Język zachodniomewacki

Język zachodniomewacki (zachodniomewacki: pâl gò mebhá [pal˧˥˩ ɠo˥˩ mebʱa˩˥], lec. arand Mefattokci, sur. hean Mevatgen) – wymarły na ok. 75 kyonolat przed rokiem wspólnym język należący do grupy jalniockich II, używany dawniej na znacznej, zachodniej części Mewatu. Wraz z ekspansją Lecajów na wschód jego obszar stopniowo zmniejszał się na rzecz języka leckiego (patrz Skap hosir ze), powodując stopniowe zanikanie. Był bardzo podobny do istniejącego nadal w roku wspólnym języka wschodniomewackiego. Pod koniec życia zainteresowali się nim surandralscy gjõowie, którzy w efekcie udokumentowali jego wymarcie w bardzo dobrym jak na owe czasy wymiarze.

Podobnie jak wschodniomewacki, zachodniomewacki różnił się od reszty języków jalniockich tworzeniem słów dwusylabowych w ramach utrwalonych złożeń, jednak szedł w tym bardziej dalej niż żyjący bliski krewny. Przykładem jest słowo regionu Mewatu, które miało zuniwerbizowaną formę Mebhá [mebʱa˩˥], podczas gdy wschodniomewacki ma nadal złożoną formę Mē Bhǿ [me˩ bʱø˩˥], oznaczającą tyle co „kraina drzew”.