Trugia brocka

Po błyskawicznym upadku w latach 8981 EK -8984 EK , Trugowie na ponad 200 lat stracili niepodległą państwowość. Upadek był szokiem, ale nie dla całego społeczeństwa. Biurokraci stracili władzę, magnaci ziemię (a często i życie), ale zwykli obywatele celebrowali upadek. Qińczycy, od pewnego czasu bardzo znienawidzeni, zostali wygnani bądź wymordowani. Miasta, chwilowo odcięte od Morza Słonego, zyskały nowe rynki zbytu na zachodzie. Chanat Brocki w tym momencie sięgał aż na mugadirskie pogranicze. Zambijczycy płacili chanowi trybut.

Państewka Wielkiej Rzeki

Na południe od Wielkiej Rzeki powstał szereg niepodległych państewek. Najbardziej znana była Nowa Mitengia, ale nie była ani jedyną, ani nawet najbardziej znaczącą. Tamte rejony, zasiedlone przez uchodźców z północy, były w okresie upadku Trugii miejscem, gdzie konsolidowała się nowa władza niezależna od klanów. Miejscowi przywódcy skorzystali z okazji i zrzucili już całkowicie pozory zależności od władzy centralnej. Na południowym brzegu Wielkiej Rzeki powstały najważniejsze dynastie książęce Nowej Trugii.

Konflikt z Barbarzyńcami i Qin

Chan Evad, mimo początkowego sukcesu, nie był w stanie zająć południowego brzegu, mimo prób, a z chaosu po upadku Trugii skorzystali Północni Barbarzyńcy, atakując i rabując zarówno Brotów, jak i Trugów. W 9003 EK rozpoczęła się kampania brocka w nich wymierzona. Tereny za Jeziorem Słonecznym wydawały się Brotom rajem – trawiaste, ale bardzo żyzne i wilgotne . Broci zamierzali zająć step dla siebie i swoich stad. Walki były długie i ciężkie, aż w 9011 EK nie wmieszali się do nich Qińczycy. Qińczycy w owym czasie byli u szczytu swojego projektu imperialnego. Po przejęciu Trugii pracowali nad zdobyciem kontroli nad Pojtami, oraz przewagi handlowej na całym Morzu Słonym.

Konflikt brocko-qiński został, mimo sporego ryzyka wybuchu, zażegnany, a Broci i Qińczycy wspólnie zniszczyli ostatnie ogniska oporu wrogów w 9016 EK . W tym samym roku starzejący się Evad i Qińczycy zawarli traktat o przyjaźni. Uregulowali tam wiele problemów, jak choćby kwestie długów po Państwie Truskim. Traktat miał też tajny artykuł, w którym Trugia, jak również tereny na północ i południe od niej, zostały podzielone na strefy wpływów. Qińczycy dostali wolną rękę w Pojcji, Broci za to w Taugrii i na południowym brzegu Wielkiej Rzeki, co skrzętnie wykorzystali w 9022 EK , za kolejnego chana. Najbardziej brzemienne w skutki było jednak umiejscowienie Ajdyniru (z wyjątkiem Górnego Mhasalu) w qińskiej strefie wpływów. Miało się to później zemścić na Qin podczas konfliktu z Ajdynirem, kiedy ujawnienie treści traktatu znacznie obniżyło szanse na pokojowe rozwiązanie sporu o Dairaishzin.

Powolny rozpad Chanatu

Do 9043 EK roku Broci podbili również Taugrię, ale na tym skończyła się epoka brockiej hegemonii w regionie. Broci dalej panowali, ale państwo stawało się coraz słabsze, elity powoli asymilowały się do lokalnych, i wybuchały konflikty między poszczególnymi grupami. Taka sytuacja trwała aż do podboju ajdynirskiego podczas wojen pojckich.

Todsmerszczyzna