Język szfamajski

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Język szfamajski
šfamas ešfā
Typologia: analityczny, SVO
Utworzenie: Emil (w 2020)
Cel utworzenia: Na potrzeby projektu/konwerldu
Sposoby zapisu: łacińska transkrypcja
Klasyfikacja: Gamajskie
Kody
Conlanger–1 szf.
Lista conlangów

        

Nuvola apps bookcase 1 blue.svg.png Zobacz też słownik tego języka.

Język szfamajski (šfamas ešfā /ˈʃfamas ˈɛʃfaː/) to jeden z potomków prakszapszańskiego, charakteryzujący się całkowitym zanikiem wielu głosek i mocną redukcją deklinacji.

Fonologia

Samogłoski

Szfamajski posiadał 5 samogłosek krótkich i 6 długich.

Przednie
niezaokrąglone
Przednie
zaokrąglone
Tylne
Wysokie i iː (i ī) y yː (ü ǖ) (ū)
Średnie ɛ eː (e ē) ɔ oː (o ō)
Niskie a aː (a ā)

Dyftongi

Dla szfamajskiego charakterystyczna była tzw. harmonia wysokości w dyftongach, znana np. z staroangielskiego.

Wysoki iu̯ (iu)
Średnie ɛɔ̯ (eu)
Niski aɒ̯ (au)

Dyftong /aɒ̯/ czasem się zlewał z /ɛɔ̯/

Spółgłoski

Wargowe Zębowe Dziąsłowe Zadziąsłowe Welarne Gardłowe
Nosowe m (m) n (n)
Zwarte bezdźwięczne p (p) t (t) k (k) ʔ (VV[1])
dźwięczne b (b) d (d)
Szczelinowe bezdźwięczne f (f) θ (þ) s (s) ʃ (š) x (ch) ħ (h)
dźwięczne v (v) ð (ð) z (z) ʒ (ž) ɣ (g)
Półsamogłoski ʋ (w) j (j)
Sonoraty r (r) l (l)

Rozwój fonologii od prakszapszańskiego

Rozwój allofoni ʟ~l

Luźna prakszapszańska allofonia [ʟ~l] zostaje ustabilizowana w następujący sposób:

  • El > El
  • Ol > Oʟ
  • Cl > Cl

Pierwsze zmiany samogłosek

  • aɔ̯ > aː
  • ɨ ʉ > i y

Wielka utrata spółgłosek

  • θʰ ðʰ > ʋ
  • ʡaː > ħaː
  • hE > sE
  • ʟ > w~u̯ (tworzy nowe dyftonga /au̯/ /ou̯/ /yu̯/)
  • h ʡ mʰ nʰ > Ø

Redukcja kszapszu

  • kʃ > ʃː
  • kʃapʃ > ʃaf

Harmonia wysokości w dyftongach

  • aɛ̯ > ɔɛ̯
  • au̯ > aɒ̯
  • ou̯ > eu̯ > iu̯
  • yu̯ > uː

Kolejne zmiany samogłosek

  • a_W (przed wargowymi) > Ø
  • VV > VʔV

Spirantyzacja przydechu

  • pʰ > f
  • tʰ > θ
  • kʰ > x
  • bʰ > v
  • dʰ > ð

Ściągnięcie

  • VɣV > Vː
  • VwV > Vː

Drugi zanik spółgłosek

  • χ > x
  • g > ʒ
  • w_[a aː D] > ʋ (D - dyftong)
  • w > Ø
  • q > k

Odwrócenie dyftongu oe

  • ɔɛ̯ > ɛɔ̯ (na wzór innych dyftongów: przednia > tylnia)

Przypisy

  1. zwarcie krtaniowe oddaje się za pomocą rozziewu samogłosek, np. kaðüü /kaðyʔy/ "jeździec"