Kościół Alduryncji
| ||||||||||||||||||||
Kościół Aluryncki, Kościół (w) Alduryncji (ald. Aldurinsk Kerk) – chrześcijański związek wyznaniowy wyłoniony z kościoła Rzymsko-Katolickiego w XV wieku. Nie jest on kościołem ściśle protestanckim (nie uznaje reformacji, ani pięciu zasad). Symbolem kościoła jest krzyż św. Bergrama (głównego patrona i ojca Kościoła), w którym belka pionowa zakończona jest potrójnym rozwidleniem - Trójca Św., a pozioma - podwójnym - dwie natury Chrystusa.
Historia
Początki odrębnego Kościoła Alduryncji sięgają Wielkiej Schizmy Zachodniej. Większość duchowieństwa aldurynckiego uznawała zwierzchnictwo (anty)papieża obediencji awiniońskiej - Benedykta XIII. Kluczowym momentem dla wyodrębnienia Kościoła był sobór w Konstancji (1414-18). Zdjęcie i obłożenie ekskomunniką Benedykta XIII dn. 27 lipca 1417 wywołało sprzeciw kościoła w Alduryncji i nieuznanie soboru. Aż do śmierci antypapieża w 1422 r. uznawany był on za prawowitego. Podczas konfliktów o następstwo po Benedykcie biskupi aldurynccy za głowę Kościoła uznali arcybiskupa Oldenburga. Niezależność od papieży rzymskich potwierdził synod bremeński w 1425 roku.
Synody
- Synod oldenburski I (1417) - potwierdził zwierzchność Benedyta XIII i odrzucił postanowienia soborów w Pizie i Konstancji.
- Synod bremeński I (1425) - potwierdził niezależność od biskupów rzymskich, ułożył Artykuły Wiary Aldurynckiej (tzw. Artykuły Bremeńskie)
- Synod emski (1521) - potępił wystąpienia Lutra i reformację
- Synod oldenburski II (1583-84) - ułożył Katechizm Alduryncki i wprowadził kalendarz gregoriański
- Synod oldenburski III (1703-05) - ułożył Kanony Kościoła Alduryncji
Doktryna
Oficjalnym zbiorem doktryny są Artykuły Bremeńskie (1425):
- Jeden jest Bóg, w trzech osobach: Ojca, Syna i Ducha. Trzy osoby boskie są sobie równe.
- Chrystus umarł na krzyżu dla zbawienia ludzkości.
- Eucharystia jest rzeczywistą ofiarą Chrystusa, który dokonuje jej przez ręce kapłana.
- Chrystus ustanowił posługę kapłańską, którą mogą przyjmować jedynie mężczyźni za zgodą biskupów Kościoła.
- Chleb i wino stają się faktycznym Ciałem i Krwią, tracąc materię chleba i wina.(transsubstancjacja)
- Pismo Święte jest podstawą wiary, należy je rozumieć przez Tradycję.
- Stary testament został wypełniony przez Chrystusa, zatem jego prawa utraciły moc
- Człowiek ma wolną wolę.
- Trzy są rzeczy ostateczne: Niebo, Czyściec lub Piekło.
- Dusze czyśćcowe po odbyciu pokuty osiągają zbawienie w Niebie.
- Dusze piekielne napełnione łaską po Sądzie, dojdą do pełnego zbawienia(apokatastaza).
- Grzechy powodowane są przez pożądliwości ciała, więc po śmierci dusza jest wolna od grzechu.
- Sakramenty są namacalnymi znakami łaski Bożej.
- Jest siedem sakramentów: Chrzest, Eucharystia, Bierzmowanie, Małżeństwo, Święcenia, Spowiedź, Namaszczenie chorych.
- Do zbawienia niezbędne jest dostąpienie sakramentów Chrztu i Eucharystii.
- Kościół ma za zadanie prowadzić duszę do zbawienia.
- Na końcu czasów Chrystus przyjdzie sądzić żywych i umarłych.
- Kościół został założony przez Chrystusa.
- Kościół jest strukturą hierarchiczną.
- Na czele Kościoła stoi Namiestnik, wybierany i wspierany przez Święte Kolegium Episkopalne, zrzeszające biskupów Kościoła.
- Synody są czasowymi organami wspierającym Święte Kolegium i Namiestnika.
- Święci i błogosławieni otoczeni kultem, są pośrednikami między Bogiem, a ludźmi.
Sakramenty
- Chrzest (najczęściej dzieci) - wprowadzenie do ludu Bożego
- Eucharystia - realna ofiara dokonywana przez Chrystusa, przez ręce kapłana
- Bierzmowanie - sakrament wtajemniczenia - osiągnięcie dorosłości duchowej
- Świecenia
- Małżeństwo - sakramentalne złączenie kobiety i mężczyzny (możliwe jest unieważnienie)
- Pokuta i pojednanie - wyznawanie grzechów: publiczne, podczas liturgii - g. lekkie; spowiedź nauszna kapłanowi - g. ciężkie
- Namaszczenie chorych
Eucharystia
Kościół Alduryncji od niepamiętnych czasów posiadał własny ryt liturgiczny (dzielący wiele modlitw i obrzędów z tradycyjną liturgią rzymską. Postanowieniem synodu oldenburskiego I (1417) do liturgii wprowadzono język alduryncki.
Święcenia
Święceń dostępować mogą jedynie mężczyźni żyjący w celibacie.
Święcenia wyższe:
- Episkopat
- Prezbiterat
- Diakonat
Święcenia niższe:
- Subdiakonat
- Ostiariat
- Egzorcystat
Akolitat i lektorat z czasem zanikły i został włączone w święcenia subdiakonatu.
Subdiakon jest pomocnikiem diakona podczas liturgii, jest nadzwyczajnym szafarzem komunii.
Ostiariusz opiekuje się świątynią, przeprowadza również próbę wina przed mszą
Egzorcysta zajmuje się przygotowywaniem ludu do sakramentów
Po przyjęciu święceń obowiązuje tonsura.
Święci
Kościół Alduryncji uznając wstawiennictwo świętych, uznając własne prawo do tego kanonizował:
- Bergrama i towarzyszy - apostoła Aldurycji i jego uczniów
- Ædmunda Sternberga (1525 - 1573) - biskupa i męczennika z rąk kalwińskich ikonoklastów m. in. przez wyznawanie realnej becności Chrystusa w Eucharystii
- Ottona z Alduryncji (? - 1102) męczennika podczas powstania pogańskiego
- Johannesa van Helmara (1629 - 1699) - opata, założyciela Zakonu Szpitalników Św. Jana Chrzciciela (pot. Helmarystów)
- Karlotte Marię Krogen (1851 - 1932) - założycielkę Zgromadzenia Służebnic Męki, stygmatyczkę, w latach 1870-73 miała mieć wizje ukrzyżowania
- Wilhelma Hansena (1612 - 1679) - założyciela Zgromadzenia Szkół Aldurynckich
- Bedę Czcigodnego (kan. przez Kościół Katolicki w 1899)
- Piotra Lombarda (niekanonizowany przez Kościół Rzymski)
- Katarzynę ze Sieny (kan. przez Kościół Katolicki w 1461)
- Sadoka i towarzyszy, męczenników (beat. przez Kościół Katolicki w 1807)
- Izydora Oracza (kan. przez Kościół Katolicki w 1622)
Doktorzy Kościoła
Doktorami Kościoła Alduryncji są:
- Beda
- Bergram
- Piotr Lombard
- Johannes van Helmar
- Augustyn z Hippony
- Ambroży z Mediolanu
- Hieronym ze Strydonu
- Grzegorz Wielki