Język średniobornholmski

język średniobornholmski Va Apealnsan
Typologia:	SOV, silne V3, język fleksyjny
Utworzenie:	Terrus (w 2021)
Używany w :	Księstwo Bornholmskie
Sposoby zapisu:	łacinka
Klasyfikacja:	Wiwaryjskie praindoeuropejski (†) prawiwaryjski (†) grupa południowowiwaryjska starobornholmski (†) średniobornholmski (†)
Kody
Conlanger–1	mbh.
Lista conlangów

Język średniobornholmski (mbh. Va Apealnsan /ˈva ˈa.pəln.sã/) - język z grupy południowej rodziny wiwaryjskiej, stadium języka bornholmskiego , które mniej więcej istniało od drugiej połowy XVI w. do mniej więcej przełomu XVIII i XIX w.

Fonetyka

Fonetyka uległa uproszczeniu względem starobornholmskiego, chociaż doszły samogłoski nosowe.

Spółgłoski

	Wargowe	Dziąsłowe	Palatalne	Welarne	Uwularne
Nosowe	m	n		ŋ <ng>
Zwarte	p b	d		k g
Frykatywne	ɸ <f> β <v>	s z	ç <c> ʝ <j>	x*	χ <ch>
Aproksymanty			j*	w
Uderzeniowe		ɾ <r>
Lateralne		l

• /x/ występuje jedynie w zbitce /xl/ zapisywanej <ll>
• /j/ jest romanizowane przez "i".

Samogłoski

Ustne

	Przednie	Centralne	Tylne
Przymknięte	i	ʉ*	u <ou>
Półprzymknięte	e		o
Średnie		ə <ea>, <e>*
Półotwarte	ɛ <ä>
Otwarte	a

• /ə/ to <e> jedynie w wygłosie.
• /ʉ/ to "u" w romanizacji.

Nosowe

	Przednie	Centralne	Tylne
Przymknięte		ʉ̃ <uN>	ũ <ouN>
Półprzymknięte			õ <oN>
Średnie		ə̃ <eaN>
Półotwarte	ɛ̃ <äN>
Otwarte	ã <aN>

• N to spółgłoska nosowa w wygłosie. Poza wygłosem nie zachodni nasalizacja samogłosek. Nie występuje ona w ogóle z /i/ i /e/.

Akcent

Pada na pierwszą sylabę lub pierwszą z historyczną aspiracją, która w mbh. zanikła.

Mutacje

Stadium średniobornholmskie odziedziczyło mutacje. Więcej o mutacjach bornholmskich można przeczytać tutaj

Wykaz tego, jakie fonemy mutowały w jakie w śr. bornholmskim.