Przejdź do zawartości

Język średniozałabski: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Terrus38 (dyskusja | edycje)
Utworzono nową stronę "{{Język |kolor=#ffb220 |nazwa=język starozałabski |nazwa własna=konotofska žaic |klasyfikacja=Słowiańskie * praindoeuropejski (†) ** prasłowiański (†) *** g..."
 
Terrus38 (dyskusja | edycje)
mNie podano opisu zmian
Linia 33: Linia 33:
Amen.
Amen.
}}
}}
'''Język średniozałabski''' (skn. ''konotofska žaic'') – stadium [[Język załabski|języka załabskiego]] należącego do grupy zachodniosłowiańskiej. Używano go od północno-wschodniej Fryzji do części Austrii Górnej, jednak największymi ośrodkami były Brema (skn. ''Čmeľno'') i Nordhausen (skn. ''Nardázej''). Języka używano od XVI w. do XIX w., wtedy przeszedł do współczesnego [[Język załabski|stadium]].
'''Język średniozałabski''' (skn. ''konotofska žaic'') – stadium [[Język załabski|języka załabskiego]] należącego do grupy zachodniosłowiańskiej. Używano go od północno-wschodniej Fryzji do części Austrii Górnej, jednak największymi ośrodkami były Brema (skn. ''Čmelno'') i Nordhausen (skn. ''Nardázé''). Języka używano od XVI w. do XIX w., wtedy przeszedł do współczesnego [[Język załabski|stadium]].
.
[[Kategoria:Języki sztuczne]]
[[Kategoria:Języki sztuczne]]

Wersja z 10:02, 21 lip 2022

język starozałabski
konotofska žaic
Typologia: SVO, język fleksyjny
Utworzenie: Terrus (w 2022)
Sposoby zapisu: łacinka
Klasyfikacja: Słowiańskie
  • praindoeuropejski (†)
    • prasłowiański (†)
      • grupa zachodniosłowiańska
        • starozałabski (†)
          • średniozałabski (†)
Kody
Conlanger–1 mkn.
Przykład
Ojcze Nasz
Naso Vücai, kaje jes v Nebesach,


Svaito nék je Tvoje Mene,


Nék pšaidze Tvoje Kárłestvo,


Nék je Tvoja Vola, kako v staich Nebesach, tako aj na stüj Zemi.


Naseho jemzaicha chlaibca dadz pro naj sodne,


Aj pusc pro naj nasi jedni sundé, ibo mé tahze pustivai pro nasi dełzniké.


Ale jarlos naj ot sto licha.


Amen.

Lista conlangów

Język średniozałabski (skn. konotofska žaic) – stadium języka załabskiego należącego do grupy zachodniosłowiańskiej. Używano go od północno-wschodniej Fryzji do części Austrii Górnej, jednak największymi ośrodkami były Brema (skn. Čmelno) i Nordhausen (skn. Nardázé). Języka używano od XVI w. do XIX w., wtedy przeszedł do współczesnego stadium.