Język liburnijski

Język liburnijski Naχvā līburīnā
Typologia:	Fleksyjny SVO
Faktycznie
Utworzenie:	Henryk Pruthenia w 2018
W Adnacie
Używany w :	brak
Klasyfikacja:	j. indoeuropejskie j. liburnijski
Lista conlangów

Zobacz też słownik tego języka.

Język liburnijski - język używany w Adnacie.

Dźwięki

Samogłoski

• i iː u uː (i ī u ū)
• ɛ eː oː (e ē ō)
• a aː (a ā)

• ai̯ aːi̯ au̯ aːu̯ (ai āi au āu)
• ɛi̯ eːi̯ (ei ēi)

Spółgłoski

• m n (m n)
• p b t d k ɡ kʷ ɡʷ (p b t d k g qu gu)
• v s χ h (w s χ h)
• r l j (r l i)

Spółgłoska <h> w większości dialektów jest niema, mimo to jest ona etymologicznie konsekwentnie zapisywana.

Akcent

Akcent pada na przedostatnią sylabę; jeżeli jednak przedprzedostatnia sylaba jest ciężka, to jest jest zamknięta lub tworzy ją długa samogłoska, to akcent przenosi się na nią.

Zmiany dźwiękowe

• h₁e, eh₁ > *e, ē
• h₂e, eh₂ > *a, ā
• h₃e, eh₃ > *o ō
• VHC > V̄
• CRHC, CHRC > CaRaC
• CHC > CC
• H > ∅
• ḱ, ǵ, ǵʰ > k, g, gʰ
• gʷ- > w-
• p...kʷ... > *kʷ...kʷ
• CʷC > CC
• bʰ, dʰ, gʰ, gʷʰ > β, ð, ɣ, ɣʷ
• β, ð, ɣ, ɣʷ > f-, f-, h-, w-
• β, ð, ɣ, ɣʷ > b, d, χ, χʷ
• χʷ > χ
• h- > ∅
• f- > h-
• sr > str
• kl, gl > tl, dl
• w > v
• l̥, r̥ > al, ar
• m̥, n̥ > ma, na
• VjV > V̄
• VjV > VhV
• nd, mb > n, m
• -ms-, -ns- > -md-, -nd-
• VNCR > VCR
• ou, ōu > au, āu
• o > a
• ōV > āV
• dt, tt > ss
• kT, gT > sk, sg
• -ps- > -s-
• eu > u
• -l- > r
• ll > l
• -rr- > dr
• CC > C
• dv, tv, sv > d, t, s
• vC- > C
• ĕCC > iCC

Gramatyka

Zaimek

I i II osoba

Cas.	I		II		Refl.
	Sg	Pl	Sg	Pl
Nom.	ēom	vei	tū	iūs
Gen.	mene	nas	tue	ius	sue
Dat.	mege	nasnei	tebe	iusnei	sebe
Acc.	me	ne	te	ie	se
Abl.	mē	nasnē	tuē	iusnē	suē
Poss.	menas	nasas	tuas	iusas	suas

Trzecia osoba
Formy długie

Cas.	Sg.			Pl.
	m	f	n	m	f	n
Nom.	īs	sā	tō ī	tai	sāi	tā
Gen.	tasa	āsāis	tasa	tasām	ām	tasām
Dat.	tasnāi	āsiēi	tasnāi	tabas	ābas	tabas
Acc.	īm	ām	ī	tanda	īnda	tā
Abl.	tasā	āsniē	tasā	tiēs	āiēs	tiēs

Trzecia osoba
Formy krótkie

Cas.	Sg			Pl
	m	f	n	m	f	n
Nom.	īs	sā	tō ī	tai	sāi	tā
Gen.	sa	sāis	sa	sām	ām	sām
Dat.	snāi	siēi	snāi	bas	ābas	bas
Acc.	īm	ām	ī	da	īnda	tā
Abl.	sā	niē	sā	tiēs	iēs	tiēs

Rzeczownik

Deklinacja Rzeczowna

Sg.
Cas.	a		ia		ā	iā	i	u		C
	m	n	m	n	f	f	f	m	n	m	f	n
Nom.	as	am	ias	iam	ā	ī īia	is	us	u	s	∅
Gen.	ais		ieis		āis	īias	eis	es		s	as	es
Dat.	āi		iēi		āi	īiai	ēi	ei		ei	as	ei
Acc.	am	am	im	iam	ām	īiam	im	um	u	ma	∅
Abl.	ā		iē		āi	īiai	iē	es		e	e	es
Voc.	e	am	ie	iam	e	ī īia	e	u	u	∅
Pl.
Cas.	a		ia		ā	iā	i	u		C
	m	n	m	n	f	f	f	m	n	m	f	n
Nom.	ās	ā	iēs	iē	āis	īiais	ēis	ēs	ewā	ēs	ās	ā
Gen.	ām		iēm		ām	īiam	ēm	ēm		ēm	ām	ām
Dat.	abas		iabas		ābas	īiabas	ibas	umas		mas	mas	mas
Acc.	anda	ā	ianda	iē	ānda	īianda	inda	unda	ewā	mes	mes	ā
Abl.	abas		iabas		ābas	īiabas	ibas	umas		mas	mas	mas
Voc.	ās	ā	iēs	iē	āis	īiais	ēis	ēs	ewā	ēs	ās	ā

Rzeczowniki rodzaju żeńskiego na -ī w mianowniku oraz wołaczu mogą też przyjąć formę -īia. Ta forma jest dużo bardziej popularna w języku mówionym. Paradygmaty spółgłoskowe mogą być dodatkowo rozszerzone o różne dodatkowe sufiksy, a w mianowniku przyjmować tez i inne końcówki.

Przymiotnik

Przymiotniki odmieniają się tak jak rzeczowniki.

Przysłówek

Przysłówki odprzymiotnikowe tworzy się za pomocą sufiksu -ē.

Przyimek

• is + ABL - z + GEN
• ad + ACC - dla + GEN, ku + DAT
• ani + ABL, + ACC - przed + INS, + ACC
• in + ABL, + ACC - w + LOC, do + ACC
• upa + ABL, + ACC - na + LOC, + ACC
• supa + ABL, + ACC - pod + INS, + ACC
• dos + ABL - bez + GEN
• taranda + ACC - przez + ACC

Czasownik

Teraźniejszy
Kon.	C		V		Ē		Ā		V		C
Prs.	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl
I	ō	amas	iō	iamas	eō	ēmas	aō	amas	ō	mas	ō	mas
II	es	ete	ies	iate	ēs	ēte	ās	ate	s	te	s	te
III	et	an	iet	ian	ēt	ean	āt	en	t	n	st	an
Imperfekt
Prs.	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl
I	ema	ebame	ma	bame	ēma	ēbame	āma	ābame	ma	bame	ma	bame
II	ebata	ebate	bata	bate	ēbata	ēbate	ābata	ābate	bata	bate	bata	bate
III	eba	eban	ba	ban	ēba	ēban	āba	āban	ba	ban	ba	ban
Perfekt
Prs.	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl
I	am	me	m	me	ām	āme	ām	āme	m	me	m	me
II	is	ite	s	te	ās	āte	iēs	iēte	ies	iete	is	ite
III	i	in		n	ā	ān	iē	iēn		ien		in
Przyszły
Prs.	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl
I	sam	seme	sam	seme	sām	sāme	sām	sāme	sam	seme	sam	seme
II	ses	sete	ses	sete	sēs	sēte	sās	sate	ses	sete	ses	sete
III	se	san	se	san	sē	esan	sā	sen	se	san	sest	san
Imiesłów
Mod.	Acc.	Pass.	Acc.	Pass.	Acc.	Pass.	Acc.	Pass.	Acc.	Pass.	Acc.	Pass.
Prs.	andas	amas	iandas	iamas	ēndas	ēmas	āndas	āmas	ndas	mas	andas	amas
Imp.	ebas	ebamas	bas	bamas	ēbas	ēbamas	ābas	ābamas	bas	bamas	bas	bamas
Perf.	indas	iōss	ndas	ōss	āndas	aōs	iēndas	iōs	iendas	iōs	indas	iōs
Fut.	sendas	semas	sendas	semas	sēndas	sēmas	sāndas	sāmas	sendas	semas	sendas	semas
V. Nam.	etus	estus	tus	stus	ētus	ēstus	ātus	āstus	tus	stus	sus	stus
Imper.
Prs.	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl	Sg	Pl
II	e	ete	ie	iete	ē	ēte	ā	ate		te		te

Tekst

Owca i konie

Avis que equās

Na wzgórzu owca, która nie miała wełny, zobaczyła konie: jeden ciągnął ciężki wóz, drugi dźwigał wielki ładunek, a trzeci wiózł szybko człowieka. Owca rzekła do koni: „Serce mnie boli, widząc, co człowiek nakazuje robić koniom”. Konie odpowiedziały: „Słuchaj, owco, serca nas bolą, kiedy widzimy, jak człowiek, pan, zabiera twoją wełnę na płaszcz dla samego siebie. I owca nie ma wełny”. Usłyszawszy to, owca pobiegła przez równinę.

Upa arkāi avis, neēbbā valnām, veidi equanda: ainas tindēba rāhas veχam, dusas vēχeba megam hrōχam, que tistras muba vīram uχtē. Avis ag equabas: „Kenō se in krades, veidandē quī vīras lēdet verstus equabas”. Equās rān: „Tluie, ave, kenamas se in kradmas, quai veidamas, quei vīras, daminas, kapēt tuām valnām ad stegam sōmāi sebe. Que avis ne ēbst valnām”. Tlundē tam, avis kers taranda aiquīiam.