Wersja z 13:00, 28 lut 2021

język średniobornholmski Va Apealnsan

Typologia:	SOV, silne V3, język fleksyjny
Utworzenie:	Terrus (w 2021)
Używany w :	Księstwo Bornholmskie
Sposoby zapisu:	łacinka
Klasyfikacja:	Wiwaryjskie praindoeuropejski (†) prawiwaryjski (†) grupa południowowiwaryjska starobornholmski (†) średniobornholmski (†)
Kody
Conlanger–1	`mbh.`
Lista conlangów

Język średniobornholmski (mbh. Va Apealnsan /ˈva ˈa.pəɫn.sã/) - język z grupy południowej rodziny wiwaryjskiej, stadium języka bornholmskiego , które mniej więcej istniało od drugiej połowy XVI w. do mniej więcej przełomu XVIII i XIX w.

Fonetyka

Fonetyka uległa uproszczeniu względem starobornholmskiego, chociaż doszły samogłoski nosowe.

Spółgłoski

	Wargowe	Dziąsłowe	Palatalne	Welarne	Uwularne
Nosowe	m	n		ŋ <ng>
Zwarte	p b	d		k g
Frykatywne	ɸ <f> β <v>	s z	ç <c> ʝ <j>	x*	χ <ch>
Aproksymanty			j	w
Uderzeniowe		ɾ <r>
Lateralne		l

/x/ występuje jedynie w zbitce /xl/ zapisywanej <ll>

Samogłoski

Ustne

	Przednie	Centralne	Tylne
Przymknięte	i	ʉ*	u <ou>
Półprzymknięte	e		o
Średnie		ə <ea>, <e>*
Półotwarte	ɛ <ä>
Otwarte	a

/ə/ to <e> jedynie w wygłosie.
/ʉ/ to

@@ Linia 52: / Linia 52: @@
 |-
 ! Przymknięte
-| i || ʉ <u> || u <ou>
+| i || ʉ* || u <ou>
 |-
 ! Półprzymknięte
@@ Linia 67: / Linia 67: @@
 |}
 * /ə/ to <e> jedynie w wygłosie.
+* /ʉ/ to <u>