Cytat: Siemoród w Styczeń 06, 2017, 13:50:49W bez nie było pierwotnie jera, nawet w scs. była forma oboczna бє

Masz jakieś źródło mówiące o tej formie (najlepiej z jakimiś przykładami z zabytków), inne niż strona Jagodzińskiego?

Bo nie znalazłem żadnych dowodów na istnienie samego "бє" w SCSie, a szukałem. Wygląda mi to na nadinterpretację związaną z faktem, że to -z w złożeniach potrafiło znikać drogą asymilacji.

Czy szepcze, tupcze i inne <cz> w miejscu psł. *tj to rusycyzm czy jakiś polski nowotwór typu Włosi?

Cytat: Siemoród w Styczeń 09, 2017, 17:17:45
Czy szepcze, tupcze i inne <cz> w miejscu psł. *tj to rusycyzm czy jakiś polski nowotwór typu Włosi?

To nie jest rusycyzm. Raczej hiperpoprawność związana z tym, że formy z c były odbierane jako mazurzące, czyli kojarzyły się z mową chłopów. Tak samo jak żubr, dawniej ząbr, najpierw pod wpływem ruskim straciło samogłoskę nosową na rzecz ustnej, a potem zostało zdemazurzone. Taki udawany awans społeczny poprzez język.

Cytat
Był już sum, był już okoń, to czas na szczupaka. Dlaczego to nie szczuka???

Doszukałem się kolejnej nazwy ryby zgwałconej przez polskich wędkarzy! Lin po powinien być liń!!!

Cytat: Obcy w Styczeń 12, 2017, 19:56:24

Cytat
Był już sum, był już okoń, to czas na szczupaka. Dlaczego to nie szczuka???

Doszukałem się kolejnej nazwy ryby zgwałconej przez polskich wędkarzy! Lin po powinien być liń!!!

А z drugiej strony mamy słonia, choć pozostała Słowiańszczyzna ma słona. O ile listъ > liść tak naprawdę przeszedł przez kolektyw listьje > liście (początkowo neutrum, potem mnożyna i wyrównanie tematów), o tyle wątpię, żeby coś takiego zaszło dla słonia.

Swoją drogą to czy gdzieś w polskich djalektach istnieje kwieć? Bo przykładowo w serbskiem zarówno mamy kolektywy list - lišće jak i cvet - cveće.

Cytat: Siemoród w Styczeń 12, 2017, 20:10:20
Swoją drogą to czy gdzieś w polskich djalektach istnieje kwieć? Bo przykładowo w serbskiem zarówno mamy kolektywy list - lišće jak i cvet - cveće.

Znam tylko nazwisko Kwieć no i oczywiście słowo kwiecie (kolektyw).

Palatalizację polską ky>ki, ke>kie datuje się na XVI wiek. Kiedy natomiast nastąpiło stwardnienie sybilantów? Z nich chyba z początku szi, czi > szy, czy, a dużo później (bo chyba na Ślązku do tej pory się spotyka miękkie rz) rzi > rzy, no ale orientacyjnie w którym wieku?

Czy mi się wydaje, czy Kalifornia to po prostu Kalifornia, a nie Kaliforńja?

U mnie generalny merger ń-ńj, ale bodajże G. Jagodziński twierdził, że ma neutralizację palatalizowanych i postjotowanych wargowych po spółgłosce.

Czy ktoś rozróżnia w wymowie ostatnie sylaby w ziemia i anemia oraz ziemi i anemii?


Ja wymawiam kaliforńa. To już jest standard, zdaje się.

Na pewno rozróżniam fonemiczne, ale nie ufam swojemu mózgowi i nie jestem pewien, czy fonetycznie też.

Ale taka "Panonia Biedronia" (sry) nie wydaje mi się rymować, ale "Teogonia Panonia" i "słonia Biedronia" już tak.
W przypadku wargowych nie byłbym taki pewny; szczerze, dziwię się, że żaden polski lingwista nie zainteresował się tymi rzeczownikami.

Interesują się, interesują, nie bój nic. Tyle że takie rzeczy nie przebijają się do szerokiego społeczeństwa (w przeciwieństwie do kształtnych jutuberek). Sawicka traktowała tradycyjne spalatalizowane wargowe jako sekwencje fonemów. Z drugiej strony, zdarzają się ciągle jednostki twardo obstające przy ich odrębności w swojej własnej wymowie, przynajmniej w niektórych pozycjach (wśród nich ww. pan).

Ja odróżniam (chyba, bo nigdy nie wiadomo, kiedy się powtarza świadomie). Co ciekawe, u mnie to opozycja [ɲa] - [ɲːa] (a przynajmniej [ɲˑa]). Więc byłoby coś w stylu słońa - Panońńa, Kaliforńńa (asymilacja [nj] do [ɲː]?).

Serjo, tylko totalni podludzie mergerują dania i Danja. Dla mnie jest to jedna z głównych oznak spierdolenia językowego.

A międzywoyniu to w ogóle nie było tego zmięszania. Byli dania /daɲa/ i Danja /danja/.