Pytania odnośnie natlangów

[Spiritus]

Jak myślicie, jaki byłby najlepszy łaciński odpowiednik słowiańskiego sufiksu -wice, ponieważ obecnie pracuję nad takim projektem romlangu i by mi się to przydało. Myślałem o -at, bo -us i -um raczej odpadają, bo jako końcówki w tym conlangu zanikają.

[Mahtlactli Omome Tochtli]

A mógłbyś może nieco przybliżyć, o co dokładnie chodzi? Jeśli dobrze Cię rozumiem, to pewnie końcówki gen. sg., na zasadzie po polsku:

Jędrzychowice - synowie Jędrzycha,

a po łacinie:

Andreae (filii).

Nie jestem jednak pewien, czy dobrze zrozumiałem Twoją intencję.

No tak, właśnie sobie uświadomiłem, że Jędrzych to Henryk, nie Andrzej, ale to w sumie nie ma znaczenia.

[Spiritus]

O w sumie nie wiedziałem, że ten sufiks pochodzi od tego, ale w sumie zawsze wydawało mi się, że ma on coś wspólnego z dopełniaczem liczby mnogiej. Teraz już chyba sobie poradzę.

[Hapana Mtu]

Jeśli to ma być chwytliwie brzmiąca i lekko przydługa składowa do nazw miejscowości, to proponuję -ensis.
Škola v Bradavicích
Schola Hogvartensis

[Towarzysz Mauzer]

Ja bym wyprowadził to z -iani, tzn. cząstki służącej derywowaniu nazwisk od nazw rodowych -ianus w dopełniaczu, bo łacińskie nazwy miejscowości często były opisowe w rodzaju Lutetia Parisiorum, Aelia Capitolina czy Colonia Claudia Ara Agrippinensium. Zanik końcówek to nie problem, po prostu przepuść to przez żądane procesy fonetyczne.

O w sumie nie wiedziałem, że ten sufiks pochodzi od tego, ale w sumie zawsze wydawało mi się, że ma on coś wspólnego z dopełniaczem liczby mnogiej.

Jaaoo, zajrzyj w tablice deklinacyjne, przyda się do romlangu!
-ae w Andreae to końcówka dopełniacza, ale liczby pojedynczej deklinacji a-tematycznej, bo Andrea choć męski odmienia się jak poeta czy nauta, tzn. dokładnie jak via czy puella. Andreae znaczy tyle co `Andrzeja`. Dopełniacz liczby mnogiej brzmiałby Andrearum `(coś tych) Andrzejów`, ale to raczej bez sensu, bo Andrzej, założyciel wsi czy oppidi, zwykle był jeden.

Rozwiązaniem też może być odgrecki formant -ides, Pelopides `potomkowie Pelopsa`.


PS. Romlangi to w ogóle trudna sztuka, która wychodzi chyba tylko Widsidhowi. Ja chciałem zrobić na nowo rumuński, a wyszedł sardyński.

[Spiritus]

Z tym prefiksem z dopełniacza miałem na myśli "-wice", bo już kilka nieopublikowanych romlangów mam za sobą, więc trudno, żebym nigdy nie zajrzał do łacinnickich deklinacyj .

[Towarzysz Mauzer]

A, to zwracam honor, nie zrozumieliśmy się. No więc skojarzenie z końcówką psł. dopełniacza l. mnogiej w deklinacji u-tematycznej -ovъ nasuwa się słusznie samo, ale można tu pokręcić nosem. Idzie tu o przyrostek przymiotnika dzierżawczego -ovъ, przyrostek który dał np. bułgarskie (Żiwkow) czy wschodniosłowiańskie nazwiska (Gorbaczow), no i jest całkiem produktywny w serbsko-chorwackim: Šrederova izjava to zupełnie normalny sposób powiedzenia `oświadczenie Schrödera`. No więc skoro to ogólnosłowiański zaimek dzierżawczy, to dlaczego miałby końcówkę z liczby mnogiej? Ha, sam nie wiedziałem.

Znalazłem taki artykuł o pochodzeniu słowiańskich przymiotników dzierżawczych, -ovъ miałoby istotnie pochodzić z odmiany u-tematycznej, ale szłoby o niezależny proces, który dałby równy wynik jak w przypadku dopełniacza liczby mnogiej (temat kończył się pierwotnie na *-ou-, dochodziła końcówka *-os, a w PSł. *-ouos > ovъ; w przypadku gen. pl. *-ouom > -ovъ). Synchroncznie wsjo rawno.

[Vilène]

Jak myślicie, jaki byłby najlepszy łaciński odpowiednik słowiańskiego sufiksu -wice, ponieważ obecnie pracuję nad takim projektem romlangu i by mi się to przydało.

Czyżbyś miał zamiar robić od nowa wenedyka?

[Spiritus]

Nie, ale jest~będzie to język stworzony na podłożu słowiańskim (substrat w okolicy 5%~10%).

[Widsið]

Czyli rumuński od nowa? ;p

Jeśli chodzi o łacińskie nazwiska patronimiczne, to coś na ich podobieństwo, tzw. nomen gentile czyli nazwisko rodowe, zazwyczaj miało końcówkę -ius, -ia, jednak im później w historię, tym częściej zbliżały się pod względem budowy i semantyki do naszych nazwisk. Z części z nich powstały popularne do dzisiaj w wielu krajach imiona: Aemilius, Iulius, Cornelius, Antonius. Końcówka -anus sugerowała z kolei adopcję. Typowe patronimy typu Lucii filius były bardzo formalne i przypominało się je w zasadzie wyłącznie w przypadku wymieniania pełnej tytulatury. Współczesne języki romańskie wypracowały swoje własne patronimy z różnych sufiksów: -ense (Półwysep Iberyjski, rzadziej Włochy), -iscus (Rumunia, pod wpływem słowiańskim), albo opisowo, jak dawniej po francusku i oksytańsku z użyciem przyimka à.

[Ghoster]

[...........]

[Toivo]

No co ty, gdzie słyszałeś taką wymowę? Większość wymawia raczej bardzo obniżone, coś w stronę /ao̯/.

[Ghoster]

[...........]

[Toivo]

Ja tam słyszę może coś w stylu /ɑʊ̯/, ale na pewno nie /ɔʊ̯/. W każdym razie, to dosyć standardowa wymowa.

[Ghoster]

[...........]