Język Szczęśliwego Kraju

Z Conlanger
Skocz do: nawigacja, szukaj

Język Szczęśliwego Kraju - język używany w starożytności na Ziemi Zachodniej w świecie Ziemli.

Dźwięki

Samogłoski

Samogłoski ustne
Rodzaj Przednie Tylne
Przymknięte i i u u
Półprzymknięte e o o
Półotwarte ɛ e
Otwarte a a
Samogłoski nosowe
Rodzaj Przednie Tylne
Przymknięte ĩ ĩ
Półprzymknięte õ õ
Półotwarte ɛ̃
Otwarte ã ã

Spółgłoski

Spółgłoski
Rodzaj Dwu-

wargowa

Przednio

-językowa

Miękko-

podniebienna

Nosowa m m n n ŋ ñ
Zwarta

bezdźwięczna

p p t t k k
Zwarta

dźwięczna

b b d d g g
Szczelinowa

bezdźwięczna

ɸ f s s x h
Szczelinowa

dźwięczna

ɣ
Drżąca r r
Boczna l l
Boczna welaryzowana ɫ ɫ

Mutacje

Występują dwa rodzaje mutacji:

  • samogłoskowe
  • spółgłoskowe

Mutacja Samogłoskowa

Występują cztery mutacje samogłoskowe:

  • M-Mutacja: przed m, n, ñ samogłoski , u przechodzą w e, o;
  • R-Mutacja: przed r samogłoski e, o, i przechodzą w a, u, ;
  • S-Mutacja: przed s samogłoska u przechodzi w o;
  • G̃-Mutacja: przed samogłoski , o przechodzą w e, a;
  • M̃-Mutacja: przed m, n, ñ samogłoski ĩ, õ, , ã przechodzą w i, o, e, a.

Mutacje Spółgłoskowe

Występują trzy rodzaje mutacji spółgłoskowych:

  • I-Mutacja: przed i spółgłoska x przechodzi w x;
  • C¹-Mutacja: przed spółgłoskami zwartymi spółgłoski t, d, k, g przechodzą w s, s, x, ;
  • C²-Mutacja: występująca przed spółgłoskami s, r, t, d, n spółgłoska l upodabnia się do danego dźwięku.

Pismo

Język zapisywany jest z pomocą pisma hieroglificznego (logografy i sylabografy). Wszystkie znaki oparte są o ideografy (rysunki znaczące), które jednak mogą pełnić różne funkcje, a także poszczególne ich warianty mogą mieć dalsze znaczenia i wspólnie koegzystować.

Pismo powstały z połączenia znaków tradycyjnych (logografy i sylabografy pochodzenia logograficznego). Jeden znak może pełnić jednocześnie parę funkcji (wiele znaczeń logograficznych, lub logograf może jednocześnie pełnić funkcję sylabografu). Część sylabografów powstała a priori, a część jest uproszczoną formą logografu.

Kierunek pisania

Pismo piszę się od strony prawej do lewej.

Budowa znaku

Na znak składają się:

  • linie - nadają główny kształt i determinują znaczenie;
  • kolory - potrafią zmieniać znaczenie znaku, potrafią także pełnić funkcję metajęzykową (np. czerwone oczy oznaczają negatywny stosunek do opisywanej postaci, co nie jest wyrażane z pomocą środków językowych), część znaków ma tzw. kolor nadany, to jest kolor przypisany jest do znaku, i jego pominięcie nie zmieniłoby jego znaczenia, ale tradycyjnie dany znak ma dany kolor.

Znaki a mowa

Znaki, a także poszczególne morfemy i ich zapis odzwierciedlają ich kolejność w mowie. Determinatyw poprzedza całe słowo.

Ideografy

Na jeden ideograf może składać się parę znaków (ideografy złożone) lub jeden znak (ideograf prosty). Przeważa ta pierwsza grupa ideografów. Dodatkowo ideograf często posiłkuje się sylabografami.

Znak a znaczenie

Znak może wyrażać swoje znaczenie na różne sposoby:

  • dokładnie - rysunek w pełni przedstawia czynność, obiekt, człowieka czy zwierzę;
  • uogólniając - mniejszy element przedstawia większą całość;
  • uszczegóławiając - większy element oznacza tylko swoją część;
  • abstrakcyjnie - rysunek znaku nie ma nic wspólnego z znaczeniem (może to być wynik długich zmian, lub gdy znak przyjął drugie znaczenie pod wpływem podobnego brzmienia z innym wyrazem);
  • złożenie - parę znaków oznacza jedno słowo;
  • współsylabograficznie - znaczenie jest oparte o rysunek wsparty o element fonetyczny;
  • sylabograficznie - znak zapisany jest tylko z pomocą znaków fonetycznych.

Sylabografy

Wystęują trzy rodzaje sylabografów:

  • dokładne - sylabograf zapisuje sylabę w całości: /a/, /ma/, /am/, /mam/: A, MA, AM, MAM
  • wybrakowane - sylabograf zapisuje tylko część sylaby: /mam/: MAM, MAM
  • naddane - sylabograf zapisuje sylabę z naddatkiem: /ama/: AM-MA.

Determinatyw

Część znaków pełni funkcję determinatywów - to jest wskazują, lub dookreślają funkcję jaką pełni dane słowo w zdaniu, lub przypisują słowo do jakiegoś podzbioru, albo nawet zmieniają znaczenie.

Morfologia

Zaimek osobowy

Zaimek osobowy
Przypadek Liczba pojedyncza Liczba mnoga
Nom. g̃ã dẹ ur fas gu murm
Acc. ãmu dẹfu uru su gufu murom
Gen. ãmi dẹfi uri xi gufi murim
Dat. ãr dẹr urar far gur murarm
Prep. g̃ãl dẹl ul fal gul mulm
→Prep. g̃ãstu dẹstu urstu fastu gustu murstom

Rzeczownik

Rzeczownik odmienia się przed przypadki i liczby.

Liczba pojedyncza
Przypadek Deklinacja
II III IV V VI VII VIII
Nom. gas imẹr ulel satu g̃emom dom stosel kuklõ
Acc. gasu usatu ug̃emom udom astosel akuklõ
Gen. gaxi iimẹr ilel isatu ig̃emom ikuklõ
Dat. gasar rimẹr rulel rasatu arg̃emom rudom rastosel rakuklõ
Prep. gasel limẹr lulel lasatu alg̃emom ludom lustosel lakuklõ
→Prep. gasstu stimẹr stulel stasatu stag̃emom studom stastosel stakuklõ
Liczba mnoga
Przypadek Deklinacja
II III IV V VI VII VIII
Nom. magasam mimẹrm mulelm masatom mag̃emomam madomam mastoselm makuklom
Acc. magasom musatom mug̃emomam mudomam mastoselm makuklom
Gen. magaxim mimimẹrm milelm misatom mig̃emomm mikuklom
Dat. magasarm marimẹrm marulelm marasatom marg̃emomam marudomam marastoselm marakuklom
Prep. magaselm malimẹrm malulelm malasatom malg̃emomam maludomam malustoselm malakuklom
→Prep. magasstum mastimẹrm mastulelm mastasatom mastag̃emomam mastudomam mastastoselm mastakuklom
  • ¹ - wzór dla wyrazów pochodzenia obcego i małej części słów rodzimych; pochodzi od odmiany zaimkowej.

Czasownik

Czasownik odmienia się przez czasy i osoby (w koniugacji podmiotowej i przedmiotowej)

Odmiana czasowa

Odmiana czasowa
Wzór Cz. Ter. Cz. Prz.
1. os. sg 2., 3. sg

1., 2., 3. pl

I gul asgul esgul
II amon asmon esmon
III istu isstu esstu
IV g̃ebẹru g̃ebẹru g̃esbẹru
V nabis nabis sabis
VI sanãk sanãk asanãk
VII omgã omgã somgã

Odmiana podmiotowa

Odmiana podmiotowa
Osoba Sg. Pl.
1. g̃a- fa-
g̃- f-
ag̃- a-
2. da- ga-
d- g-
ad- ag-
3. ra- ma -(a)m
r- m -(a)m
ar- mam- -(a)m

Odmiana przedmiotowa

Odmiana przedmiotowa
Osoba Sg. Pl.
1. ma- fu-
am- u-
2. du- gu-
ud- ug-
3. ru- mu -(a)m
ur- mom- -(a)m

Imiesłowy

Tworzy się je od tematu 1. os. cz. teraźniejszego (dla czasu teraźniejszego) bądź tematu czasu przeszłego (dla czasu przeszłego) dodając końcówkę -isu oraz prefiksy koniugacji podmiotowej (dla czynnych) lub przedmiotowej (dla biernych), które to zgadzają się z rzeczownikiem co do pełnionej przezeń osoby.

Imiesłowy 3.os.
Czas Czynny Bierny
Ter. ragulisu

ramonisu

rugulisu

uramonisu

Prz. resgulisu

resmonisu

uresgulisu

uresmonisu

Przymiotnik

Istnieją dwa rodzaje przymiotników:

  • asygmatyczne: wyglądają i zachowują się jak rzeczownik (zgadzają się z rzeczownikiem liczbą i przypadkiem);
  • sygmatyczne: podlegają odmianie czasowej (0- i es-) i posiadają ułomną odmianę: istnieje tylko mianownik i przypadek zależny (forma biernika).

Przyimek

Funkcję przyimka pełnią prefiksy.

Składnia

  • SOV;
  • przydawka przed rzeczownikiem;

Pismo

NAJWAŻNIEJSZE