Język średniozałabski: Różnice pomiędzy wersjami
mNie podano opisu zmian |
mNie podano opisu zmian |
||
| Linia 17: | Linia 17: | ||
| conlanger1 = ''mkn.'' | | conlanger1 = ''mkn.'' | ||
| tekst jaki = ''Ojcze Nasz'' | | tekst jaki = ''Ojcze Nasz'' | ||
| tekst = Naso Vücai, kaje | | tekst = Naso Vücai, kaje es v Nebesach,
| ||
Svaito nék je Tvoje Mene,
| Svaito nék je Tvoje Mene,
| ||
Wersja z 10:59, 21 lip 2022
| język starozałabski känotofska žaic | |
|---|---|
| Typologia: | SVO, język fleksyjny |
| Utworzenie: | Terrus (w 2022) |
| Sposoby zapisu: | łacinka |
| Klasyfikacja: | Słowiańskie
|
| Kody | |
| Conlanger–1 | mkn. |
| Przykład | |
| Ojcze Nasz Naso Vücai, kaje es v Nebesach, Svaito nék je Tvoje Mene, Nék pšaidze Tvoje Kárłestvo, Nék je Tvoja Vola, kako v staich Nebesach, tako aj na stüj Zemi. Naseho jemzaicha chlaibca dadz pro naj neska, Aj pósc pro naj nasi jedni sundé, ibo mé tahze pustivai pro nasi dełzniké. Ale jarlos naj ota sto licha. Amen. | |
| Lista conlangów | |
Język średniozałabski (skn. känotofska žaic) – stadium języka załabskiego należącego do grupy zachodniosłowiańskiej. Używano go od północno-wschodniej Fryzji do części Austrii Górnej, jednak największymi ośrodkami były Brema (skn. Čmelno) i Nordhausen (skn. Nardázé). Języka używano od XVI w. do XIX w., wtedy przeszedł do współczesnego stadium.