Polski przyszłości

[Τόλας]

Zanik /w/, o którym wyżej wspomnieliście, dotyczy też nazw obcych. Polski lektor na moje ucho wymawia w tym miejscu "soeto", podczas gdy osoba z RPA wyraźnie to [w] artykułuje parę sekund wcześniej.
Cusz, czeba sie powoli żegnać z tom spugoskom w polszczyźnie.

[Łudomian]

Nie jeśm już tak pewien, jaki temat się ujednolici w czasie przeszłym iścia. Nierzadko słychuję formy pokroju szedła.

[Łudomian]

Doppelpost na ożywienie:

Niedawno zasłyszany djalog pomiędzy dwoma chłopcoma, mającyma góra 10 lat:
A: Z kim będziemy się ba(^j)ić?
B: Nie(^j)em.

Nadziejam, że jest to świadectwo postępującej elizji miękkich wargowych w polszczyźnie wśród najmłodszego pokolenia.

Spoiler

A: Z kim będziemy się bawić?
B: Nie wiem.

[Zamknij]

[Siemoród]

To mówią całkiem wyraźnie, u mnie w szybkiej mowie w tym pierwszym zdaniu dałoby się wzkazać jeszcze co najmniej dwie lenicji xDDDD

Spoiler

[ˈscim ͜  d͡ʑɛ̃ə ɕə ͜  ɥˌai̯t͡ɕ]
[ˈɲɛə̃m]

[Zamknij]

[Łudomian]

Szczerze liczę że zauważam za mało lenicyj, i w rzeczywistości jest ich jeszcze więcej XD

Dobrze że na razie ów zjawisko zdaje się umykać uwadze opinji publicznej i Radopolanie nie zabrali się za wyplenianie tego.

[Łudomian]

Podejrzewam, że końcówka -iwać/-ywać zostanie wyparta na rzecz innowacji, pewnie przez jej "przeładowanie", tzn. koniugacja typu -iwuję/-ywuję powstała w wyniku kontaminacji typu -uję oraz -iwam/-ywam jest zbyt przydługawa, co widać szczególnie przy próbie odmiany np. rozstrzeliwywać.
Rozważania teoretyczne znalazły jakieś poparcie w wysłyszanym przykładzie: "Ja się nie włamiam!".

Spoiler

"Ja się nie włam(yw)uję!"

[Zamknij]

[pipipipi]

A to że neutralny zaimek 3 osoby w językach pozbawionych tak bezużytecznej rzeczy jak rodzaj gramatyczny jest moim zdaniem zaletą języka, to już inna historia...

Jak można być lingwistą i mówić że jakakolwiek osobliwość w języku jest bezużyteczna?

Bardziej do tematu: wydaje mi się że [kj] i [gj] mogą w przyszłości przejść w [c] i [ɟ], a [x ] wraz z jego allofonami ma wg mnie tendencję do stawania się głoską języczkową.
To drugie w ekspresyjniejszej (ale czasem nie tylko) wymowie często staje się u mnie taką właśnie głoską. A co do pierwszego - przy cichszym wymawianiu tych zbitek czuję jakby nadwyżkowe mikro-zmęczenie mające odczuwalne w świadomości dążenie do [c] lub [ɟ].

[Świętopełk Kowalski]

Różne standardy wymowy między płciami. Zauważyłem, że prawie każda dziewczyna na moich studiach wymawia "dź" jako "dzj", "c" jako "cj", itp. Np. dzjeń dobry, cjasto