Ânguneth

⚒️	Ten artykuł jest aktywnie rozwijany i autor prosi o cierpliwość. Jest to część projektu Kyon.

Ânguneth noszący epitet Nerrinâssë (z sal. brat-miecz) — legendarny miecz z okresu początków Salladoru, wykuty jako pamiątka po synu króla Vârina I, Ângunethie, który zginął w bitwie przeciwko tubylcom z Sallaforum.

Wygląd i ikonografia

Przedstawiany jest zazwyczaj jako długi miecz stalowy z dwusegmentowym, zagiętym jelcem, o lekko zdobionej, liściokształtnej głowni o lekko niebieskozielonkawym zabarwieniu, z modlitwą w języku salladorskim i okrągłej głowicy z ośmioramienną gwiazdą. Salladorscy ikonografowie, którzy są za ten wizerunek odpwiedzialni, zapewne wzorowali się na opisie miecza z księgi Aronlânta.

W rzeczywistości jednak był on mniejszy (ok. 60 cm) i zrobiony z brązu, zważywszy na dominującą technologię militarną w tym miejscu i czasie. Charakterystyczny zaś jelec zaś zapewne w ogóle nie istniał w takim rozmiarze i przeznaczeniu, a jego kształt pochodzi od wzoru swoistego proto-jelca, który służył utrzymaniu struktury miecza i był często zdobiony. Niebieskozielonkawy „połysk” zaś jest najpewniej oznakiem patyny.

Historia

Jak podaje Galinánta, król Salladoru, Vârin I Wielki miał dwóch synów, którzy byli bliźniakami: Ângunetha i Ângwelema, których imiona w języku praedeneńskim i salladorskim oznaczają początek kraju i początek królestwa. Dorastali oni w powstającym Salladorze, który rozszerzał swoją potęgę.w roku 1160 EK . Z tej przyczyny nawiązał się konflikt między Salladorczykami, a zamieszkującym pobliskie tereny ludem Aressulów. W tej wojnie w roku 1166 EK zginął Ânguneth, a na pamiątkę jego męstwa wykuto miecz nazwany jego imieniem. W późniejszych latach posługiwał się nim Vârin, który gdy w roku 1196 EK doznał poważnej kontuzji, podarował go Âmbelemowi. Âmbelem zaś przed śmiercią przekazał go swojemu synowi Ŷnifórowi. Ŷnifór zaś zapisał w spadku swojemu synowi Nelŷghinowi. Nelŷghin zaś po otrzymaniu powierzył go bliskiemu śmierci Alesowi, a Ales swojemu synowi Vilântosowi. Vilântos zaś postanowił miecz odrestaurować i uczynić z niego insygnium.

Od tego czasu był on nieodzowym elementem koronacji i sybolem władzy króla i wszechkróla Salladoru. Rzekomo przetrwał on około 2400 lat kyońskich, aż w końcu przepadł z niewiadomych przyczyn za rządów wszechkróla Âtharina około 3600 EK , po czym znika ze źródeł historycznych i nie ma o nim dalej wzmianek.

W roku 4456 EK pisarz salladorski Gâbharchadh opisuje go jako „miecz pradawny, zaginiony”.

W okresie diaspory wzrasta liczba przedstawień ikonograficznych założycieli Salladoru z Ângunethem dzierżonym w dłoni przez Vârina we współczesnej jego formie o zagiętym, dwusegmentowym jelcu.