Język hatyjski
Języki Wschodu Starożytnego
|
Języki: ajniadzki klasyczny · cherynejski· kaldyjski · jerysecki · felindski · kitrzański · hatyjski · tarkajski · nefajski · starotarszyjski · szar · sorlijski · firaski · staroszyszeński · trycki Leksykony: Słownik ajniadzkiego klasycznego · Słownik cherynejski · Słownik hatyjski · Słownik sorlijski · Słownik kitrzański · Rodziny językowe: Języki seframańskie · Języki oldyjskie · Języki ilaruzyjskie · Języki paleofenickie · Języki gaskarańskie |
| Język hatyjski | |
|---|---|
| Utworzenie: | Raceg w 2024 |
| W Kyonie | |
| Używany w : | Bism |
| Lista conlangów | |
|
Zobacz też słownik tego języka. |
Język hatyjski to język należący do hipotetycznej rodziny języków seframańskich, używany w Bismie, na Wschodzie Starożytnym Kyonu, w pobliżu miasta Ḥati. Jest on w dalekim pokrewieństwie z językiem ajniadzkim.
Fonetyka, fonologia i zapis
Spółgłoski
Język hatyjski posiada bogaty inwentarz 39 fonemów spółgłoskowych, a w tym:
- spółgłoski dźwięczne i bezdźwięczne
- spółgłoski przydechowe
- spółgłoski ejektywne
- trzy rzędy sybilantów
- spółgłoski nagłośniowe i krtaniowe
- afrykaty
Poniższa tabela przedstawia zestaw spółgłosek:
| Spółgłoski | Wargowe | Zębowe | Dziąsłowe | Dziąsłowo-podniebienne | Podniebienne | Języczkowe | Krtaniowe-nagłośniowe | |
| Nosowe | m | n | ɲ | |||||
| Zwarte | bezdźwięczne | p | t | k | q | ʔ | ||
| dźwięczne | b | d | g | |||||
| ejektywne | pʼ | tʼ | kʼ | qʼ | ||||
| przydechowe | pʰ | tʰ | kʰ | qʀ̥ | ||||
| Afrykaty | bezdźwięczne | t͡s | t͡ɕ | |||||
| dźwięczne | d͡ʑ | |||||||
| ejektywne | t͡sʼ | t͡ɕʼ | ||||||
| przydechowe | t͡sʰ | t͡ɕʰ | ||||||
| Szczelinowe | bezdźwięczne | s | ʃ̠ | ɕ | ||||
| dźwięczne | z | ʒ̠ | ʑ | |||||
| Drżące | bezdźwięczne | x~χ | ħ | |||||
| dźwięczne | r | (ɣ~ʁ) | ʕ | |||||
| Aproksymanty | ʋ | ɫ | j | |||||
Samogłoski
W języku hatyjskim wyróżnia się 5 samogłosek podstawowych oraz trzy typy iloczasu: samogłoski krótkie, długie i przedłużone:
- Samogłoska otwarta zależna jest od długości: im dłuższa, tym bardziej wysunięta do przodu, a im krótsza, tym bardziej wysunęta do tyłu.
- Istnieje również kategoria samogłosek „twardych”, czyli występujących po spółgoskach uznanych za twarde, czyli: [x~χ], [ħ], [ʕ], [ɫ], [ʒ̠], [ʃ̠], [q], [qʼ], [qʀ̥]. Oznacza to, że samogłoski przednie ulegają wycofaniu, jeśli wysepują po tych spółgłoskach twardych lub jeśli występowały tam, zanim te spółgłoski zanikły, w czasie rozwoju języka, co skutkuje dodatkowymi fonemami w postaci samogłosek środkowych.
Połączenie obu powyższych zasad skutkuje liczbą fonemów samogłoskowych wynoszącą 22, co przedstawia poniższa tabela:
| Samogłoski | Przednie | Środkowe | Tylne |
| Przymknięte | i iː iːː | ɨ ɨː ɨːː | u uː uːː |
| Centralne | e̞ e̞ː e̞ːː | ə əː əːː | o̞ o̞ː o̞ːː |
| Otwarte | aːː | äː äːː | ɑ |