Salladorczycy

⚒️	Ten artykuł jest aktywnie rozwijany i autor prosi o cierpliwość. Jest to część projektu Kyon.

Część conworldu Kyon.
Salladorczycy, Salladorcy Sallâdhorel, Âssor Sallâdhore, Sallâdhorân áu Sallâdhorâl
Herb Świętego Wszechkrólestwa Salladoru — Gwiazda kryształowa lub planeta kryształowa (sal. Ŷrsë Lámbe, Sâllë Lámbe). Również ważny symbol narodowy Artystyczna interpretacja salladorskiego wojownika z czasów ery podbojów. Broda nie ostrzyżona z powodu długiego okresu nieustannych walk.
Populacja
W okresie szczytowym Królestwa kilka milionów W czasie diaspory kilkanaście milionów
Regiony z istotną populacją
Harensuran (głównie Saliwerdum)
Języki
Język salladorski, Język praedeneński†, inne języki edeneńskie†, języki postsalladorskie
Religie
Kult Âthonéna (dominująca)
Bliskie narody
Oryginalnie: Erwolici, Geranie, Synkaranie, Edeneni z Sallaforum Huryni, Nuweńczycy, Qin, Zhok-Ha W diasporze: Wiele

Salladorczycy (zwani również Salladorcami) to wspólnota etniczno-kulturowa posługująca się językiem salladorskim.

Historia

Ich przodkowie wywodzą się z Północy Kyonu. Przez wiele lat rozwijali się w północnym Harensuranie, po czym podbili niemal cały ten region, a następnie sami zostali podbici przez Cesarstwo Qin. Po upadku większość przedstawicieli tego narodu udała się na diasporę i rozproszyła się po całym Kyonie.

Osobny artykuł: Historia Salladoru

Cechy charakterystyczne

Salladorczycy mają tradycyjnie jasną karnację oraz niebieskie oczy. W bardziej zmieszanych populacjach mozna spotkać zielone i brązowe. Można wśród nich spotkać różne odcienie włosów: od blondu po ciemnobrązowe. Struktura włosów waha się od prostych, do lekko kręconych. Charakteryzują się również bujnym owłosieniem na ciele. Wzrost mają przeciętny, aczkolwiek nieco wyższy, niż u większości przedstawicieli podrasy północnej, jak i zwykle mniej krępą budowę ciała. Mają jednak tendencję do akumulacji tkanki tłuszczowej.

Imiona salladorskie

Imiona najczęściej posiadają dwuczłonowe, pochodzące z języka salladorskiego, bądź imiona zaadaptowane z zewnątrz. Wiele dawnych imion, zapożyczonych jeszcze od Agrinów i innych ludów Harensuranu ma znaczenie niepewne lub kompletnie nieznane (np. Cór, Ráu, Bráun, Ârchan, Férchir). Bardziej współczesne zaś bazują na słowotwórstwie i znaczeniach oraz często nazwiązują do postaci historycznych. Przykładem jest imię Vârin, które oznacza ten, który jest jak skała, które składa się z członu vâr (skała) oraz końcówki –in, która jest oznacznikiem rodzaju męskiego osobowego. Jest to dodatkowo imię ważnej postaci historycznej.

Słowotwórstwo imion

• Patronimy tworzy się poprzez dodanie końcówki –an dla synów i –al dla córek.
• Przydomki oznaczające urodzenie w jakimś miejscu lub stanie (forma protonazwiska) używają niezależnie od rodzaju końcówki –il.
• Nazwy ważnych rodów tworzy się poprzez usunięcie ostatniego członu imienia oraz dodanie patronimu.
• Określenie pochodzenia od jakiegoś rodu tworzy się poprzez dodanie –il do nazwy rodu.
• Imię odmężowskie dla żony tworzy się dodając do imienia męża końcówkę –pel.

Popularnymi końcówkami imion męskich są: –in, –o, –e i nawet czasem –an tworzy imiona, gdy nie wchodzi to w konflikt z patronimami. Końcówka –a zaś tradycyjne postrzegana jest jako stosowna dla niższych klas, bardziej niż wyższych. Żeńskie imiona często kończą się na –ë, –wë, –wen i analogicznie do męskich na patronim –al.

Kultura i tradycja

Kultura salladorska ewoluowała z biegiem lat. Do roku wspólnego jednak ukształtwał się jej charakterystyczny obraz.

Kruki

Tradycyjnym zwierzęciem, zakorzeninym mocno w kulturze salladorskiej jest kruk. Kruki bowiem od dawna hodowano w Salladorze i bardzo ceniono ich inteligencję.

Symbole

Do symboli salladorskich należą:

• Kruk
• Swastyka. Prosta, czteroramienna, zagięta pod kątem 45° (sal. Arûnneth) kojarzona jest z obroną narodu przed wrogami, a zagięta pod kątem 90° z uprawą roli (sal. Frûnneth). Ich połączenie (sal. Frûthiâron) stanowi symbol dualizmu między wojną, a pokojem oraz cyklu historii obfitującej w oba te stany.
• Gwiazda ośmioramienna. Ma dwa warianty: prostą i kryształową. Prosta ma formę asterysku, a kryształowa przypomina różę wiatrów. Symbolizuje oś świata, ośmiu ojców-założycieli Salladoru, a w czasach diaspory fakt, iż Salladorczycy rozproszyli się po całym świecie.
• Ârneth — litera tradycyjnego pisma salladorskiego néttor, przypominająca krzyż z belkami zagiętymi w dół (Ⰰ), często z jeszcze jedną dodatkową belką (中), co daje inną, acz podobną głoskę. Jest to symbol głęboko religijny. Symbolizuje on Boga Âthonéna, którego czcą Salladorcy.

• 
  Gwiazda Kryształowa
• 
  Swastyka 45° — Arûnneth
• 
  Swastyka prosta — Frûnneth
• 
  Swastyka podwójna — Frûthiâron
• 
  Arnéth
• 
  Ârneth

Symbolika gestów

W kulturze salladorskiej dużą rolę gra symbolika gestów.

Wskazywanie odbywa się w niej za pomocą trzech palców: kciuka, wskazującego i środkowego. Wskazujący i środkowy oznaczają ogólny komunikat „patrz”; sam wskazujący oznacza ruch ze wskazanego kierunku, a środkowy oznacza ruch we wskazanym kierunku. Palec wskazujący skierowany w górę, z łokciem blisko ciała, oznacza błogosławieństwo, pomyślność, dobry wynik jakiegoś zdarzenia; a środkowy palec skierowany w dół, z dłonią blisko ciała, oznacza przeciwność powyższego. Zaś środkowy i wskazujący skierowane w górę, z łokciem blisko ciała oznaczają, że sytuacja jest w normie. Ręka zgięta i kciuk skierowany w tył oznacza odwrót, poddanie się, rezygnację z podjętego działania, zaś ręka wyprostowana z kciukiem skierowanym w górę ma konotację wulgarną.

Kolejnym gestem jest salut salladorski (sal. hŷum). Jest to forma pozdrowienia wykonywanego w sposób zamaszysty otwartą dłonią obok czoła, z ręką zgiętą. Pochodzenie tego gestu jest nieznane, jednak związany jest ściśle ze swastyką. Hŷum wykonane z ręką zgiętą pod kątem 90° (lub szerszym, a nawet z ręką wyprostowaną) (sal. Frûttium) oznacza pokój, a zgięte pod kątem 45° (sal. Arûnnium) z kolei wojnę.

Akcesoria

Salladorcy często noszą różnego rodzaj elementy biżuterii, jak naszyjniki, tatuaże, opaski, diademy, kaplerze, ryngrafy, kolczyki czy bransolety związane głownie z wyznawaną przez nich religią. Kolczyki zastrzeżone są jednak kobietom, a diademy możnowładcom. Salladorczycy mniej religijni, a bardziej patriotyczni preferują zaś noszenie symboli ludowych.

Włosy

Jedną z bardziej charakteystycznych cech Salladorczyków jest ich zwyczaj związany z włosami i brodą. W czasie pokoju bowiem mężczyźni zapuszczają długie włosy i brody, często zaplatając jedne i drugie w warkocze. W czasie zaś wojny lub ćwiczeń wojskowych ścinają je. Tradycyjnie po to, aby nie przeszkadzały w walce. Wraz z rozwojem sportu włosy ścinać zaczęli również sportowcy, aby podkreślić ducha rywalizcji. Według dawnych podań zdarzało się, iż włosy na ciele u niektórych mężczyzn bywały na tyle długie, że pozwalało to na ich zaplatanie. U kobiet tradycyjnie fryzury mają tendencje do bycia wymyślnymi i skomplikowanymi.

Środki psychoaktywne

W kulturze salladorskiej z epoki Królestwa dużą rolę grało palenie zioła zwanego przez nich sâfna. To zioło było również wykorzystywane w medycynie i religii. Istnieją teorie, że w obfitych ilościach palił je sam Âle Vermissândan, gdyż miał wysoką odporność na jego negatywne skutki. Tradycja palenia samego zioła w większości zanikła wraz z upadkiem Królestwa i rozpoczęciem diaspory. Obecnie Salladorczycy wysoce cenią różnego rodzaju alkohole, często wzbogacone innymi środkami psychoaktywnymi. Zarówno dawne palenie sâfny, jak i współczesne picie alkoholu ogranicza się u nich jednak zwykle do świętowania ważnych okoliczności, zwłaszcza religijnych, a także niektóre praktyki religijne wspomagane są zamiennikami sâfny (w przypadku dostępności może to być nawet sama sâfna). Środki psychoaktywne to dla nich nieodłączny element świąt, a do stanów nietrzeźwości podchodzi się z szacunkiem i ostrożnością. Przedawkowanie (skutkujące wymiotami i problemami zdrowotnymi) traktowane jest jako czyn wysoce hańbiący. Jest to u nich ścisłe tabu i podchodzą do tego z wialką powagą.

Filozofia

Salladorczycy generalnie wierzą, że człowiek nie jest z natury ani dobry, ani zły w sensie moralnym, ale że posiada w sobie dwie natury (sal. lârril): duchową (sal. mârghâine) i zwierzęcą (sal. lûre), które mają dwa różne przeznaczenia, przez co są w konflikcie. Przeznaczenie duchowe jest jednak ważniejsze, niż przeznaczenie zwierzęce i w niektórych sytuacjach w życiu należy zaprzeczyć naturze zwierzęcej dla wyższego celu. Naturalnie rodzi to cierpienie, co wydaje się, że jest niesprawiedliwe. W związku jednak z tym, że według ich religii Bóg Stwórca jest dobry, wierzą oni w istnienie sposobów na uspokojenie zwierzęcej części człowieka. Istnieją różne szkoły i tradycje filozoficzne, propagujące duchowe drogi zażegnania cierpienia konfliktu natur.

U Salladorczyków panuje również powszechne przekonanie, że każda rasa powinna być jak najbardziej czysta wizualnie. Uważają oni, że jeśli dane dwie grupy wyraźnie różnią się od siebie anatomicznie, nie należy ich ze sobą mieszać, aby nie zaburzać harmonii. Tłumaczone jest to przeważnie ideą Świętego Porządku Boskiego, według której nie wolno niszczyć naturalnego stanu zróżnicowania gatunku ludzkiego. Na związki mieszane patrzy się więc nieprzychylie, a dzieci z takich związków często mają wśród Salladorczyków trudności ze znaezieniem życiowego partnera. Tylko niektórzy Salladorcy jednak wykazują niechęć do innych ras oraz do mieszańców. Większość zwyczajnie trzyma się idei niemieszania fenotypów, a chętnie współpracuje z różnymi rodzajami ludzi.

Religia

Salladorczycy wyznają Kult Âthonéna, religię monoteistyczną ze śladami dawnego politeizmu.