Republika Alduryncka

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aldurinsk Luntland
Rzeczpospolita Alduryncka
Herb Republiki Aldurynckiej.png Flaga rep ald.png
Mapa Rzeczp Ald.png
Język urzędowy alduryncki
Języki nieoficjalne niemiecki, fryzyjski, niderlandzki
Stolica Oldenburg
System rządów demokracja
Typ państwa republika federalna
Głowa państwa Stadhalder Haimrīk Tulpberg
jako przedstawiciel Rada Stanu
Parlament parlamentu - Stanów Generalnych
Waluta Gulden Alduryncki (1g=100 szylingów)
Powołanie
• Pokój westfalski
• 24 października 1648
Włączenie do Francji
• 20 stycznia 1795
• Cesarstwo Francuskie
Religia panująca bergramizm
(Kościół Alduryncji)[1]

Aldurinsk Luntland, oficjalnie Fijf Forgijen Aldurinsk Prowinzen[2] (Pięć Zjednoczonych Prowincji Aldurynckich) – republika założona przez zawiązanie unii 5 bergramskich prowincji[3] , dnia 24 grudnia 1640. Oficjalnie powołana i uznana przez państwa europejskie w pokoju westfalskim[4], 24 października 1648

Historia

Powstanie

W Wigilię Bożego Narodzenia 1640 na zamku w Oldenburgu zebrali się przedstawiciele Prowincji Oldenburga, Prow. Bremy, Prow. Jadebusen i Holsztynu Zachodniego, Prow. Fryzji Wschodniej oraz Prowincji Amizy. Książęta podpisali Unię między prowincjami, powołując nieoficjalnie Republikę Zjednoczonych Prowincji Aldurynckich. Według nich, intelektualistów, oraz rządów prowincji, potrzebne było utworzenie wspólnego państwa dla wszystkich alduryncjan. Ostatnim państwem aldurynckim, było Księstwo Alduryncji (785-1088), zajęte przez Henryka IV Salickiego, po śmierci antykróla - Hermana z Salm - wspieranego przez książąt Aldurynckich.[5]

28 grudnia tego roku do Fryderyka Henryka Orańskiego [6] wyruszył wysłannik (przedstawiciel Rady Pięciu). Po audiencji i uzgodnieniu ze Stanami Generalnymi, Stadhouder podjął decyzję o uznaniu i wsparciu Rady Pięciu. Od Niderlandów Powstańcza Armia Alduryncka uzyskała wsparcie kadrowe i pieniężne. Przez osiem lat Armia Alduryncka walczyła przy wojskach Niderlandzkich i Duńskich [7]. Podczas obrad pokoju westfalskiego Rep. Zjednoczonych Prowincji opowiedziała się za niepodległością dla Alduryncji (zrobiła to również Szwecja). Rzeczpospolita Alduryncka została ogłoszona niepodległym państwem na mocy tego układu (24 października 1648). Dzień później Rada Pięciu na czele Armii Aldurynckiej wjechała do Oldenburga witana kwiatami i pieśniami w j. aldurynckim. O godzinie 18.00 tego dnia w katedrze Bergramskiej w Oldenburgu odprawiono mszę za pomyślność dla nowego państwa i całego narodu.

Struktura

Na czele państwa aldrynckiego stał obieralny dożywotnio Stadhalder - wybierany przez Stany Generalne spośród członków Rady Pięciu. Stadhalder miał władzę taką jak pozostali członkowie Rady i Stanów Generalnych, a jego funkcja ograniczała się do przedstawicielstwa na arenie międzynarodowej, reprezentowania rządu i parlamentu przed narodem oraz mniejszych lub większych przywilejów (np. możliwości obserwowania obrad Parlamentu Niderlandzkiego i Sejmu Rzeszy od wewnątrz).
Stany Generalne były parlamentem liczącym 255 posłów.
Każde większe miasto miało swoją Radę. Sądy były niezależne od władzy.


Parlament Republiki Aldurynckiej, mający władzę ustawodawczą. Zasiadało w nim 255 posłów:
Stadhalder
200 Świeckich

  • 75 stanu kupieckiego
  • 75 stanu arystokratycznego
  • 50 stanu chłopskiego

50 duchownych

  • 30 pastorów bergramskich
  • 10 pastorów kalwińskich
  • 10 księży rzymskokatolickich

Rada Pięciu

  • Książę Elektor Oldenburski (Stadhalder)
  • Książę Elektor Bremeński
  • Książę Elektor Wschodniofryzyjski
  • Książę Elektor Amizy
  • Książę Elektor Jadebusen i Holsztynu Zachodniego

Uwagi, przypisy

  1. również Kościół Św. Bergrama
  2. także:
    • Luntland der Fijf Forgijen Aldurinsk Prowinzen
    • Fijf Prowinzen
  3. były to: Prowincja Oldenburga, Prow. Bremy, Prow. Jadebusen i Holsztynu Zachodniego, Prow. Fryzji Wschodniej oraz Prowincja Amizy
  4. (kończącym wojnę trzydziestoletnią)
  5. "Dzieje Alduryncji" - L. Fulkling (1841)
  6. (Stadhoudera Niderlandów)
  7. w maju 1642 Dania uznała Radę Pięciu za przedstawicielstwo narodu Aldurynckiego na arenie międzynarodowej, a od tego momentu utrzymywała z nią stosunki dyplomtyczne