Galinánta

Galinánta to czwarta księga salladorskiego zbioru Élthara, dokumentującego historię i religię, Edenenów, Salladorczyków oraz świata z ich perspektywy historiozoficzno-religijnej. Galinánta skupia się na poczynaniach członków Złotego Bractwa i założeniu Salladoru. Zawiera również podksięgę zwaną Pénnum Velémino, w której zamieszczone są różnego rodzaju krótsze utwory literackie z epoki, zwykle przypisywane królowi Vârinowi lub innym członkom Bractwa.

Historia powstania

Galinánta, w odróżnieniu od wielu wcześniejszych ksiąg Élthary, jest w znacznej większości utworem kronikarskim. Zapewne została spisana przez ludzi związanych ze Złotym Bractwem. Niemal całkiem pewne jest, że przynajmniej część tekstu oryginalnie wyszła spod ręki Armŷssanda Âlesana, syna Âlego Vermissândana, który był członkiem Bractwa.

Streszczenie wydarzeń

Edenenowie byli na początku politeistami. W roku 1076 EK, Ales Wermissandan (tj. syn Wermissanda; sal. Âle Vermissândan), członek książęcego rodu Kyranów (sal. Cûrân), podczas polowania w lesie, miał widzenie, w którym objawił mu się Âthonén, którego zwano bogiem nieba. Sam Ales miał wtedy 17 lat ziemskich (46 kyońskich).

«Âle, synu Vermŷssanda, przygotuj się i wyruszysz z ziemi, rozciągającej się pod twoimi stopami. Nabierz sił i męstwa, bo obrzydło mi patrzeć na twoich współplemieńców czczących zdrajców i czyniących wynaturzenia. Pójdź ze mną, a ja ukażę ci Drogę i Święty Porządek».

Jako człowiek bardzo religijny, przez następne lata Ales pamiętał to wydarzenie. Do tego czasu ugruntował swoją pozycję i w roku 1097 EK, gdy miał lat ziemskich 25 (kyońskich 67) zarządzał już sporym majątkiem. Trzy kyońskie lata wcześniej dołączył zaś do tajnego stowarzyszenia, zwanego Złotym Bractwem (praed. Riennerrum, sal. Riennérrum). Bractwo to zrzeszało zamożnych, edeneńskich mężczyzn, w większości młodych, którzy chcieli razem osiągnąć bliżej nieokreślone Wielkie Dzieło (sal. Gassŷrium). Założył je w roku 1093 EK drugi najmłodszy syn rándina edeneńskiego Arrosta (sal. Ârroth), Ǫtkar (sal. Ántar) i jego brat Warin (sal. Vârin) i przez cztery lata istnienia dołączyli do niego jeszcze Fųtin Arkanan (Fántin Ârchanan), Portain Maerosan (Pûrthén Mârosan), Ales Wermisandan, Beros Geranil (Béro Géranil), Rain i Orhin Litinanowie (Rân Lŷthinan, Ûrrin Lŷthinan), Gawos Maeranil (Gâvo Mâranil) i tajemniczy jegomość zwany Genkyros (Géncyro). Ich pierwotne poczynania nie są znane, jednak wiadomo iż z inspiracji Alesa wśród członków bractwa rozpowszechnił się henoteistyczny kult Âthonéna, którego najgorliwszym zwolennikiem był Vârin, a największym przeciwnikiem jego brat Ántar.