Język ozarnijski

Język ozarnijski - starożytny język Ozaru. Znany z inskrypcji tamtego okresu. Nie wykazano pokrewieństwa z żadnym innym językiem. Charakteryzował się dużym stopniem analityczności i częstym użyciem słów zależnych (konstrukcji analitycznych, przyimków, czasowników posiłkowych).

Dźwięki

Spółgłoski

• m n ɳ (m n nh)
• p t ʈ ( p t th)
• f θ s z ʁ (f θ s z r)
• l ɭ (l lh)

Samogłoski

• i (i)
• e o (e o)
• a (a)

Akcent

Akcent padał na pierwszą sylabę wyrazu.

Budowa sylaby

Dominującą strukturą sylaby było CV, rzadziej CVN, gdzie C - każda możliwa spółgłoska, V - każda możliwa samogłoska, N - każda spółgłoska sonorna, lub podobna.

Gramatyka

Zaimki

Zaimki osobowe

Osoba	Sg	Pl
1.	unh	inmu
2.	zen	thi
3.	utha	ilhθel

Przedstawiona forma równa się formie absolutywu. W formie ergatywu, a także w innych przypadkach, zaimki osobowe odmieniają się jak rzeczowniki klasy I i II (w zależności od obecności w wygłosie samogłoski, bądź nie), przy czym w formach przypadków zależnych samogłoska nagłosowa wypada.

Rzeczownik

W język ozarnijskim wystęują trzy liczby i cztery przypadki. Dodatkowo, rozróżnia się kategorię żywotności (obejmuje ona ludzi i wszystkie zwierzęta, z wyjątkiem ryb i bezkręgowców).

Kategorie gramatyczne

Przypadki

W języku ozarnijskim występują cztery przypadki:

• absolutyw - podmiot zdania nieprzechodniego i dopełnienie zdania przechodniego; podstawowa forma rzeczowników;
• ergatyw - podmiot zdania przechodniego;
• dopełniacz - używany dla wyrażania posiadania; może też zastąpić absolutyw w funkcji dopełnienia w konstrukcji partytywnej;
• miejscownik - używany z przyimkami; be z przyimków wyraża lokatywność.

Liczby

W języku ozarnijskim występują trzy liczby:

• pojedyncza - pojedyncze przedmioty;
• podwójna - pary przedmiotów;
• mnoga - większa, lub nieokreślona liczba przedmiotów.

Żywotność

Rzeczowniki w języku ozarnijskim posiadają przypisaną do swojego znaczenia cechę żywotności. Za rzeczowniki żywotne uznaje się słowa, opisujące ludzi i zwierzęta (za wyjątkiem bezkręgówców i ryb), a rzadziej też oznaczające twory mitologiczne. Wszystkie inne rzeczowniki przynależą do klasy rzeczowników nieżywotnych. Żywotność jest też wyrażana we fleksji: dopełniacz i ergatyw rzeczowników nieżywotnych są sobie tożsame.

Deklinacja

W języku ozarnijskim występują tylko trzy wzory deklinacyjne.

Deklinacja I

Do deklinacji I przynależą rzeczowniki, których tematy zakańczają się spółgłoską.

Deklinacja Ia θomanh "człowiek"
Przypadek	Sg.	Du.	Pl.
Abs.	θomanh	θomanhithel	θomanhun
Erg.	θomanho	θomanholo	θomanhero
Dop.	θomanhiti	θomanhulu	θomanhenhu
Loc.	θomanhala		θomanhalh

Deklinacja Ib thapin "ręka"
Przypadek	Sg.	Du.	Pl.
Abs.	thapin	thapinithel	thapinun
Erg.	thapino	thapinolo	thapinero
Dop.
Loc.	thapinala		thapinalh

Deklinacja II

Do deklinacji II należą rzeczowniki, które odmieniają się według wzoru samogłoskowego.

Deklinacja IIa thulha "kobieta"
Przypadek	Sg.	Du.	Pl.
Abs.	thulha	thulhal	thulhan
Erg.	thulhaf	thulhalo	thulharo
Dop.	thulhat	thulhalu	thulhanhu
Loc.	thulhala		thulhalh

Deklinacja IIb tulhme "dom"
Przypadek	Sg.	Du.	Pl.
Abs.	tulhme	tulhmel	tulhmen
Erg.	tulhmef	tulhmelo	tulhmero
Dop.
Loc.	tulhmela		tulhmelh

Deklinacja III

Do deklinacji III należy część rzeczowników, których temat kończy się spółgłoską. Stanowią one około 15% wszystkich rzeczowników spółgłoskotematowych.

Deklinacja IIIa thalh "mąż"
Przypadek	Sg.	Du.	Pl.
Abs.	thalh	thalhel	thalhen
Erg.	thalhi	thalhilo	thalhihe
Dop.	thalhit	thalhite	thalhinhu
Loc.	thalhela	thalhel	thalhelh

Deklinacja IIIb zunh "ząb"
Przypadek	Sg.	Du.	Pl.
Abs.	zunh	zunhel	zunhen
Erg.	zunhi	zunhilo	zunhihe
Dop.
Loc.	zunhela	zunhel	zunhelh