Przejdź do zawartości

Buae

Z Conlanger

Buae - narodowa religia Buanii. Niewiele o niej wiadomo. Z pewnych informacji[1] pozostaje tylko tyle, że jest politeistyczna, gdzie bogowie są czczeni głównie lokalnie, w świątyniach. Składano im ofiary i oczekiwano w zamian działań od danego boga. Wiadomo też, że w Buae znaczenie miały talizmany i inne artefakty religijne. Uważano, ze najważniejsi bogowie, wspólni dla całego narodu, mieli mieszkać w Wielkich Górach Niebosiężnych, bądź byli sami z nimi utożsamiani. Buańczycy stopniowo przestawali wierzyć w bogów Buae, ale nadal odprawiali rytuały, co podkreślało samo przywiązanie do społeczności zgromadzonej wokół wspólnej świątyni.

Po akcesji buańskiej w unię tangijską do roku 9509 EK, Buae zostało jedną z dwóch najważniejszych religii powstającego Imperium Tangijskiego. Buańczycy mieli pełną wolność wyznania, ale bardzo wielu z nich przeszło na karaizm, który był częściowo kompatybilny z Buae:

Canis: "jakie są szanse na to, że w późnych czasach Buania nadal wyznaje Buae (wiadomo, z przekształceniami)? Np. w czasach, gdy Buania stała się jedynym właściwym cesarstwem tangijskim (380 lat po roku wspólnym)"
Kazimierz: "Wtedy to już myślę, że bardzo mało zostało z autentycznego buae. Raczej by funkcjonowało jako lokalna odmiana karaizmu. Filozoficznie byłby to w pełni przejęty karaizm z Tangii, ale ubrany w buańskocentryczne formy, za najważniejsze byłyby uznawane miejsca kultu położone w Buanii (w końcu to jest prawdziwa Tangia[2]), duże znaczenie jako miejsce święte zachowałyby Wielkie Góry Niebosiężne (może to trudne do pogodzenia z oceanocentryzmem karaizmu, ale nie takie synkretyzmy bywały). Zresztą z tego, co pamiętam to buańcy już w roku wspólnym mieli mieć dość luźny stosunek do swojej religii, więc przyjęcie karaizmu mogło być właściwie pewnym odrodzeniem religijnym."
- 2025-08-17

Przypisy

  1. Wywiad Canisa z Kazimierzem z 7.03.2021.
  2. Odniesienie do upadku Tangii kaoryjskiej i powstania państwa Akioka w roku 10000 EK, podczas gdy w Buanii frakcja cesarska wygrała Wojnę Domową i stała się prawdziwą Tangią cesarską.