język polski język polski, polszczyzna

Utworzenie:	Henryk Pruthenia w 2013
Cel utworzenia:	do świata z językiem zapadniém
Liczba użytkowników	?
Sposoby zapisu:	latinica
Klasyfikacja:	języki indoeuropejskie słowiańskie zachodniosłowiańskie lechickie polszczyzna
Kody
Conlanger–2	`-`
Lista conlangów

Język polski, polszczyzna - język używany w konŭorldzie Zapadki. Jest to język de facto tożsamy z językiém polskiém naszego świata, jednak ze względu na różnicę w historji różni się częściowo zasobém słownictwa, jak i wymową, czy ortografją.

Abeceda

Abeceda polska wygląda następująco:

Aa	Áá	ą	ą́	Bb	Cc	Ćć	Dd	Dzdz	Dżdż
Dźdź	Ee	Éé	ę	ę́	Ff	Gg	Hh	Chch	Ii
Jj	Kk	Ll	Łł	Mm	Nn	Ńń	Oo	Óó	Pp
Rr	Rzrz	Ss	Szsz	Śś	Tt	Uu	Ŭŭ	Ww	Yy
Zz	Żż	Źź

Różnica w użytkowaniu bukw

Ze względu na inną historję języka, brak zabarów, oraz dużo dłuższe tradycje piśmiennicze, język polski posługuje się inném troszki zestawém bukw. Różnice są następujące:

Áá

Wymawiane jak zwykłe "a", acz wśród użytkowników gwar często wymawiane jako [o], albo tak samo jako /o/. Częste w końcówce przymiotnika (dobrá, mą́drá), nazw z łaciny ze ściągniętém ija do já (ortografjá), w czasownikach z tematém na -a- (znáć, znám, znász) oraz w innech przykładach.

ą, ą́, ę, ę́

Litera ą odpowiada naszemu "ę" po twardech (dawniéj także "ą" w końcówce pierwszéj osoby liczby pojedynczéj czasu teraźniejszego), ą́ zaś "ą" po twardech (dawniéj w trzeciéj osobie liczby mnogiéj czasu teraźniejszego), "ę" odpowiada "ię" a "ę́" "ią". Przykłady:

dą́b "dąb"
dąby "dęby"
więzy "więzy"
wię́zać "wiązać"
myślę (dawniéj "myślą") - myślę

"myślę́ (dawniéj: "myślą́") - myślą Nosówki są wymawiane podobnie jak u nas, "ę" oraz "ą" tracą w wygłosie nosowość, ale w reszcie pozycyj wymawiane prawdziwie nosowo.

Éé

Wymiawane jak:

y/i
zwykłe e
[e].

Używane w końcówkach przymiotnikowech w miejscu "e".

Jj

Używane tak jak doreformowo (a więc ortografjá, a nie ortografiá).

Łł

W wygłosie sylaby zamkniętéj - jak u nas [w], w reszcei pozycji - scenicznie. A więc: "dał" [daŭ], ale już "dałam" [dałam].

Óó

Wymawiane zwyczajowo niczém "u", aczkolwiék często, w szczególnie wśród gwar wschodniech, jak [o].

Ŭŭ

Jak "ł" w wygłosie sylaby zamkniętéj, często w zapożyczeniach.

Różnice gramatyczne

Różnice są następujące:

słowa oznaczające rzeczy zwyczajowo będące w parze posiadają odmianę w liczbie mnogiéj jak dawniéj w liczbie podwójnéj. Tak samo i przymiotniki stojące przy niech posiadają odmianę typową liczbie podwójnéj;
"ony", a nie "one"
-iém/-ém oraz iemi/-emi miast -im/-ym czy imi/-ymi
rzadsza podwójna negacja
utrzymanie końcówki -ę zamiast -ą w bierniku
użytkowanie czasu zaprzeszłego
końcówka dla liczby mnogiéj rzeczowników żenskiech na -Cja -ij/-yj, brak zlania się z resztą odmiany.