Język miteński: Różnice pomiędzy wersjami
Wygląd
Nie podano opisu zmian |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 76: | Linia 76: | ||
= Teksty = | = Teksty = | ||
[[Kategoria:Użytkownik:Henryk Pruthenia]][[Kategoria:Języki Kyonu|Proto-miteńsko-kadoński]][[Kategoria:Języki miteńskie]] | [[Kategoria:Użytkownik:Henryk Pruthenia]][[Kategoria:Języki Kyonu|Proto-miteńsko-kadoński]][[Kategoria:Języki miteńskie]][[Kategoria:Języki Północy]] | ||
Aktualna wersja na dzień 11:06, 4 kwi 2026
| Język miteński | |
|---|---|
| Sposoby zapisu: | Grecki |
| Typologia: | Fleksyjny SVO |
| Faktycznie | |
| Utworzenie: | Henryk Pruthenia w 2017 |
| W Kyon | |
| Używany w : | brak |
| Klasyfikacja: | j. miteńsko-kadońsko-zireskie
|
| Lista conlangów | |
| Zobacz też słownik tego języka. |
Język miteński, zwany także językiem staromiteńskim - język używany na terenie Białego Półksiężyca oraz wzdłuż południowych wybrzeży Morza Miteńskiego. Był głównym językiem Państw Lähinów. Wywodził się z języka proto-miteńskiego.
Dźwięki
Samogłoski
- i ī u ū (ι ῑ/ῖ υ ῡ)
- e ē o ō (ε η ο ω)
- æ a ā (ᾳ α ᾱ/ᾶ)
Dyftongi
- ei ēi oi ōi (ει ηι οι ωι)
Samogłoska /æ/
Samogłoska /æ/ była początkowo alofonem samogłoski /a/ przed /i/, /e/, /j/ oraz /y/ ale w wyniku wyrównania tematów część czasowników mogło mieć zawsze /a/, lub zawsze /æ/.
Spółgłoski
- m n ň (μ ν ν̩)
- p b t d k g ʔ (π β τ δ κ γ ἐ)
- s š h (σ ϲ ἑ)
- ts (ϯ)
- l r (λ ρ)
Akcent
Akcent pada na pierwszą sylabę.
Struktura sylaby
Dominuje sylaba otwarta o prostej strukturze (C)V. W wygłosie nie mogą występować spółgłoski zwarte ani spółgłoski /h/ i /j/.
Zmiany Fonetyczne
- we, wi > o, y
- ye, yo > e, o
- ā > ē (w sylabie otwartej, przed samogłoską)
- Vw > V:
- el > ei
- ī > ei (nie przed samogłoską)
- k > t _i, _e
- ǣ > ē
- Vtti, Vtte > Vsi, Vse
- tta, kka, ppa > sa, ka, ha
- tte, kke, ppe > tse, ke, he
- tti, kki, ppi > ki, ki, hi
- ttu, kku, ppu > tu, pu, hu
- tto, kko, ppu > to, po, ho
Zapis
Język był zapisywany za pomocą sylabariusza miteńskiego. Większość znaków przedstawiała sobą sylabę CV, za wyjątkiem znaków dla spółgłosek mogących znajdować się w wygłosie.