Język średniowertyński: Różnice pomiędzy wersjami

Wersja z 23:19, 20 wrz 2025

Język średniowertyński Wōltuŋūwko

Sposoby zapisu:	Pismo wertyńskie
Typologia:	Aglutynacyjny, VSO
Faktycznie
Utworzenie:	Wirczę w 2025
Najnowsza wersja:	1.0
Kody
Conlanger–1	`sdw.`
W Kyon
Używany w :	Wertynia (urzędowy)
Klasyfikacja:	Języki wertyńskie Język starowertyński Języki południowowertyńskie Język średniowertyński
Lista conlangów

Język średniowertyński (sdw. Wōltuŋūwko [wuːlˈtʉ.ŋyːw.kʷɔ]) —

Głosownia

Samogłoski

W języku średniowertyńskim występuje 9 samogłosek, w tym 7 krótkich i 2 długie.

	Przednie		Środkowe		Tylne
	Krótkie	Długie	Krótkie	Długie	Krótkie	Długie
Przymknięte	i <i>	yː <ū>	ʉ <u>
Półprzymknięte			ə <è>		ɤ <oè>	oː <ō>
Półotwarte	ɛ <e>				ɔ <o>
Otwarte			ɑ <a>

Głoski /ɛ ɔ/ po spółgłoskach miękkich, czyli /ɲ t͡ɬ t͡ʃ ʃ ɬ j ʎ/, wymawiane są jako [e o].
Głoska /oː/ poprzedzana /w/, wymawiana jest jako [uː], np. Wōme [wuːˈmɛ] - (Matka). Kiedy głoski poprzedzane są inną spółgłoską i dochodzi do uwargowienia, wtedy wymowa upraszcza się do [uː], jak w np. Siaŋūľwō [ʃiɑ̯ˈŋyː.ʎuː] - (Mówię).

Dwugłoski

W języku średniowertyńskim występują jedyne trzy dwugłoski.

ia - [iɑ̯] jak w Wōlcia [wuːlˈt͡ʃiɑ̯] - (Wertyńczycy)
ie - [ie̯] jak w Hieme [hie̯ˈmɛ] - (Człowiek)
io - [iɔ̯] jak w Siaŋūľwio [ʃiɑ̯ˈŋyː.ʎʷiɔ̯] - (Obaj mówimy)

Spółgłoski

W języku średniowertyńskim występuje 25 spółgłosek.

		Wargowe	Zębowo-dziąsłowe	Podnieb.	Tylnojęz.	Krtaniowe
Nosowe		m <m>	n <n>	ɲ <ñ>	ŋ <ŋ>
Zwarte	Bezdźwięczne	p <p>	t <t>		k <k> • ɡ <g>	ʔ <'>
Zwarte	Przydechowe	pʰ <ph>	tʰ <th>		kʰ <kh>
Zwarto-szczelinowe			t͡ɬ <tl>	t͡ʃ <c>
Szczelinowe		f <f>		ʃ <s>	χ <ḫ>	h <h>
Drżące		ʙ <b>	r <r>
Półotwarte			l <l> • ɬ <ll>	j <j> • ʎ <ľ>	w <w>

Głoska /w/ upraszcza się do /ʷ/, uwargawiając stojącą przed nią inną spółgłoskę, np. Ŋūľwa [ŋyːˈʎʷɑ] - (Mówić). Natomiast kiedy stoi po /oː/, zanika, jak w np. Wōwko [wuːˈkʷɔ] - (Rzeka).
Gloska /k/ podlega uwargowieniu, kiedy stoi przed samogłoskami /ɔ oː/, np. Mō'ko [moːʔˈkʷɔ] - (Jezioro).

Pismo

Zapis wertyński

Mownia

Szyk zdania

Rzeczowniki

Rodzaj

W języku średniowertyńskim występują dwa rodzaje: ożywiony oraz nieożywiony. Do rodzaju ożywionego zaliczamy ludzi, zwierzęta oraz istoty boskie, a także, co ciekawe, zjawiska przyrodnicze, takie jak np. burza. Części ciała znajdujące się na wierzchu są rodzaju nieożywionego, natomiast wnętrzności są rodzaju ożywionego. Do rodzaju nieożywionego zaliczamy natomiast przedmioty, rośliny, czy też narzędzia. Rzeczowniki odmiany I i III należą do rodzaju nieożywionego, natomiast te odmiany II i IV do ożywionego.

Wōwko [wuːˈkʷɔ] (Rzeka) [nieoż.] → Wōľ [ˈwuːʎ] (Prąd wodny) [oż.]
Hiom [ˈhiɔ̯m] (Ciało; trup) [nieoż.] → Hieme [hie̯ˈmɛ] (Człowiek) [oż.]
Jèmo [jəˈmɔ] (Gleba, ziemia) [nieoż.] → Joèñ [ˈjɤɲ] (Dżdżownica) [oż.]

Rzeczom istotnym w oczach Wertyńczyków, takim jak: ogień, księżyc, słońce, czy też gwiazdy, zadaje się rodzaj ożywiony, lecz pojawiają się też inne, niekoniecznie podlegające pod jakąś zasadę.

Określność

Rzeczownik w języku średniowertyńskim występuje w dwóch postaciach: określonej i nieokreślonej, tworzonych poprzez dodanie do rzeczownika odpowiednich przyrostków, które zależą od odległości, jaka dzieli podmiot od mówiącego. Potocznie zanika rozróżnienie odległości i używany jest tylko określnik zwykły. Określników nie stawia się przy nazwach własnych.

Liczba	Przykłady
Liczba	Nieokreślony	Określony, (Zwykły)	Określony, (Bliski)	Określony, (Odległy)	Zerowy
Pojedyncza	-(i)mo Mō'komo (Jakieś jezioro)	-(a)go Hiemego (Ten człowiek)	-(o)po Khō'po (To państwo)	-(i)tho Winitho (Ten mężczyzna)	-(i)ľia Wifmeľia (Żaden żeglarz)
Podwójna	-(i)nie Mō'kōninie (Jakieś jeziora)	-(a)gie Hiemugie (Ci ludzie)	-(o)pie Khuciepie (Te państwa)	-(i)thie Wimuthie (Ci mężczyźni)	-(i)ľie Wifmuľie (Żadni żeglarze)
Mnoga	-(Ø)m Mō'knum (Jakieś jeziora)	-(Ø)g Hieniag (Ci ludzie)	-(Ø)p Khutūp (Te państwa)	-(Ø)th Wiñeth (Ci mężczyźni)	-(Ø)l Wifnial (Żadni żeglarze)

Liczba

W języku średniowertyńskim występują trzy liczby: liczba pojedyncza, podwójna oraz mnoga, które tworzy się poprzez dodanie odpowiedniego przyrostków.

Liczba	Przykłady
Liczba	Odmiana I	Odmiana II	Odmiana III	Odmiana IV
Pojedyncza	-o Mō'ko (Jezioro)	-e Hieme (Człowiek)	-Ø Khōt (Państwo, kraj)	-Ø Wiñ (Mężczyzna)
Podwójna	-ōn Mō'kōn (Dwa jeziora)	-u Hiemu (Dwóch ludzi)	-ie Khucie (Dwa państwa/kraje)	-u Wimu (Dwaj mężczyźni)
Mnoga	-nu Mō'knu (Jeziora)	-ia 'Hienia (Ludzie)	-ū Khutū (Państwa/kraje)	-e Wiñe (Mężczyźni)

Pogardnik

Kiedy chcemy wyrazić w języku średniowertyńskim swoją niechęć do czegoś, obrzydzenie, czy też po prostu kogoś obrazić, wtedy dodajmy do rzeczownika przyrostek <-(i)ñ>. Ów przyrostek przybiera postać <-ñ>, kiedy stoi po wyrazie zakończonym na samogłoskę, a postać <-iñ>, kiedy stoi po wyrazie zakończonych na spółgłoskę, jednak kiedy wyraz zakończony jest na <-e>, wtedy ów samogłoska zastępowana jest przez <-iñ>, lecz tylko w liczbie pojedynczej.

Hieme [hie̯ˈmɛ] (Człowiek) → Hiemiñ [hie̯ˈmɛ] (Czł*wiek)
Wiñe [ˈwiɲ] (Mężczyźni) → Wiñeñ [wiˈɲeɲ] (M*żczyźni)
Wōme [wuːˈmɛ] (Matka) → Wōniñ [wuːˈɲiɲ] (M*tka)

Ze względu na końcówkę słówka: Wiñ, mimo że nie ma ono nic wspólnego z pogardnikiem, jest niekiedy uznawane za pogardliwe, temu powszechnym stało się niepoprawne: Wim, z obawy przed złym zrozumieniem.

Przypadki

Język średniowertyński ograniczył się do trzech przypadków, pozbywając się dopełniacza i narzędnika. Rzeczownik odmienia się jednakowo przez przypadki, niezależnie od liczby, czy rodzaju.

Przypadek		Zrostki	Znaczenie	Przykład
I.	Mianownik	—	kto? co? Ogólny podmiot	Wōwko (Rzeka)
II.	Biernik	a- / -t	kogo? co? Wyraża dopełnienie bliższe	Awōwkot (Rzekę)
III.	Celownik	je- / -k	komu? czemu? Wyraża dopełnienie dalsze	Jewōwkok (Rzece)

Kiedy przyrostki <-t> i <-k> stoją przed swoimi odpowiednikami, wówczas głoski upraszczają się do [tʰ kʰ].

Czasowniki

Bezokolicznik

Bezokolicznik w języku średniowertyńskim tworzy się poprzez dodanie przyrostka <-wa> do rdzenia czasownika, choć czasami też z przyrostkiem <-o>, przez co pokrywają się z rzeczownikami. W przypadku, kiedy po odmienionym czasowniku występowałby bezokolicznik, np. Lubię mówić, drugi czasownik jest odmieniany przez osobę, a pomiędzy dwoma czasownikami stawiane jest <a>.

Siaphialwō-a-siaŋūľwō-w [ʃiɑ̯ˈpʰiɑ̯.luː‿ʔɑ‿ʃiɑ̯ˈŋyː.ʎuː] - (Ja lubię mówić)

Czasy

W języku średniowertyńskich wyróżnia się tylko trzy proste czasy: Czas przeszły, teraźniejszy i przyszły, które tworzy się poprzez dodanie do rdzenia czasownika odpowiedniego przedrostka. Stawianie przedrostków jest niezbędne w przypadku każdego czasu, choć w niektórych gwarach upowszechnił się zanik przedrostka w czasie teraźniejszym, jednak w mowie książkowej jest to uznawane za błąd.

	Czasy
	Przeszły	Teraźniejszy	Przyszły
Przykłady	bo- Boŋūľwō (Mówiłem)	sia- Siaŋūľwō (Mówię)	ḫa- Ḫaŋūľwō (Będę mówił)

Odmiana przez osoby

W języku średniowertyńskim odmiana przez osoby w liczbie mnogiej zlała się do jednej postaci: Siaŋūľwōk [ʃiɑ̯ˈŋyː.ʎuːk], a poszczególne osoby rozróżniane są poprzez zaimek. Tam samo stało się w przypadku liczby podwójnej, a także drugiej i trzeciej osoby liczby pojedynczej. Odmiana czasowników następuje poprzez dodanie do rdzenia czasownika odpowiedniego przyrostka.

Odmiana
Osoba		Przyrostek	Przykład
Liczba pojedyncza
I.	Wō (Ja)	-ō	Siaŋūľwō (Mówię)
II.-III.	Ľie (Ty)	-co	Siaŋūľco (Mówisz)
Liczba podwójna
I.-III.	Cie (My dwoje)	-io	Siaŋūľwio (Mówimy)
Liczba mnoga
I.-III.	Tō (My)	-ōk	Siaŋūľwōk (Mówimy)

Zaimki

Zaimki osobowe

Przypadek	Liczba pojedyncza			Liczba podwójna			Liczba mnoga
Przypadek	I. os.	II. os.	III. os.	I. os.	II. os.	III. os.	I. os.	II. os.	III. os.
Mianownik	Wō (Ja)	Ľie (Ty)	Mō (On)	Cie (My dwoje)	X (Wy dwoje)	X (Oni dwoje)	Tō (My)	X (Wy)	X (Oni)
Biernik	Wonat (Mnie/Mię)	Ľiefat (Ciebie/Cię)	Moret (Jego/Go/Niego)	X (Nas dwóch)	X (Was dwóch)	X (Ich/Nich)	X (Nas)	X (Was)	X (Ich/Nich)
Celownik	Wōnka (Mnie/Mi)	Ľiefka (Tobie/Ci)	Mōnka (Jemu/Mu/Niemu)	X (Nam dwóm)	X (Wam dwóm)	X (Im/Nim)	X (Nam)	X (Wam)	X (Im/Nim)

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 | nazwa = Język średniowertyński
 | nazwa własna = Wōltuŋūwko
-| alfabet u =
+| alfabet u = Pismo wertyńskie
-| typologia u = VSO
+| typologia u = Aglutynacyjny, VSO
-| faktycznie =
+| faktycznie = tak
 | twórca f = [[Użytkownik:F1req|Wirczę]]
 | rok f = 2025
@@ Linia 15: / Linia 15: @@
 | klasyfikacja =
 [[Języki wertyńskie]]
+*[[Język starowertyński]]
+**[[Języki południowowertyńskie]]
+***'''Język średniowertyński'''
 | tekst jaki =
 | tekst u =
@@ Linia 20: / Linia 23: @@
 {{słownik}}
-'''Język średniowertyński''' (sdw. ''Wōltuŋūwko'' [woːlˈtʉ.ŋyːwˈkʷɔ]) —
+'''Język średniowertyński''' (sdw. ''Wōltuŋūwko'' [wuːlˈtʉ.ŋyːw.kʷɔ]) —
 ==Głosownia==
@@ Linia 74: / Linia 77: @@
 |}
 *Głoski /ɛ ɔ/ po spółgłoskach miękkich, czyli /ɲ t͡ɬ t͡ʃ ʃ ɬ j ʎ/, wymawiane są jako [e o].
-*Głoska /oː/ poprzedzana /w/, wymawiana jest jako [uː], np. '''''Wōme''' [wuːˈmɛ]'' - (Matka). Kiedy głoski poprzedzane są inną spółgłoską i dochodzi do uwargowienia, wtedy wymowa upraszcza się do [uː], jak w np. '''''Ŋūľwō''' [ŋyːˈʎuː]'' - (Mówię).
+*Głoska /oː/ poprzedzana /w/, wymawiana jest jako [uː], np. '''''Wōme''' [wuːˈmɛ]'' - (Matka). Kiedy głoski poprzedzane są inną spółgłoską i dochodzi do uwargowienia, wtedy wymowa upraszcza się do [uː], jak w np. '''''Siaŋūľwō''' [ʃiɑ̯ˈŋyː.ʎuː]'' - (Mówię).
 ====Dwugłoski====
@@ Linia 81: / Linia 84: @@
 *'''ia''' - [{{IPA|iɑ̯}}] jak w  '''''Wōlcia''' [{{IPA|wuːlˈt͡ʃ}}<font color="darkred">{{IPA|iɑ̯}}</font>]'' - (Wertyńczycy)
 *'''ie''' - [{{IPA|ie̯}}] jak w '''''Hieme''' [{{IPA|h}}<font color="darkred">{{IPA|ie̯}}</font>{{IPA|ˈmɛ}}]'' - (Człowiek)
-*'''io''' - [{{IPA|iɔ̯}}] jak w '''''Ŋūľwio''' [{{IPA|ŋyːˈʎʷ}}<font color="darkred">{{IPA|iɔ̯}}</font>]'' - (Obaj mówimy)
+*'''io''' - [{{IPA|iɔ̯}}] jak w '''''Siaŋūľwio''' [{{IPA|ʃiɑ̯ˈŋyː.ʎʷ}}<font color="darkred">{{IPA|iɔ̯}}</font>]'' - (Obaj mówimy)
 </div>
@@ Linia 162: / Linia 165: @@
 ====Rodzaj====
-W języku średniowertyńskim występują dwa rodzaje: ożywiony oraz nieożywiony. Do rodzaju ożywionego zaliczamy ludzi, zwierzęta oraz istoty boskie, a także, co ciekawe, zjawiska przyrodnicze, takie jak np. burza, a także ogień. Części ciała są zazwyczaj w rodzaju nieożywionym z wyjątkami w postaci np. krwi i serca. Do rodzaju nieożywionego zaliczamy natomiast przedmioty, rośliny, czy też narzędzia.
+W języku średniowertyńskim występują dwa rodzaje: ożywiony oraz nieożywiony. Do rodzaju ożywionego zaliczamy ludzi, zwierzęta oraz istoty boskie, a także, co ciekawe, zjawiska przyrodnicze, takie jak np. burza. Części ciała znajdujące się na wierzchu są rodzaju nieożywionego, natomiast wnętrzności są rodzaju ożywionego. Do rodzaju nieożywionego zaliczamy natomiast przedmioty, rośliny, czy też narzędzia. Rzeczowniki odmiany I i III należą do rodzaju nieożywionego, natomiast te odmiany II i IV do ożywionego.
-Rzeczowniki odmiany I i III należą do rodzaju nieożywionego, natomiast te odmiany II i IV do ożywionego. Od każdego rdzenia można utworzyć słowo zarówno w rodzaju ożywionym, jak i nieożywionym.
+<div style="column-count:2;-moz-column-count:3;-webkit-column-count:3">
+*'''''Wōwko''''' [{{IPA|wuːˈkʷɔ}}] (Rzeka) <small>[nieoż.]</small> → '''''Wōľ''''' [{{IPA|ˈwuːʎ}}] (Prąd wodny) <small>[oż.]</small>
+*'''''Hiom''''' [{{IPA|ˈhiɔ̯m}}] (Ciało; trup) <small>[nieoż.]</small> → '''''Hieme''''' [{{IPA|hie̯ˈmɛ}}] (Człowiek) <small>[oż.]</small>
+*'''''Jèmo''''' [{{IPA|jəˈmɔ}}] (Gleba, ziemia) <small>[nieoż.]</small> → '''''Joèñ''''' [{{IPA|ˈjɤɲ}}] (Dżdżownica) <small>[oż.]</small>
+</div>
-<div style="column-count:2;-moz-column-count:2;-webkit-column-count:2">
+Rzeczom istotnym w oczach Wertyńczyków, takim jak: ogień, księżyc, słońce, czy też gwiazdy, zadaje się rodzaj ożywiony, lecz pojawiają się też inne, niekoniecznie podlegające pod jakąś zasadę.
-*''Wōwko'' [{{IPA|wuːˈkʷɔ}}] (Rzeka) <small>[nieoż.]</small> → ''Wōľ'' [{{IPA|ˈwuːʎ}}] (Prąd wodny) <small>[oż.]</small>
-*''Hiom'' [{{IPA|ˈhiɔ̯m}}] (Ciało; trup) <small>[nieoż.]</small> → ''Hieme'' [{{IPA|hie̯ˈmɛ}}] (Człowiek) <small>[oż.]</small>
-</div>
 ====Określność====
@@ Linia 192: / Linia 196: @@
 |-
 ! Podwójna
-| -(i)ñie<br>''Mō'kōn'''inie'''''<br><small>(''Jakieś jeziora'')</small>
+| -(i)nie<br>''Mō'kōn'''inie'''''<br><small>(''Jakieś jeziora'')</small>
 | -(a)gie<br>''Hiemu'''gie'''''<br><small>(''Ci ludzie'')</small>
 | -(o)pie<br>''Khucie'''pie'''''<br><small>(''Te państwa'')</small>
 | -(i)thie<br>''Wimu'''thie'''''<br><small>(''Ci mężczyźni'')</small>
-| -(i)ľie<br>''Wifmu''''ľie'''''<br><small>(''Żadni żeglarze'')</small>
+| -(i)ľie<br>''Wifmu'''ľie'''''<br><small>(''Żadni żeglarze'')</small>
 |-
 ! Mnoga
@@ Linia 236: / Linia 240: @@
 | -e<br>''Wiñ'''e'''''<br><small>(''Mężczyźni'')</small>
 |}
+====Pogardnik====
+Kiedy chcemy wyrazić w języku średniowertyńskim swoją niechęć do czegoś, obrzydzenie, czy też po prostu kogoś obrazić, wtedy dodajmy do rzeczownika przyrostek <'''-(i)ñ'''>. Ów przyrostek przybiera postać <'''-ñ'''>, kiedy stoi po wyrazie zakończonym na samogłoskę, a postać <'''-iñ'''>, kiedy stoi po wyrazie zakończonych na spółgłoskę, jednak kiedy wyraz zakończony jest na <'''-e'''>, wtedy ów samogłoska zastępowana jest przez <'''-iñ'''>, lecz tylko w liczbie pojedynczej.
+<div style="column-count:2;-moz-column-count:3;-webkit-column-count:3">
+*'''''Hieme''''' [{{IPA|hie̯ˈmɛ}}] (Człowiek) → '''''Hiemiñ''''' [{{IPA|hie̯ˈmɛ}}] (Czł*wiek)
+*'''''Wiñe''''' [{{IPA|ˈwiɲ}}] (Mężczyźni) → '''''Wiñeñ''''' [{{IPA|wiˈɲeɲ}}] (M*żczyźni)
+*'''''Wōme''''' [{{IPA|wuːˈmɛ}}] (Matka) → '''''Wōniñ''''' [{{IPA|wuːˈɲiɲ}}] (M*tka)
+</div>
+Ze względu na końcówkę słówka: '''''Wiñ''''', mimo że nie ma ono nic wspólnego z pogardnikiem, jest niekiedy uznawane za pogardliwe, temu powszechnym stało się niepoprawne: '''''Wim''''', z obawy przed złym zrozumieniem.
 ====Przypadki====
-Język średniowertyński ograniczył się do trzech przypadków, pozbywając się dopełniacza i narzędnika.
+Język średniowertyński ograniczył się do trzech przypadków, pozbywając się dopełniacza i narzędnika. Rzeczownik odmienia się jednakowo przez przypadki, niezależnie od liczby, czy rodzaju.
 {| class="wikitable" width="40%" style="text-align:center"
 |-
@@ Linia 264: / Linia 279: @@
 | '''''Je'''wōwko'''k'''''<br><small>(''Rzece'')</small>
 |}
+Kiedy przyrostki <'''-t'''> i <'''-k'''> stoją przed swoimi odpowiednikami, wówczas głoski upraszczają się do [tʰ kʰ].
 ===Czasowniki===
@@ Linia 271: / Linia 287: @@
 Bezokolicznik w języku średniowertyńskim tworzy się poprzez dodanie przyrostka <'''-wa'''> do rdzenia czasownika, choć czasami też z przyrostkiem <'''-o'''>, przez co pokrywają się z rzeczownikami. W przypadku, kiedy po odmienionym czasowniku występowałby bezokolicznik, np. ''Lubię mówić'', drugi czasownik jest odmieniany przez osobę, a pomiędzy dwoma czasownikami stawiane jest <'''a'''>.
-*'''''Phialwō-a-ŋūľwō-w''' [pʰiɑ̯ˈluː‿ʔɑ‿ŋyːˈʎuː]'' - (Ja lubię mówić)
+*'''''Siaphialwō-a-siaŋūľwō-w''' [ʃiɑ̯ˈpʰiɑ̯.luː‿ʔɑ‿ʃiɑ̯ˈŋyː.ʎuː]'' - (Ja lubię mówić)
+====Czasy====
+W języku średniowertyńskich wyróżnia się tylko trzy proste czasy: Czas przeszły, teraźniejszy i przyszły, które tworzy się poprzez dodanie do rdzenia czasownika odpowiedniego przedrostka. Stawianie przedrostków jest niezbędne w przypadku każdego czasu, choć w niektórych gwarach upowszechnił się zanik przedrostka w czasie teraźniejszym, jednak w mowie książkowej jest to uznawane za błąd.
+{| class="wikitable" border="1" style="text-align: center;"
+|-
+! rowspan="2" |
+! colspan="4" | Czasy
+|-
+! Przeszły
+! Teraźniejszy
+! Przyszły
+|-
+! Przykłady
+| bo-<br>'''''Bo'''ŋūľwō''<br><small>(''Mówiłem'')</small>
+| sia-<br>'''''Sia'''ŋūľwō''<br><small>(''Mówię'')</small>
+| ḫa-<br>'''''Ḫa'''ŋūľwō''<br><small>(''Będę mówił'')</small>
+|}
 ====Odmiana przez osoby====
-W języku średniowertyńskim odmiana przez osoby w liczbie mnogiej zlała się do jednej postaci: '''''Ŋūľwōk''' [ŋyːˈʎuːk]'', a poszczególne osoby rozróżniane są poprzez zaimek. Tam samo stało się w przypadku liczby podwójnej, a także drugiej i trzeciej osoby liczby pojedynczej. Odmiana czasowników następuje poprzez dodanie do rdzenia czasownika odpowiedniego przyrostka.
+W języku średniowertyńskim odmiana przez osoby w liczbie mnogiej zlała się do jednej postaci: '''''Siaŋūľwōk''' [ʃiɑ̯ˈŋyː.ʎuːk]'', a poszczególne osoby rozróżniane są poprzez zaimek. Tam samo stało się w przypadku liczby podwójnej, a także drugiej i trzeciej osoby liczby pojedynczej. Odmiana czasowników następuje poprzez dodanie do rdzenia czasownika odpowiedniego przyrostka.
 {| class="wikitable" style="text-align:center"
 |-
@@ Linia 288: / Linia 321: @@
 | ''Wō''<br><small>(''Ja'')</small>
 | -ō
-| ''Ŋūľw'''ō'''''<br><small>(''Mówię'')</small>
+| ''Siaŋūľw'''ō'''''<br><small>(''Mówię'')</small>
 |-
 ! colspan=2 | II.-III.
 | ''Ľie''<br><small>(''Ty'')</small>
 | -co
-| ''Ŋūľ'''co'''''<br><small>(''Mówisz'')</small>
+| ''Siaŋūľ'''co'''''<br><small>(''Mówisz'')</small>
 |-
 ! colspan="5" | Liczba podwójna
@@ Linia 300: / Linia 333: @@
 | ''Cie''<br><small>(''My dwoje'')</small>
 | -io
-| ''Ŋūľw'''io'''''<br><small>(''Mówimy'')</small>
+| ''Siaŋūľw'''io'''''<br><small>(''Mówimy'')</small>
 |-
 ! colspan="5" | Liczba mnoga
@@ Linia 307: / Linia 340: @@
 | ''Tō''<br><small>(''My'')</small>
 | -ōk
-| ''Ŋūľw'''ōk'''''<br><small>(''Mówimy'')</small>
+| ''Siaŋūľw'''ōk'''''<br><small>(''Mówimy'')</small>
 |}