Cześć,

Chcę poddać pod dyskusję pomysł: Inspiruje mnie hipoteza Sapira-Whorfa. Jeśli język wpływa na myślenie, to jako patrioci powinniśmy dbać o to, by polski był precyzyjny, logiczny i piękny. Uważam, że mamy potencjał, by stał się jednym z najlepszych języków świata. Trzeba tylko czerpać z własnych zasobów: dawnych, gwarowych, słowiańskich.

Puryzm językowy, ale mądry.

Warto wracać do XIX-wiecznych słowników spolszczających, np. Łukaszewskiego, Kortowicza, Niedźwiedzkiego. Część ich propozycji funkcjonuje do dziś, np. przypadek, spadkowanie. Inne, jak gwiazdziarstwo, zielnictwo, pokazują, że polszczyzna ma ogromny potencjał słowotwórczy.

Metoda SRAFIGO:

S - inne słowiańskie języki
R - rdzeń słowiański nieużywany w polskim
A - archaiczne
F - fonosemantyczne podobieństwo
I - istniejące, lecz zapomniane
G - gwarowe
O - odbitkowe, tworzone na polskich wzorcach

Czego unikać:

• łączeń, chyba że wyjdą naprawdę zgrabnie
• opisywania jednej rzeczy wieloma słowami. To dowód ubóstwa, nie bogactwa. Język precyzyjny ma jedno słowo na jedno pojęcie.

Ortografia etymologiczna.

Przywróćmy rozróżnienie samogłosek jasnych i pochylonych: ó, é, á. To nie wymysł. To relikt dawnej polszczyzny, obecny w gwarach i świadomości językowej. Inne przykłady: zaznaczenie dawnych samogłosek długich (i, u, y) oraz spółgłosek zmiękczonych (b, p, np. w wyrazie karp dawne p było zmiękczone). Ortografia etymologiczna nie utrudnia, tylko oddaje sprawiedliwość historii języka.

Powrót do starej gramatyki.

Liczba podwójna, stare końcówki, formy typu "tamtę" zamiast "tamtą". To dziedzictwo, które zostało wyrugowane.

Dziedzictwo prasłowiańskie.

Jesteśmy Słowianami. Prasłowiański dysponował ogromnym zasobem rdzeni i form, z których polski wykorzystał tylko część. Sięgajmy po to bogactwo świadomie: adaptujmy rdzenie, konstrukcje, słowa, zgodnie z polską fonetyką i słowotwórstwem. To nie zapożyczanie z obcego, to odzyskiwanie własnego.