Język proto-pojcki

Z Conlanger
Skocz do: nawigacja, szukaj

Język proto-pojcki - prajęzyk, z którego rozwinęły się późniejsze języki pojcki i emski. Używany był na zachodnim wybrzeżu Morza Słonego. Był językiem izolującym, głównym nośnikiem znaczenia były sylaby. Sylaby pełniły też funkcję słów posiłkowych.

Dźwięki

Budowa sylaby

Ogólna sylaby tu CVN, gdzie C - to dowolna spółgłoska, V - dowolna samogłoska, a N - samogłoska sonorna.

Spółgłoski

  • m n ŋ (m n ng)
  • mʰ nʰ ŋʰ (mh nh ngh)
  • ʔ͡m ʔ͡n ʔ͡ŋ ('m 'n 'ng)
  • p t k (p t k)
  • pʰ tʰ kʰ (ph th kh)
  • pʷ tʷ kʷ (pw tw kw)
  • pʰʷ tʰʷ kʰʷ (phw thw khw)
  • ɸ s h (f s h)
  • ɸʰ sʰ (fh sh)
  • ɸʷ sʷ hʷ (fw sw hw)
  • ɸʰʷ sʰʷ (fhw shw)
  • w l r j (w l r j)
  • ʔ͡w ʔ͡l ʔ͡r ʔ͡j ('w 'l 'r 'j)

Samogłoski

  • i i: u u: (i í u ú)
  • ɛ ɛ: ɔ ɔ: (e é o ó)
  • a a: (a á)
  • ui u:i (ui úi
  • ɛi ɛ:i ɔi ɔ:i (ei éi oi ói)
  • ai a:i (ai ái)
  • iu i:u (iu íu)
  • ɛu ɛ:u ɔu ɔ:u (eu éu ou óu)
  • au a:u (au áu)

Szyk

Język PP charakteryzował się szykiem VSO, a także prawogłowowością. Dodatkowo zdania podrzędne były często traktowane jak przydawki.