Krakirski

język krakirski qraqenë g’qëåqe

Utworzenie:	Hapana Mtu w 2005
Sposoby zapisu:	runy krakiryczne, alfabet łaciński
Lista conlangów

Język krakirski, krakir, klasyczny język krakirski (nazwa własna: qraqenë g’qëåqe)

Alfabet

Klasyczny język krakirski zapisywany był runami krakirycznymi (kra. qnazir pëuqs'gëiram).

Litera w łacince	Nazwa litery	"Silny" fonem	"Słaby" fonem	Przykładowe słowa	IPA	Znaczenia	Uwagi
D d	dama	d	ɖ	dizu, dëaqla	dizu, ɖakla	murować, sierp
R r	rea	r		rageltu	rageltu	zakończyć
T t	tea	t	ʈ	tåma, tërqenë	tɒma, ʈerkeɲe	matematyka, młody
Z z	zala	z	ʐ	zetrea, zbëa	zetrea, ʐβa	garnek, podróż
L l	lea	l		lipru	lipru	mieszkać
S s	issa	s	ʂ	searu, sëalqenë	searu, ʂalkeɲe	brodzić, słaby
B b	ba	b	β	bårde, bëarzgu	bɒrde, βarzgu	karzeł, posmarować
M m	ma	m		maqenë	makeɲe	chudy, smukły
P p	pa	p	ɸ	pequ, pëape	peku, ɸape	kłuć, pięć
G g	ga	g	j	glura, gëåq	glura, jɒk	złoto, też
N n	inna	n	ɲ	niqazëu, nëa	nikaʐu, ɲa	ukrywać, my
Q q	qea	k	x	qaqë, qëne	kaxe, xene	cztery, wyspa
St st	åsta, åstea	st	ʂʈ	stuqëu, stëble	stuxu, ʂʈeble	chcieć, białoskórnik
U u	una	u		uqe	uke	osiem
I i	ida	i		ilingë	iliɲje	przyjaciel
A a	abëa	a		asqura	askura	cisza
Å å	åda	ɒ		åbust	ɒbust	rodzić się
O o	oda	ɤ		oerle	ɤerle	koromysło
E e	ebëa	e		e	e	i
Ë ë	sëalqi ebëa	e		agë, edëpëu	aje, eɖeɸu	oni, bronić	znak osłabienia, oddziałuje na poprzedzającą go spółgłoskę lub grupę spółgłosek; przed samogłoską niemy
'	asqura			ab'bëm, blë'a, abbë'	abβem, βlea, aβ:	ponad, jesień, a kysz	znak rozdzielenia, wstrzymuje oddziaływanie ë na spółgłoski i samogłosek na ë; wycisza ë przed spółgłoską i w wygłosie (w nielicznych wyrazach obcych i onomatopejach)

Fonetyka

Samogłoski

	Przednie	Tylne
Przymknięte	i	u
Półprzymknięte	e	ɤ
Otwarte	a	ɒ

Spółgłoski

	Dwuwargowe	Dziąsłowe	Cerebralne	Podniebienne	Welarne
Nosowe	m	n		ɲ
Zwarte	p b	t d	ʈ ɖ		k g
Szczelinowe	ɸ β	s z	ʂ ʐ		x
Drżące		r
Półsamogłoski				j
Boczne		l

Ponadto pomiędzy dwiema samogłoskami występuje niefonemiczne zwarcie krtaniowe, np. zetrea 'garnek' wymawiane jest de facto [zetreʔa].

Gramatyka

Imiona

Rzeczowniki mają dwa rodzaje: męski i żeński. Rzeczowniki zakończone na -e lub -ë są rodzaju męskiego, natomiast te zakończone na -a są rodzaju męskiego. W liczbie mnogiej wszystkie rzeczowniki przyjmują jednakową końcówkę -ir. Przymiotniki w rodzaju męskim liczby pojedynczej mają końcówkę -enë (-ënë), w rodzaju żeńskim -i, w liczbie mnogiej natomiast oba rodzaje kończą się jednakowo - na -irt. Rzeczowniki i przymiotniki odmieniają się przez sześć przypadków.

		rzeczowniki			przymiotniki
Przypadek	Końcówki	r. ż.	r. m.	l. mn.	r. ż.	r. m.	l. mn.	funkcja
mianownik	-	glura 'złoto'	ilingë 'przyjaciel'	qnazir 'znaki'	maqenë 'chudy'	sëalqi 'słaba'	ålirt 'źli'	podmiot zdania
dopełniacz-biernik	mt, m, am	gluramt	ilingëm	qnaziram	maqenëm	sëalqim	ålirtam	przydawka dzierżawcza, dopełnienie bliższe
narzędnik	t, at	glurat	ilingët	qnazirat	maqenët	sëalqit	ålirtat	okolicznik narzędzia
celownik	gë, agë	gluragë	ilingëgë	qnaziragë	maqenëgë	sëalqigë	ålirt'gë	dopełnienie dalsze, okolicznik miejsca (dokąd)
przeciwcelownik	n, an	gluran	ilingën	qnaziran	maqenën	sëalqin	ålirtan	dopełnienie dalsze, okolicznik miejsca (skąd)
miejscownik	l, al	glural	ilingël	qnaziral	maqenël	sëalqil	ålirtal	okolicznik miejsca (gdzie)