Języki pinu

Języki pinu wywodzą się z wspólnego języka proto-pinuskiego. Istnieją trzy główne grupy języków pinu:

• dialekty zachodnie:
  • język pinu,
  • język ayyu,
  • język lono,
• dialekty wschodnie:
  • język kimpu,
  • język yāmi,
• dialekty centralne:
  • język hūm,
  • język yo,
  • język mīhu,
  • język lumyā,
  • język tā,
  • mniejsze dialekty centralne,

Dialekty zachodnie

Dialekty zachodnie są najbardziej rozpowszechnionymi językami (głównie ze względu na przynależność do tej grupy języka pinu). Cechują się względnym konserwatyzmem gramatycznym, a także jeżeli chodzi o system spółgłosek, jednak w stosunku do języka proto-pinuskiego widać duże różnice w systemie samogłosek.

Dialekty centralne

Jest to najliczniejsza gałąź rodziny pinuskiej. Dzielą się na wiele mniejszych języków, z czego, jako najważniejsze wyróżnia się języki hūm, yo, mīhu, lumyā i język tā. Poza tym istnieje rzesza mniejszych języków, o bardzo ograniczonym zasięgu.

Języki przynależące do tej grupy charakteryzuje największy konserwatyzm, tak i w gramatyce, tak i w fonetyce. Mimo dużej ilości przynależących do tej grupy języków, dialekty centralne charakteryzują się najmniejszą różnorodnością, i różnice pomiędzy różnymi dialektami są małe.

Dialekty wschodnie

Do dialektów wschodnich należą tylko dwa języki: yāmi i kimpu. Dialekty wschodnie charakteryzują wyróżniają się najmocniej na tle wszystkich języków pinuskich, przede wszystkim ze względu na rozbudowany system spółgłosek, zmniejszoną liczbę samogłosek, a także, ze względu na częste występowanie sylab zamkniętych. Charakteryzują się też swoją aglutynacyjnością, momentami przechodzącą w fleksje. Poddane były silnym wpływom substartu czackiego z grupy języków czackich.