Przejdź do zawartości

Język biebrzański: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Stanislaw (dyskusja | edycje)
Stanislaw (dyskusja | edycje)
Linia 45: Linia 45:
|/tʲi/
|/tʲi/
|''strus.'' тꙑ
|''strus.'' тꙑ
|-
|3.
|on, ona, ono
|он, она, оно
|/ɑn/, /ɑˈna/, /ɑˈnɑ/
|''strus.'' онъ, она, оно
|-
|-
|}
|}

Wersja z 22:34, 11 kwi 2026

Język biebrzański
Бябраска мова
Sposoby zapisu: łaciński
Typologia: SVO
Utworzenie: Stanislaw w 2026
Używany w : Polska
Liczba użytkowników ~3 000
Klasyfikacja: Języki indoeuropejskie
  • Języki bałto-słowiańskie
    • Języki słowiańskie
      • Języki wschodniosłowiańskie
        • Język staroruski
          • Język biebrzański
Lista conlangów
Zobacz też słownik tego języka.

Język biebrzański (biebrz. бябраска мова /bʲaˈbraska ˈmɑʋa/) – język słowiański należący do grupy wschodniosłowiańskiej, używany głównie na terenie gmin Goniądz i Trzcianne w powiecie monieckim, w województwie podlaskim. Ma status języka regionalnego, ale od kilkudziesięciu lat jest zagrożony wymarciem. Według danych z 2021 roku językiem biebrzańskim posługuje się około 3 tys. ludzi, znaczną część użytkowników stanowią osoby starsze.

Lista Swadesha

Numer Język polski Język biebrzański Wymowa Etymologia
1. ja яс /jas/ strus. ꙗзъ
2. ty ті /tʲi/ strus. тꙑ
3. on, ona, ono он, она, оно /ɑn/, /ɑˈna/, /ɑˈnɑ/ strus. онъ, она, оно

Gramatyka

Słownik

Główny artykuł: Słownik:Język biebrzański