Galinánta

⚒️	Ten artykuł jest aktywnie rozwijany i autor prosi o cierpliwość. Jest to część projektu Kyon.

Galinánta to czwarta księga salladorskiego zbioru Élthara, dokumentującego historię i religię, Edenenów, Salladorczyków oraz świata z ich perspektywy historiozoficzno-religijnej. Galinánta skupia się na poczynaniach członków Złotego Bractwa i założeniu Salladoru. Zawiera również podksięgę zwaną Pénnum Velémino, w której zamieszczone są różnego rodzaju krótsze utwory literackie z epoki, zwykle przypisywane królowi Vârinowi lub innym członkom Bractwa.

Historia powstania

Galinánta, w odróżnieniu od wielu wcześniejszych ksiąg Élthary, jest w znacznej większości utworem kronikarskim. Mniej jest szacunków i legend. Zapewne została spisana przez ludzi związanych ze Złotym Bractwem. Niemal całkiem pewne jest, że przynajmniej część tekstu oryginalnie wyszła spod ręki Armŷssanda Âlesana, syna Âlego Vermissândana, który był członkiem Bractwa.

Streszczenie wydarzeń kronikarskich

Rozdział I

Edenenowie, mieszkający w Synkarze, w Harensuranie Północnym (sal. Salivérdhum), byli na początku politeistami. Wyznawali religię wywodząca się ze zmieszania wierzeń agnasańskich, agrińskich oraz różnych hareńsko-surańskich. Wprawili się w bojach z ludami leżącymi na południe od nich i dużą uwagę skupiali na wojsku. Robili to również z obawy, że tak jak oni kiedyś, z Północy przybędą ich żądni łupów i lepszego miejsca do życia krewni.

W roku 1076 EK, Âle Vermissândan (tj. syn Vermŷssanda), członek książęcego rodu Kyranów, podczas polowania w lesie, miał widzenie, w którym objawił mu się Âthonén, którego zwano bogiem nieba. Sam Âle miał wtedy 17 lat ziemskich (46 kyońskich).

«Âle, synu Vermŷssanda, przygotuj się i wyruszysz z ziemi, rozciągającej się pod twoimi stopami. Nabierz sił i męstwa, bo obrzydło mi patrzeć na twoich współplemieńców czczących zdrajców i czyniących wynaturzenia. Pójdź ze mną, a ja ukażę ci Drogę i Święty Porządek».

Jako człowiek bardzo religijny, przez następne lata Âle pamiętał to wydarzenie. Do tego czasu ugruntował swoją pozycję i w roku 1097 EK, gdy miał lat ziemskich 25 (kyońskich 67) zarządzał już sporym majątkiem. Trzy kyońskie lata wcześniej dołączył zaś do tajnego stowarzyszenia, zwanego Złotym Bractwem. Bractwo to zrzeszało zamożnych, edeneńskich mężczyzn, w większości młodych, którzy chcieli razem osiągnąć bliżej nieokreślone Wielkie Dzieło. Założył je w roku 1093 EK drugi najmłodszy syn rándina edeneńskiego Ârrotha, Ántar i jego brat, i przez cztery lata istnienia dołączyli do niego jeszcze Fántin Ârchanan, Pûrthén Mârosan, Âle Vermissândan, Béro Géranil, Rân i Ûrrin Lŷthinanowie, Gâvo Mâranil i tajemniczy jegomość zwany Géncyro. Ich pierwotne poczynania nie są znane, jednak wiadomo iż z inspiracji Alesa wśród członków bractwa rozpowszechnił się henoteistyczny kult Âthonéna, którego najgorliwszym zwolennikiem był Vârin, a największym przeciwnikiem jego brat Ántar.

W miarę jak wspólnota członków Bractwa zacieśniała się, jej charakter stawał się coraz bardziej hermetyczny. W pewnym momencie doszło do zawiązania się idei, aby założyć własną społeczność w oddaleniu od Synkaru. Ten pomysł spodobał się władcy Edenenów, Ârrothowi Hirélinanowi, który postanowił udzielić jej pełne wsparcie. W następnych latach odbyły się przygotowania do tego przedsięwzięcia. Zainteresowano się sąsiednimi krainami, do których wysłano wyprawy zwiadowcze. Łącznie wysłano cztery grupy: jedną, którą dowodził Dânemin Géranil, na południe, wgłąb Harensuranu; drugą, którą dowodził Ŷmo Branândil, na zachód, w góry zrębowe Érwól; trzecią, którą dowodził Rânin Gâvosan, na północ, na wyżynę Halfórum; i czwartą, którą dowodził Dâmŷsso „Démis” Córan, na południowy wschód, na wyżynę Sallafórum. Najbardziej obiecująca okazała się ostatnia propozycja. Démis Córan zeznawał o mało rozwiniętych pasterzach i rolnikach, zamieszkującyh te tereny, z niewielką siłą i niewytrenowanym pospolitym ruszeniem, rozproszonych w małych skupiskach po wyżynie. Postanowiono więc wysłać wyprawę kolonizacyjną na te ziemie.

Rozdział II

Na pierwszą wyprawę na Sallafórum, w 1106 roku EK, wybrała się grupa złożona z Vârina, Ûrrina, Géncyro, Béro, Âlego i ich ludzi, której przewodził Ántar. Zamiarem grupy było rozeznanie terenu pod przeniesienie tam dobytku i założenie siedlisk. Rozbito wtedy pierwsze namioty, przyprowadzono zwierzęta hodowlane, zaczęto łowić ryby w pobliskiej rzece i szukano odpowiedniego miejsca na zbudowanie grodu. Dogodne miejsce w końcu zostało znalezione. Tam rozbito obóz i nazwano to miejsce Fórthir. Po kilku dniach Ántar zdecydował się wysłać do Synkaru wiadomość, że teren jest względnie bezpieczny i mogą się tam osiedlać ochotnicy, oraz poprosił o więcej żołnierzy. Z wiadomością wybrał się oddział Ûrrina, zostawiając za sobą znaki do poznania drogi powrotnej.

Po dwunastu dniach do Fórthiru wróciła kompania z posiłkami, robotinikami oraz ich rodzinami, z pozostałymi członkami Złotego Bractwa: Fántinem, Pûrthénem, Rânem i Gâvo, ale bez Ûrrina. Okazało się, że po drodze do Synkaru, gdy Ûrrin czuwał na warcie w nocy, poszedł załatwić potrzebę i zaatakowały go wilki. Jego ludzie rozgonili zwierzęta, jednak do ran Ûrrina wdarło się zakażenie, przez co ten zmarł, nie doczekawszy powrotu do Synkaru. Jego brat Rân mocno go opłakiwał. Wzamian za niego, dowództwo nad jego ludźmi wziął mąż jego siostry Larmŷlwen — Tûrin z rodu Elwérdhenilów, który mimo głębokiej przyjaźni z Rânem, nigdy nie stał się pełnoprawnym członkiem Rady Dziesięciu Złotego Bractwa.

Od tamtej pory zaczął powstawać gród Fórthir, który rozwijał się oddąd coraz bardziej, a z nim liczne jego odgałęzienia, które dały początek Salladorowi. Nazwę zaś nadał mu sam Vârin, od nazwy Sallafórum. Sama zaś nazwa Sallafórum pochodzi możliwie od praedeneńskiego salla, co oznacza ciało niebieskie.

Rozdział III

XYZ