Język staroahareński
| Język staroahareński ??? | |
|---|---|
| Sposoby zapisu: | Ziemia: alfabet łaciński |
| Typologia: | aglutynacyjno-fleksyjny, OVS / SOV |
| Faktycznie | |
| Utworzenie: | F1req w 2021 |
| Najnowsza wersja: | 1.0 |
| Kody | |
| Conlanger–1 | sah. |
| W | |
| Przykład | |
| ??? ??? | |
| Lista conlangów | |
|
Zobacz też słownik tego języka. |
Język staroahareński –
Fonologia
Samogłoski
W języku staroahareńskim występuje 5 samogłosek krótkich oraz 4 długie.
| Przednie | Centralne | Tylne | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Krótkie | Długie | Krótkie | Długie | Krótkie | Długie | |
| Przymknięte | i (i) | iː (ī/ē) | u (u) | uː (ū) | ||
| Półprzymknięte | e (e) | |||||
| Półotwarte | œ̘ (o) | œ̘ː (ō) | ||||
| Otwarte | aː (ā) | ɒ (a) | ||||
Dyftongi
W języku staroahareńskim występuje szereg dyftongów zakończonych na -a, -e, -i oraz -u. Niedozwolonymi kombinacjami są dostawienia do samogłosek tożsamych.
Spółgłoski
W języku staroahareńskim występują 24 spółgłoski.
| Wargowe | Zębowe | Dziąsłowe | Podniebienne | Welarne | Uwularne | ||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Nosowe | m (m) | n (n) | ɲ (ny) | ||||
| Zwarte | bezdźwięczne | p (p) | t (t) | k (k) | q (q) | ||
| dźwięczne | b (b) | d (d) | ɟ (dy) | ||||
| Szczelinowe | bezdźwięczne | f (v) | θ (s) | ʂ (sh) | ç (hy) | χ (h) | |
| dźwięczne | ð (z) | ʐ (zh) | ɣ (g) | ||||
| Półotwarte | ʋ (w) | j (y) | |||||
| Drżące | r (r) | ʀ (rh) | |||||
| Boczne | l (l) | ʎ (ly) | |||||
Struktura sylaby
W języku staroahareńskim maksymalna dopuszczalna sylaba to (K)(C)(R)V(K)(C), gdzie:
- V – dowolna samogłoska lub dyftong.
- C – dowolna spółgłoska.
- R – spółgłoska: /ʂ/, /r/, /ʀ/ lub /ʋ/.
- K – spółgłoska: /k/, /ç/, /t/, /q/ lub /χ/.
Tak duże sylaby występują jednak stosunkowo rzadko.
Akcent
W języku staroahareńskim akcent pada na pierwszą sylabę, chociaż istnieją wyjątki w postaci niektórych zapożyczeń.
Historia fonologii
Gramatyka
Czasownik
Bezokolicznik
W języku staroahareńskim bezokolicznik tworzy się poprzez dodanie do rdzenia przyrostka -ōh.
Natomiast jeśli samogłoska poprzedzająca jest długa, wtedy ta przyrostkowa się skraca.
- hsharōh /ˈχʂɑr.œ̘ːχ/ – spotykać (hshar - spotkanie);
- nreqētoh /ˈnre.qiːt.œ̘χ/ – śpiewać (nreqēt - śpiew, pieśń);
Odmiana przez osoby
W języku staroahareńskim czasowniki regularne odmieniają się poprzez dodanie odpowiedniego przyrostka.
Istnieją dwie koniugacje – krótka oraz długa.
| Osoba | Liczba pojedyncza | Liczba podwójna | Liczba mnoga |
|---|---|---|---|
| I. | -vā hsharvā |
-vaz hsharvaz |
-vai hsharvai |
| II. | -dē hshardē |
-dez hshardez |
-dei hshardei |
| III. | -nū hsharnū |
-nuz hsharnuz |
-nui hsharnui |
Przykładowy czasownik koniugacji krótkiej.
| Osoba | Liczba pojedyncza | Liczba podwójna | Liczba mnoga |
|---|---|---|---|
| I. | -ahō tnēwahō |
-ahor tnēwahor |
-ahoe tnēwahoe |
| II. | -ahī tnēwahī |
-ahir tnēwahir |
-ahie tnēwahie |
| III. | -ahū tnēwahū |
-ahur tnēwahur |
-ahue tnēwahue |
Przykładowy czasownik koniugacji długiej.