Język pellanlański

Język pellanlański (pel. phel lan-lan saat ['pʰəl län'län sä.'ät] - język ludzi Brzegu) to starożytny język ludu Pellanlanów. Była to cywilizacja rozwijająca się około 13 tys. lat przed dniem dzisiejszym na północy Ziemli, w obszarze teraz pokrytym pustynią lodową. Używał do zapisu swojego języka początkowo pisma klinowego, potem pisma ideograficznego nieklinowego. Język wymarł. Zapis ideograficzny języka pellanlańskiego dał początek pismu ideograficznemu języka martwych ciem.

Dźwięki

Występowały tylko cztery samogłoski oraz czternaście spółgłosek.

Spółgłoski

• p t k ( p t k )
• pʰ tʰ kʰ ( ph th kh )
• v s l ( v s l )
• m n ( m n )
• j w ( j w )
• zˤ ( z )

Samogłoski

Występują tylko cztery samogłoski:

• ɪ ʊ ( i u )
• ə ( e )
• ä ( a )

Akcent

Akcent zazwyczaj pada na ostatnią sylabę tematu. Część wyrazów posiada jednak akcent padający na inną sylabę wyrazu.

Budowa sylaby

Język pellanlański toleruje w nagłosie, śródgłosie i wygłosie zbitki co najwyżej dwóch spółgłosek, jednak jeżeli chodzi o ich dobór, to panuje dość duża wolność. Częstym zjawiskiem jest rozziew.

Zaimek osobowy

Osoba	sg	pl
1.	am	mto
2.	wi	uto
3.	la /zu	lat /zut

Zaimki la/lat odnoszą się do mężczyzn, a zu/zut do całej reszty rzeczowników.

Rzeczownik

Rzeczownik jest nieodmienny. O jego funkcji w decyduje pozycja w zdaniu. Występują dwie liczby: pojedyncza i mnoga.

Liczba mnoga

Liczba mnoga tworzona jest na dwa sposoby:

• reduplikacja, np. lan > lan-lan człowiek > ludzie (akcent pada na drugi człon); dotyczy wyrazów krótkich, zazwyczaj jednosylabowych
• końcówka -at, np. naal > naalat drzewo > drzewa (akcent pada na ostatnią sylabę tematu); dotyczy wyrazów dłuższych i złożonych.

Złożenia

Występują wyrazu złożone, które składają się z dwóch części:

• atrybutywnej, czyli określającej
• głównej, czyli noszącej główne znaczenie.

Człon atrybutywny poprzedza człon główny, np. phel (brzeg) + muls (morze) tworzą muls-phel (brzeg morza). Akcent posiada drugi człon. Czasami, o ile człon atrybutywny jest wielosylabowy, bądź sam jest już wyrazem złożonym, na odpowiednią sylabę pada akcent poboczny.

Czasownik

Czasownik posiada zawsze końcówkę -in. Jest nieodmienny, nie posiada kategorii czasu ani osoby, ani także liczby.

Tworzenie czasowników

Każdy rzeczownik oraz nawet zaimek osobowy posiada możliwość zmiany w czasownik. Tworzy się go poprzez dodanie sufixu -in do rzeczownika bądź zaimka osobowego.

Czasowniki odrzeczownikowe

Czasowniki odrzeczownikowe zazwyczaj przyjmują znaczenie posiadania cechy danego rzeczownika, czasami wykonywania czynności typowej dla danej rzeczy.

Czasowniki odzaimkowe

Czasowniki odzaimkowe, utworzone od zaimków osobowych de facto są połączoną formą zaimka osobowego i czasownika kin być. Więc lain oznacza on jest.

Przymiotnik

Przymiotnik także posiada końcówkę -in i zachowuje się jak czasownik.