Pieśń Bliźniaczych Bram

✅	Niniejszy artykuł dotyczący Kyonu jest kompletny i jest ukończony.

Rēllinēvl Tjevāngonj! ‍‍‍‍꒫꒣ꉉ꒐ꇺꁚꎟꋏ ꒣ꇜꇞꏯꍓ Czytasz artykuł z serii: Thewowie.

Mowa: Języki thewańskie (Thewański archaiczny · Thewański klasyczny · Dialekt północnothewański · Dialekt południowothewański · Słownik · Tłumaczenia) Kultura: · Cywilizacja thewańska · Religia · Miasta (Wionyta · Famiron · Gajuno · Fagewrań) · Pieśń Bliźniaczych Bram Historia: Pierwsze miasta-państwa Dewii (Glatlìukō)· Państwo Tjewangono · Imperium Thewów (Llartlanlō I Wielki) · Siedemnaście Miast (Ljellēj Kālēj)

‍‍‍‍ꈼ‍‍‍‍ꃱ‍‍‍‍ꅡ‍‍‍‍—‍‍‍‍ꏧ‍‍‍‍ꀨ‍‍‍‍ꅊ

Pieśń Bliźniaczych Bram — epos tragiczno-heroiczny pochodzący z początku okresu klasycznego (pierwsza połowa Państwa Tjewangono), którego fabuła osadzona jest w Atramie w czasach przed zjednoczeniem Thewów przez Glatlìukō. W kulturze czasów późniejszych to właśnie Pieśń Bliźniaczych Bram była podstawowym źródłem wiedzy o początkach thewańskiej państwowości i to przez jej pryzmat patrzono na mitologizowane korzenie najstarszej cywilizacji kontynentu dewijskiego. Poemat ten przez długi czas istniał jedynie w wersji ustnej, wykonywanej przez wędrownych bardów i poetów. Dopiero z czasem zaczął być spisywany przez różnych autorów. Z tego powodu istnieje wiele jego wersji, różniących się od siebie pewnymi istotnymi szczegółami, a nawet całymi wątkami opowieści. Główna linia fabularna pozostaje jednak taka sama.

Pieśń Bliźniaczych Bram jest tak naprawdę całym cyklem, czyli zbiorem oddzielnych poematów tworzących wspólny i spójny ciąg. Jest to wielopokoleniowa opowieść, podążająca za dziejami dwóch braci, a następnie ich potomków przez kolejne 10 pokoleń. Każde postępujące po sobie pokolenie oraz jego losy to oddzielna pieśń lub też kolejny rozdział większej opowieści. Bracia-protoplaści nosili imiona Yllu (tj. ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ꐾꁘ [xɪˈʎu]) i Ȳlta (tj. ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ꌧ꒐ꃤꁘ [ˈxɨːlta]). Byli założycielami dwóch miast położonych na przeciwnych brzegach Jeziora Urkō, które nazwane zostały ich imionami. Nazwa eposu bierze się od dwóch bliźniaczych drewnianych bram rytualnych, które postawione zostały na przeciwko siebie na dwóch brzegach jeziora podczas zakładania miast. Bramy te stają się świadkami kulminacyjnych wydarzeń w każdym pokoleniu, początkowo bohaterskich, wraz z postępem czasu jednak coraz bardziej smutnych i tragicznych.

Wraz z biegiem opowieści, początkowa przyjaźń miedzy siostrzanymi miastami i rządzącymi nimi odłamami tej samej rodziny zaczyna zmieniać się w nieufność, rywalizację, a wreszcie wzajemną nienawiść. Przez pierwsze pokolenia miasta-państwa były ze sobą w sojuszu, ramię w ramię walczyły przeciwko wspólnym wrogom, razem odprawiały ważne ceremonie religijne, a nawet wspólnie organizowały coroczne zgromadzenia tjemìenli. W wyniku splotu nieszczęśliwych wypadków, nawarstwiających się nieporozumień opartych na dobrych intencjach, a w końcu także i zdrady, braterskie relacje ustępują zaciętej konkurencji. Kolejne pokolenia toczą ze sobą coraz krwawsze bitwy, rośnie rządza wendetty za doznane krzywdy. To błędne koło przerywane jest w kilku pokoleniach jedynie epizodami nieszczęśliwej miłości, tragicznie zakończonych mariaży i krótkotrwałej deeskalacji.

Na różnych etapach opowieści do historii śmiertelnych mieszają się też różni bogowie i półboscy herosi. W ostatnich pokoleniach konflikt między miastami staje się ostatecznie rywalizacją między samymi bogami-patronami, co sprawia, że rozpoczęta początkowo przez ludzi walka czyni z nich finalnie aktorów dramatu pisanego boską ręką. W ostatnim, dziesiątym pokoleniu, będącym kulminacyjną częścią całego cyklu, głównymi bohaterami są dwaj młodzieńcy, Kàllūm (tj. ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍꒣ꈖꐾꌃ [kʌˈʎuːm]) oraz Vrę̄fynē (tj. ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ꇞꐎꍓ꒐ꂓ [vrɛːfɪˈne:]), którzy za młodu zawarli w sekrecie mało prawdopodobną przyjaźń. Później poróżnieni zostali jednak miłością do tej samej dziewczyny o imieniu Nenjātla (tj. ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ꅫꎽ꒐ꇺꇞ [neˈŋɣa:θa]), a gdy rozpoczęła się kolejna wojna obaj stali się czempionami bogów-patronów swoich miast. Przyjaciele stanęli więc po przeciwnych stronach barykady.

Pieśń Bliźniaczych Bram kończy się swoim najbardziej dramatycznym epizodem, podczas którego ostatnia bitwa między siłami Yllu i Ȳlty przeradza się w pojedynek między czempionami obu stron. Ma on miejsce pod jedną z bram, położoną na północnym brzegu Jeziora Urkō. W jego wyniku obaj przyjaciele z dzieciństwa giną ze swoich własnych rąk. Pojedynek obserwowany jest z drugiego brzegu jeziora przez wybrankę ich serc, która nie będąc w stanie zmienić biegu wydarzeń klęczy we łzach pod bliźniaczą bramą i lamentuje nad stratą ich obu. Niektóre wersje opowieści umieszczają dziesiąte pokolenie chronologicznie tuż przed podbojami Glatlìukō dodając, że wkrótce po tragicznym pojedynku, gdy ciepłe były jeszcze ciała zmarłych, do Yllu i Ȳlta dotarł posłaniec zapowiadający podboje Lādīgnēja, wzywający do przyjęcia supremacji boga Jallàna, lub wręcz wypowiadający obu miastom wojnę w imieniu miasta-państwa Ryllor. Yllu i Ȳlta, połączone wspólną stratą i zagrożeniem, łączą więc siły przeciwko wspólnemu wrogowi. Tłumaczy to dlaczego w opowieściach z cyklu o Glatlìukō oba miasta-państwa pojawiają się jako sojusznicy i członkowie tej samej koalicji.

Galeria

• 
  Podobne bramy gę̄là są częstym widokiem na zamieszkanych przez Thewów terenach. Stawiane są zarówno na suchym lądzie, jak i w wodzie, na licznych jeziorach regionu.
• 
  Bracia Yllu i Ȳlta podążający brzegiem Jeziora Urkō w poszukiwaniu miejsc na nowe osady.
• 
  Ostatnia rozmowa Kàllūma i Vrę̄fynē, obaj w pojedynku zadali sobie śmiertelne rany.
• 
  Nenjātla płacząca przy bramie gę̄là, świadoma tego, że nie jest w stanie zmienić biegu wydarzeń.