Tarykański

Język tarykański (nazwa własna Бахас тарыкане) - pół nooblang.

Alfabet

Litera w cyrylicy	Litera w łacince	Nazwa litery	Fonem	Przykładowe słowo	IPA	Znaczenie	Uwagi
Д д	D d	Де	d	Дух	duχ	kura
Е е	E e	Е	ə	Ентун	əntun	kaczka
Р р	R r	Ре	r	Рапс	rapθ	wyjście
Т т	T t	Те	t	Тач	tas	szczur
З з	Z z	Зе	z	Зејтін	zəjtin	oliwka
У у	U u	У	u	Удіш	udiʃ	chwast
Ў ў	V v	Ўе	w	Ўакабу	wakabu	dziewczyna
Ш ш	Ş ş	Ше	ʃ	ша	ʃa	już
І і	İ i	І	i	ігласте	iglaθtə	żółty
Ј ј	Y y	Је	j	јун	jun	ona
П п	P p	Пе	p	Прат	prat	świat
Ы ы	I ı	Ы	ɨ	Ынах	ɨnaχ	dziecko
А а	A a	А, Ыта	a	Ўакабу	wakabu	dziewczyna	nie występuje na początku wyrazu
Ц ц	X x	Це	ts	Цар	tsar	cebula
С с	S s	Се	θ	Сер	θər	żołądź
Г г	G g	Ге	g	ыглада	ɨglada	mówić
Х х	H h	Хе	χ	Хаы	χaɨ	grupa
К к	K k	Ке	k	Кат	kat	słowo
Ч ч	Ç ç	Че	s	ЧантКіцај	sant kitsaj	kangur
Ӵ ӵ	C c	Ӵе	ʧ	Ӵіх	ʧiχ	grot
Ћ ћ	F f	Ће	c	Ћун	cun	pies
Ђ ђ	Q q	Ђе	ɟ	Ђуђ	ɟuɟ	mgła
Ж ж	J j	Же	ʒ	Жітр	ʒitr	życie
Б б	B b	Бе	b	Бут	but	but
Л л	L l	Ле	l	Ліўах	liwaχ	komar
Н н	N n	Не	n	Немч	nəms	tchórz
Ң ң	Ğ ğ	Не лачаје	n	ыңерца	ɨnərtsa	przybywać	używane dla zaznaczenie n protetycznego
М м	M m	Ме	m	ымалпа	ɨmalpa	myśleć

Fonetyka

Samogłoski

Język tarykański posiada 5 fonemów samogłoskowych.

		Przednie	Centralne	Tylne
Przymknięte		i	ɨ	u
Średnie		ə
Otwarte		a

Spółgłoski

		Dwuwargowe	Zębowe	Dziąsłowe	Zadziąsłowe	Podniebienne	Welarne	Języczkowe
Nosowe		m	n
Zwarte		p b	t d			c ɟ	k g
Afrykaty				ʦ	ʧ
Szczelinowe			θ	s z	ʃ ʒ			χ
Drżące			r
Półsamogłoski		w				j
Boczne			l

Gramatyka

Rzeczownik

Rzeczowniki tarykańskie zapisywane są zawsze z dużej litery, jeśli zaś są to rzeczowniki złożone, kapitalizować należy wszystkie ich człony, np. ДіБуУдерЧід 'zakochana para'. Tej zasady nie stosuje się, gdy człony złożenia ulegają deformacji na skutek zmian fonetycznych, np. Лакјажен 'małżeństwo' (zniekształcenie od dawnego tarykańskiego Лакі а Жен 'mąż i żona').
Rzeczowniki odmieniają się przez kategorie liczby oraz przypadka.

Liczba

W języku tarykańskim mamy trzy liczby: pojedynczą, mnogą ogólną i mnogą poszczególną. Liczba pojedyncza nie ma swojego morfemu. Liczbę mnogą ogólną tworzy się od form liczby pojedynczej na zasadach ujętych w tabeli. Liczbę mnogą poszczególną tworzy się od liczby mnogiej ogólnej regularną końcówką ма.

Typ wyrazu	Tworzenie l.m.ogólnej	Przykład w l.p.	Znaczenie	Przykład w l.m. ogólnej	Przykład w l.m. poszczególnej
zakończony na VC	C ulega geminacji, dodaje się а	Ынах	'dziecko'	Ынахха	Ынаххама
zakończony na więcej niż jedną spółgłoskę	dodaje się а	Плешт	'pchła'	Плешта	Плештама
zakończony na і, е	dodaje się тта	Лакі	'mężczyzna'	Лакітта	Лакіттама
zakończony na у	dodaje się а	Ыпшу	'meduza'	Ыпшуа	Ыпшуама
zakończony na ы, а po kombinacji VC	końcowa samogłoska wypada, C ulega geminacji, dodaje się а	Духы	'kura'	Духха	Духхама
zakończony na ы, а po innej kombinacji	końcowa samogłoska wypada, dodaje się а	Хаы	'grupa'	Хаа	Хаама

Istnieje też pewna liczba rzeczowników o nieregularnej liczbie mnogiej ogólnej, np. Ўакабу 'dziewczyna' -> Ўакабутта 'dziewczyny', Зерел 'kwadrat' -> Зерілла 'kwadraty'.