Język średniozałabski

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
język starozałabski
käntopska žaic
Typologia: SVO, język fleksyjny
Utworzenie: Terrus (w 2022)
Sposoby zapisu: łacinka
Klasyfikacja: Słowiańskie
  • praindoeuropejski (†)
    • prasłowiański (†)
      • grupa zachodniosłowiańska
Kody
Conlanger–1 mkn.
Przykład
Ojcze Nasz
Naso Vücai, kaje es v Nebesach,


Svaito nék je Tvoje Mene,


Nék pšaidze Tvoje Kárłestvo,


Nék je Tvoja Vola, kako v staich Nebesach, tako aj na stüj Zemi.


Naseho jemzaicha chlaibca dadz pro naj neska,


Aj pósc pro naj nasi jedni sundé, ibo mé tahze pustivai pro nasi dełzniké.


Ale jarlos naj vüta sto licha.


Amen.

Lista conlangów

Język średniozałabski (skn. käntopska žaic) – stadium języka załabskiego należącego do grupy zachodniosłowiańskiej. Używano go od północno-wschodniej Fryzji do części Austrii Górnej, jednak największymi ośrodkami były Brema (skn. Čmelno) i Nordhausen (skn. Nardósé). Języka używano od XVI w. do XIX w., wtedy przeszedł do współczesnego stadium. W artykule stosowana jest ortografia Mikołaja Jarzębskiego (skn. Mikołás Jažaibsk), lingwisty, poety i urzędnika (1711-1773).