Język praglaczyckowyrżycki
Język praglaczyckowyrżycki - przodek języków glaczyckich i wyrżyckich, używanych przez Asztan na planecie Luc ok. 8000 lat p.n.e. Nie jest zaświadczony w piśmie, jednak został dość dobrze zrekonstruowany.
Fonetyka
| Przednie | Tylne | |
|---|---|---|
| Przymknięte | i | u |
| Otwarte | ɛ | ɔ |
Ponadto wszystkie samogłoski występują w odrębnych fonemicznie odmianach zwykłych dźwięcznych, dyszących i skrzypiących, co zapisuje się odpowiednio V, V̤, V̰.
| Wargowe | Zębowe | Palatalne | Welarne | Języczkowe | |
|---|---|---|---|---|---|
| Nosowe | m | n̪ | |||
| Mlaski | ʘ | ǀ | ǂ | ||
| Zwarte | p | t̪ | k | ||
| Szczelinowe | θ | ç | x | χ | |
| Drżące | r̪ | ʀ |
Fonotaktyka
Większość wyrazów jest jednosylabowa, jednak zdarzają się dwu- czy nawet trzysylabowe. Dozwolona struktura sylaby to CV(C).
Gramatyka
Język praglaczyckowyrżycki był najprawdopodobniej językiem izolującym, którego wyrazy można podzielić na cztery klasy:
- obiekt - zasadniczo tożsamy z rzeczownikiem
- stan - zasadniczo tożsamy z przymiotnikiem, ale może też odpowiadać przysłówkom
- wymiar - zasadniczo tożsamy z liczebnikiem
- relacja - znacząco odmienny od wyrazów w językach ludzkich, w zależności od kontekstu może być przyrównywany do czasowników bądź przyimków.
Składnia
Wyrazy w zdaniu układają się w następującym szyku: obiekt1 - relacja - obiekt2. Kolejność występowania stanu i wymiaru określających obiekt jest niejasna, jednak z pewnością musiały znajdować się po tej samej stronie relacji, co obiekt, który określają. Niewykluczone jest, że pod tym warunkiem ich szyk był dowolny.