь'' (w pozycji mocnej), np. prasł. *dьnь ⇒ biebrz. dzian /d͡zʲan/
* jer twardy w pozycji mocnej przeszedł w samogłoskę /ɑ/, a w pozycji słabej zanikł, np. prasł. *gъrbъ ⇒ biebrz. gȧrb /gɑrb/
* jer miękki w pozycji mocnej przeszedł w głoskę /a/ (palatalizując poprzedzającą spółgłoskę), a w pozycji słabej zanikł (nie pozostawiając palatalizacji na poprzedzającej spółgłosce), np. prasł. *pьsъ ⇒ biebrz. pias /pʲas/
Język biebrzański (biebrz. biabraska mȧwa /bʲaˈbraska ˈmɑʋa/) – język słowiański należący do grupy wschodniosłowiańskiej, używany głównie na terenie gmin Goniądz i Trzcianne w powiecie monieckim, w województwie podlaskim. Ma status języka regionalnego, ale od kilkudziesięciu lat jest zagrożony wymarciem. Według danych z 2021 roku językiem biebrzańskim posługuje się około 3 tys. ludzi, znaczną część użytkowników stanowią osoby starsze.
