Tekst źródłowy strony Trugia brocka

Po błyskawicznym upadku w latach {{RokEryKyonu|8981}}-{{RokEryKyonu|8984}}, [[Trugowie]] na ponad {{RokKyonu|200}} lat stracili niepodległą państwowość. Upadek był szokiem, ale nie dla całego społeczeństwa. [[Biurokracja (Trugia)|Biurokraci]] stracili władzę, [[Magnateria (Trugia)|magnaci]] ziemię (a często i życie), ale zwykli obywatele celebrowali upadek. [[Qin|Qińczycy]], od pewnego czasu bardzo znienawidzeni, zostali wygnani bądź wymordowani. Miasta, chwilowo odcięte od [[Morze Słone|Morza Słonego]], zyskały nowe rynki zbytu na zachodzie. [[Chanat Brocki]] w tym momencie sięgał aż na [[Mugadir|mugadirskie pogranicze]]. [[Zamb|Zambijczycy]] płacili chanowi trybut.

= Państewka Wielkiej Rzeki =

Na południe od [[Wielka Rzeka|Wielkiej Rzeki]] powstał szereg niepodległych państewek. Najbardziej znana była [[Nowa Mitengia]], ale nie była ani jedyną, ani nawet najbardziej znaczącą. Tamte rejony, zasiedlone przez uchodźców z północy, były w okresie upadku Trugii miejscem, gdzie konsolidowała się nowa władza niezależna od [[Truskie klany|klanów]]. Miejscowi przywódcy skorzystali z okazji i zrzucili już całkowicie pozory zależności od władzy centralnej. Na południowym brzegu Wielkiej Rzeki powstały najważniejsze dynastie książęce [[Państwo Nowotruskie|Nowej Trugii]].

= Konflikt z Barbarzyńcami i Qin =

Chan [[Evad]], mimo początkowego sukcesu, nie był w stanie zająć południowego brzegu, mimo prób, a z chaosu po upadku Trugii skorzystali [[Północni Barbarzyńcy]], atakując i rabując zarówno [[Broci|Brotów]], jak i Trugów. W {{RokEryKyonu|9003}} rozpoczęła się [[Wojna brocko-barbarzyńska|kampania brocka]] w nich wymierzona. Tereny za [[Jezioro Słoneczne|Jeziorem Słonecznym]] wydawały się Brotom rajem – trawiaste, ale bardzo żyzne i wilgotne <ref>Powodem były ogromne pokłady zastygłej lawy metr-dwa pod powierzchnią, oraz słonie niszczące młode drzewa.</ref>. Broci zamierzali zająć step dla siebie i swoich stad. Walki były długie i ciężkie, aż w {{RokEryKyonu|9011}} nie wmieszali się do nich Qińczycy. Qińczycy w owym czasie byli u szczytu swojego [[projekt imperialny Qin|projektu imperialnego]]. Po przejęciu Trugii pracowali nad zdobyciem kontroli nad [[Pojcja|Pojtami]], oraz przewagi handlowej na całym Morzu Słonym.

Konflikt brocko-qiński został, mimo sporego ryzyka wybuchu, zażegnany, a Broci i Qińczycy wspólnie zniszczyli ostatnie ogniska oporu wrogów w {{RokEryKyonu|9016}}. W tym samym roku starzejący się Evad i Qińczycy zawarli [[Qińsko-brocki traktat o przyjaźni (9016)|traktat o przyjaźni]]. Uregulowali tam wiele problemów, jak choćby kwestie długów po Państwie Truskim. Traktat miał też tajny artykuł, w którym Trugia, jak również tereny na północ i południe od niej, zostały podzielone na strefy wpływów. Qińczycy dostali wolną rękę w [[Pojcja|Pojcji]], Broci za to w [[Taugria|Taugrii]] i na południowym brzegu Wielkiej Rzeki, co skrzętnie wykorzystali w {{RokEryKyonu|9022}}, za kolejnego chana. Najbardziej brzemienne w skutki było jednak umiejscowienie [[Ajdynir|Ajdyniru]] (z wyjątkiem [[Górny Mhasal|Górnego Mhasalu]]) w qińskiej strefie wpływów. Miało się to później zemścić na Qin podczas [[Pierwsza wojna pojcka|konfliktu z Ajdynirem]], kiedy ujawnienie treści traktatu znacznie obniżyło szanse na pokojowe rozwiązanie sporu o [[Dairaishzin]].

= Powolny rozpad Chanatu =

Do {{RokEryKyonu|9043}} roku Broci podbili również Taugrię, ale na tym skończyła się epoka brockiej hegemonii w regionie. Broci dalej panowali, ale państwo stawało się coraz słabsze, elity powoli asymilowały się do lokalnych, i wybuchały konflikty między poszczególnymi grupami. Taka sytuacja trwała aż do [[Trugia ajdynirska|podboju ajdynirskiego]] podczas [[wojny pojckie|wojen pojckich]].

{{Todsmerszczyzna}}

= Przypisy =
<references />

[[Kategoria:Trugowie]]