Język prajalniocki II
Język prajalniocki II – wymarły przodek wszystkich języków jalniockich II. Był on aktywnym językiem izolującym.
Fonologia
Najczęściej rekonstruuje się siedem samogłosek, jest to tzw. rekonstrukcja Tiosa.
| Przednie | Tylne | |
|---|---|---|
| Przymknięte | i <i> | u <u> |
| Napięte | e <ė> | o <ȯ> |
| Nienapięte | ɛ <e> | ɔ <o> |
| Otwarte | a <a> | |
Inne, mniej popularne propozycje obejmują:
- brak rozróżnień ɛ-ɔ oraz e-o, zamiast tego miały być samogłoski środkowe, a następnie się rozdzieliły pod wpływem sąsiadujących spółgłosek;
- brak rozróżnień ɛ-e oraz ɔ-o;
- dodanie samogłoski æ.
Tony występowały (rosnący, opadający i neutralny), ale nie były fonemiczne, a zależały od następujących po samogłoskach spółgłoskach.
| Wargowe | Przedniojęzykowe | Podniebienne | Welarne | ||
|---|---|---|---|---|---|
| Nosowe | m <m> | n <n> | ɲ <ń> | ŋ <ñ> | |
| Zwarte | ejektywne | tʼ <tt> | kʼʲ <kky> | kʼ <kk> | |
| bezdźwięczne | p <p> | t <t> | kʲ <ky> | k <k> | |
| bezdźwięczne przydechowe | pʰ <ph> | tʰ <th> | kʰʲ <khy> | kʰ <kh> | |
| dźwięczne | b <b> | d <d> | gʲ <gy> | g <g> | |
| dźwięczne zwarte | bʱ <bh> | dʱ <dh> | gʱʲ <ghy> | gʱ <gh> | |
| Szczelinowe | bezdźwięczne | f <f> | s <s> | xʲ <hy> | x <h> |
| Sonanty | l <l> | ʎ <ĺ> | |||
| Drżące, półsamogłoski | w <w> | r <r> | j <j> | ||
Strukturą sylaby było (C)(R)V(L)(K), gdzie R to r l ĺ j w, L to r l ĺ j w m n ń ñ a K większość spółgłosek prócz przydechowych oraz palatalizowanych (prócz j).
Wybrane rdzenie
- paltt – mowa, język, mówić
- mes – las, leśny, drzewny
- bhat – kraina
- gȯd – zachód, zachodni
- kyemb – wschód, wschodni
- naw – ujście
- ket – spokój, spokojny
- tajm – głos, hałas
- ttow – góra
- duj – rzeka, płynąć
- dhiñ – jezioro
- mėn – niebo
- kyintt – człowiek
- pod – stumień
- ĺėm – jabłko
- kkȯh – wiara, wierny, wierzyć
- soñg – oko, widzieć, widoczny
- kkal – śmierć, umrzeć, zniknąć