Język brytyjski wiwaryjski
| Język brytyjski wiwaryjski | |
|---|---|
| Utworzenie: | Terrus w 2023 |
| Używany w : | Królestwo Anglii |
| Regiony : | ujście rzeki Humber |
| Liczba użytkowników | język wymarły |
| Sposoby zapisu: | runy anglosaskie |
| Typologia: | SOV, język fleksyjny |
| Klasyfikacja: | wiwaryjskie
|
| Kody | |
| Conlanger–1 | bww. |
| Przykład | |
| Inskrypcja nagrobna nr 2 ᛘᚪᚱᛖᚳᚢᚱᚹᛖ ᚪᛒᛖᛋᛖ ᛈᚩᛞᚾᛁ ᛖᚹᚷᛖᛄᛖᛋ ᚹᛖᛄᛖᛋᚩᛋ ᛖᚱᛁᚷᚪᛋᚩᛋ ᚹᛖᚱᚾᚢᛄᛏ | |
| Lista conlangów | |
Język brytyjski wiwaryjski - język wymarły z rodziny wiwaryjskiej. Używany był w okolicach ujścia rzeki Humber od ok. 1050 r. do ok. 1150 r. Poświadczony w 11 inskrypcjach runicznych oraz pośrednio w toponomastyce.
Przykładowe teksty
Inskrypcja nagrobna nr 1
ᛋᛖᛚᛖᛋ ᚳᚢᚱᚱᛁᚷᚢᛋ ᛋᛖᚾᚩᛋ ᛚᚪᚾᛄᚪᛏᛖ ᛞᛁᛒᚢᛋ ᚩᚱᚾᚩᚾᛏᛖ ᚹᛖᛄ ᛒᛁᛞᚩᛘᚩᛋ (Seles Kurrigus senos lanjate. Dibus ornonte, wej bidomos.)
"Tutaj leży stary Kurrigus. Bogowie się cieszą, my czekamy."
Inskrypcja nagrobna nr 2
ᛘᚪᚱᛖᚳᚢᚱᚹᛖ ᚪᛒᛖᛋᛖ ᛈᚩᛞᚾᛁ ᛖᚹᚷᛖᛄᛖᛋ ᚹᛖᛄᛖᛋᚩᛋ ᛖᚱᛁᚷᚪᛋᚩᛋ ᚹᛖᚱᚾᚢᛄᛏ (Marekurwe Abese, podni ewgejes wejesos Erigasos wernujt.)
"Oby Marekurwe wzniosła/błogosławiła (?) Abese, żonie pana naszego Eryka"