Język salladorski

⚒️	Ten artykuł jest aktywnie rozwijany i autor prosi o cierpliwość. Jest to część projektu Kyon.

Język salladorski Táughor Sallâdhor Sallâdhor
Utworzenie:	Raceg w 2022
Używany w (Kyon):	Królestwo Salladoru †
Regiony (Kyon):	Harensuran † Różne regiony Kyonu w diasporze
Liczba użytkowników (Kyon)	Język liturgiczny, literacki i lingua franca Salladorców ~6 mln
Sposoby zapisu:	Néttor
Typologia:	fleksyjny VSO/SVO Morfosyntaktyczny układ potrójny
Klasyfikacja:	Języki sapsoedeneńskie Język agnasański Język praedeneński (starosynkarski) Język salladorski
Kody
Conlanger–1	sal
Przykład
Pieśń żołnierzy salladorskich: Á, Érin, cŷrand ŷmbént Ŷu nâ morâvior Nâ’chŷrrer sâisâr fándwént Âi sâi sâr fúréor Â’fándech Âthonén Tâlghéúnt fâradho Cûlesâr phél dhére Âi adharévior Âtt’ sâsín hŷach hâthwént Nethlŷndá ŷ lâ mâth Áu hŷë Dhâinu ámpil Âp gâbhar’th morrendiâs Rú ghéron b’ jâron rûséth Báumâi nâ múswen fâth Áu sâim sŷri âne Âssént âph ménel’t plâ
Lista conlangów

Przykładowa konwersacja w języku salladorskim

Zobacz też słownik tego języka.

Język salladorski to język narodu Salladorców (Salladorczyków): żyjącego przez wiele lat w diasporze ludu wywodzącego się z dalekiej Północy Kyonu. Pierwowzór języka należy do sąświatu Lŷthmen. Dla niego jest osobny artykuł.

Historia

Język salladorski wywodzi się z Kyonu Północnego, skąd lud Agnasanów przybył około -130 roku EK do Harensuranu Północnego, gdzie zmieszał się z językiem mieszkającego tam ludu Agrinów. Tak powstał język praedeneński. Stulecia później powstała kolonia Edenenów na wyżynie Sallafórum, nazwana Salladorem. Język jej mieszkańców ewoluował w język salladorski, oficjalnie uznany w roku 3214 EK , co uznaje się za symboliczny początek jego odrębności od języka edeneńskiego. Salladorczycy z czasem zdominowali region, jednak nie na zawsze. W roku {potrzebna data} EK, pod wpływem ekspansji Qin, Sallador upadł, a jego mieszkańcy emigorwali. Tak rozpoczęła się długoletnia wielka diaspora Salladorczyków.

Fonologia

W języku salladorskim występuje 35 fonemów

Spółgłoski

Spółgłoski	Dwuwargowe	Wargowo-Zębowe	Zębowe	Dziąsłowe	Podniebieniowe	Miękkopodniebieniowe	Języczkowe	Krtaniowe
Zwarte	p b		t d			k ɡ
Szczelinowe	(ɸ) (β)	f	(θ) (ð)	s		(x) (ɣ)	(χ)	h (ɦᶹ)
Nosowe	m		n			(ŋ)
Półotwarte	ʋ			l r (ɾ)	j

Łącznie 15 fonemów.

Samogłoski

Samogłoski	Przednie	Środkowe	Tylne
Przymknięte	i 'iː		u 'uː
Prawie przymknięte	(ɪ)	ɨ̽ 'ɨ̽ː	(ʊ)
Półprzymknięte	e 'eː		o 'oː
Centralne		ə
Otwarte	'æː ('aː)		ɑ (ɒ) 'ɑː ('ɒː)

Dyftongi
'ɪi	'ɨʊ
'æi	'ɑu
'eo	'eu
'ui

Łącznie 20 fonemów

Akcent i iloczas

W języku salladorskim akcent jest specyficznie zbudowany. Sylaby akcentowane nie są wyznaczone po jedną na słowo (lub po dwa na długie słowo), ale są kompletnie niezależne od granic słów. W języku salladorskim samogłoski akcentowane działają jak osobne fonemy. Formy akcentowane zwykle również odznaczają się dłuższą ich wymową. Również wszystkie dyfftongi są akcentowane. Akcent oznacza się akutem lub cyrkumfleksem. W efekcie takiej formy akcentu, samogłoski nieakcentowane są bardzo słabe i często ulegają elizji. W kulturze salladorskiej elizje są wyznacznikiem niestarannej wymowy, a co za tym idzie: niskiego rejestru wypowiedzi. Wyjątek stanowią niektóre słowa, które dawno uległy elizji i utarły się w słowniku. Jednak i w przypadku słów w formie kompletnie wysokorejestrowej spotyka się hiperpoprawność. Przykład:

• vârmâ (stać, zatrzymywać się) > vârumâ, przez skojarzenie ze słowem vârum (zamek)

Stary akcent

Istnieje jednak w języku salladorskim również pojęcie „starego akcentu”, zwanego również głównym. Akcent główny w przeciwieństwie do akcentu fonemicznego oznacza akcent postawiony w danym słowie we wcześniejszych etapach rozwoju języka, co niesie ze sobą konsekwencje w postaci przegłosu głoski akcentowanej. W przeciwieństwie do akutu, który oznacza akcentowany wariant głoski, cyrkumfleks dodatkowo oznacza efekt tegoż przegłosu bądź głoskę, która zlała się w brzmieniu z głoską, która przeszła przegłos. Przykłady:

• *gabarannior > gabhrânnior (walczymy)
• câmben (wiedza) > caneniâssâr (wiedzom — Celownik l.mn.)

W języku praedeneńskim, będącym przodkiem języka salladorskiego, przed pojawieniem się przegłosów, akcent uregulował się do pozycji trzeciej sylaby od końca bądź drugiej od końca, jesli po niej następuje zbitka spółgłoskowa.

Wymiany głosek

Stary akcent, czyli akcent pierwotny pozostawił więc przegłosy. Z drugiej strony, w wyniku innego procesu dyftongi stały się akcentowane — pojawił się u nich akcent wtórny. Wymiany głosek według zmiennego akcentu ilustruje poniższa tabela:

Pochodzenie	Akcentowane pierwotnie	Akcentowane wtórnie	Nieakcentowane
*a	â	—	a
*e	é	—	e
*i	ŷ	—	i
*o	û	—	o
*u	ú	—	u
*y	û	—	y
*ą *ę (*y̨)	âN	—	ëN
*į	iâN	—	iëN
*ą *ǫ *ų	áN	—	aN
*ae, *ea	â	â	—
*ai	â	é	—
*ei	âi	âi	—
*oa	ó	ó	—
*ao	áu	áu	—
*oe, *oi	ŷ	ŷ	—
*au	áu	á, áu	—
*eo	éo	éo	—
*eu	éu	éo, éu	—
*ui	úi	úi	—

Odmiana słów z dawnymi dyftongami, w których zlały się one z monoftongami, najczęściej wyrównana jest względem monoftongów.

Inna interpretacja

Opis akcentu salladorskiego w Kyonie jest autorstwem samych Salladorczyków. Zewnętrzna jednak jego interpretacja czyni go bardziej przyziemnym. Według niej bowiem samogłoski „z diakrytykami” to zwyczajne samogłoski długie, a więc w języku salladorskim zwyczajnie występuje iloczas. Specyficzny zaś system akcentowania wynika z genezy iloczasu, który to pochodzi głównie z akcentu, ale też z podwojonych samogłosek i rzadko z wydłużenia zastępczego. Skutkuje to zacieraniem się pojęcia akcentu i iloczasu. Doskonale etymologię samogłosek odzwierciedla zaś salladorskie pismo néttor, w którym dzielą się one na akcentowane pierwotnie i wtórnie.

Fonotaktyka

• W języku salladorskim wystepuje bardzo silny system lenicji, który wychodzi nawet poza granice wyrazów. Każda spółgłoska zwarta staje się spółgłoską szczelinową po samogłoskach lub spółgłoskach płynnych oraz na końcu wyrazu. Lenicję blokują spółgłoski nosowe przed spółgłoską: te które mają to samo miejsce artykulacji; oraz geminatyzacja tejże spółgłoski zwartej.
• Geminatyzacja zwartych pojawia się gdy dwie spółgłoski zwarte stoją obok siebie. Geminatyzacja jest bowiem skutkiem asymilacji tychże spółgłosek, gdy różnią sie one dźwięcznością lub/i miejscem artykulacji. Wyrównanie miejsca artykulacji zachodzi historycznie do pierwszej spółgłoski, a wyrównanie dźwięczności do drugiej. Przykłady: *dt > tt, *db > dd, praed. *otgah > sal. ûttach. W bardziej współczesnych słowach przeważnie głoska wyrównuje sie do głoski drugiej.
• Geminatyzacja i asymilacja może zachodzić również pomiędzy wyrazami, jednak często w przypadku dwóch różnych głosek zwartych między słowami wymawia się je w zależności od idiolektu. Pomiędzy wyrazami nawet w zapisie łacińskim zmian miejsca artykulacji i dźwięczności się nie notuje. Sposoby wymowy:
  • wedle zasad geminacji dla nowych słów (sŷc gâbharphâr, wymowa: /'sɪig 'gæːβɑr'ɸæːr/; âp gâbharath, wymowa: /'æːg 'gæːβɑr'æːθ/);
  • jako dwie różne zwarte z czego pierwsza bez plozji i z wyrównaniem jej dźwięczności do drugiej (sŷc gâbharphâr, wymowa: /'sɪig 'gæːβɑr'ɸæːr/; âp gâbharath, wymowa: /'æːp̚ 'gæːβɑr'æːθ/);
  • jako dwie głoski szczelinowe z takim samym wyrównaniem dźwięczności (sŷch ghâbharphâr, wymowa: /'sɪiɣ 'ɣæːβɑr'ɸæːr/; âph ghâbharath, wymowa: /'æːβ 'ɣæːβɑr'æːθ/);
  • jako głoska szczelinowa i głoska zwarta wyrównana do niej dźwięcznością (sŷch gâbharphâr, wymowa: /'sɪiɣ 'gæːβɑr'ɸæːr/; âph gâbharath, wymowa: /'æːβ 'gæːβɑr'æːθ/).
• Zachodzą upodobnienia głosek wenątrz słów: ns, ms > ss
• /h/ wsytępuje wyłączenie na poczatku słów
• Wewnątrz słów zachodzi nf, mf > mp
• Wewnątrz słów nosowe asymilują się do zwartych według miejsca artykulacji
• Głoski /i/ i /j/ są alofonami. Głoska /j/ występuje zawsze na początku słowa (np. jûrwen), a głoska /i/ po spółgłoskach i przed samogłoskami (np. sántior) lub zwyczajnie jako samogłoska (np. néri, âlnir).

Alofony

• Głoski szczelinowe /ɸ/ /β/ /θ/ /ð/ /x/ /ɣ/ są alofonami głosek zwartych /p/ /b/ /t/ /d/ /k/ /g/ w wyniku mechanizmu lenicji
• Głoska /χ/ jest alofonem /h/
• Głoska /ɦᶹ/ jest alofonem /ʋ/
• Głoska /ɾ/ jest alofonem /r/
• Głoska /ŋ/ jest alofonem /n/ przed spółgłoskami miękkopodniebiennymi w obrębie jednego słowa
• W oficjalnym wydaniu języka /f/ i /ɸ/ to osobne fonemy, jednak w wielu idiolektach mieszją się one ze sobą. Świadczą o tym błędy językowe w postaci zaisywania litery p, w miejsce f i na odwrót.

Dialektyzacja fonetyczna

W momencie szczytowym rozwoju państwa salladorskiego istaniały 4 główne dialekty.

• Dialekt Céchen — w którym prasalladorska (synkarska) głoska *c /c/, zlała się w pełni z /k/, co dało salladorskie c/ch.
• Dialekt Téthen — w którym prasalladorska (synkarska) głoska *c /c/, przeszła przez przejście /c/ > /t͡s/ > /θ/, /t/ i zlała się w pełni z /t/, co dało salladorskie t/th.
• Dialekt Téthen-thwë — w którym zaszło powyższe oraz przejście oraz zaszło przejście /ʋə/ > /ʊ/.
• Dialekt Ttétten — w którym zaszły dwa powyższe oraz nie była słyszalna lenicja. Również prawa asymilacji i geminatyzacji różniły się od innych dialektów.

Głównym dialektem stał się dialekt Céchen, jednak do literackiego standardu języka salladorskiego wdarły się również naleciałości z dialektów Téthen i Ttétten. Powyższe nazwy dialektów zostały stworzone przez badaczy języka z okresu szczytu państwa salladorskiego.

Zapis

Celtoidalna łacinka

a	á	â	b	bh	c	ch	d	dh
/ɑ/	/'ɑː/	/'æː/	/b/	/β/	/k/	/x/	/d/	/ð/
e	é	f	g	gh	h	i	í	ŷ
/e/	/'eː/	/f/	/g/	/ɣ/	/h/	/i/	/'iː/	/'ɪi/
j	l	m	n	o	ó	û	p	ph
/j/	/l/	/m/	/n/	/o/	/'oː/	/'ɨʊ/	/p/	/ɸ/
r	s	t	th	u	ú	v, w	y	ý
/r/	/s/	/t/	/θ/	/u/	/'uː/	/ʋ/	/ɨ/	/'ɨː/
ë
/ə/

Inne dyftongi

• âi wymawia się jak /'æi/
• áu wymawia się jak /'ɑu/
• éo wymawia się jak /'eo/
• éu wymawia się jak /'eu/
• úi wymawia się jak /'ui/

Opcjonalne dwuznaki finalne

• mn — na końcu słow czyta się jak n
• nm — na końcu słow czyta się jak m

Są to opcjonalne oznaczenia przekształceń fonetycznych. Słuąż autorowi jako pomoc w wymowie języka

Zasady lenicji i fortycji

Gdy dana głoska ulega lenicji, zapisuje się ją (zgodnie z tabelą), z dodatkowym h, po literze. Fortycję oznacza się przez zwyczajną literę.

W związku z tym, że pomiędzy wyrazami lenicja, fortycja i geminacja mogą zachowywać się różnie, na ogół przyjmuje się w łacince celtoidalnej, że zwykle w wypadku dwóch zwartych między wyrazami ostatnia głoska w pierwszym słowie ulega lenicji, a początkowa głoska drugiego słowa nie (np. sŷch gâbharphâr).

Inne zasady

Głoskę /ʋ/ zapisuje się na dwa sposoby dla celów estetycznych. Po spółgłosce robi się to za pomocą w, a w reszcie przypadków za pomocą v.

Zapis runiczny

W związku z tym, iż język salladorski w Kyonie zapisuje się pismem podobnym swym wyglądem do run, powstał zapis języka salladorskiego za pomocą run germańskich.

ᚨ	ᚪ	ᚫ	ᛒ	ᚲ	ᛞ	ᛖ	ᛇ	ᚠ
a	á	â	b, bh	c, ch	d, dh	e	é	f
ᚷ	ᚺ	ᛁ	ᚽ	ᛡ	ᛃ	ᛚ	ᛗ	ᚾ
g, gh	h	i	í	ŷ	j	l	m	n
ᚭ	ᚬ	ᛟ	ᛈ	ᚱ	ᛋ	ᛏ	ᚢ	ᚤ
o	ó	û	p, ph	r	s	t, th	u	ú
ᚹ	ᛉ	ᛦ	ᛜ	ᛌ	᛫	᛬	⋮	⁞
v, w	y	ý	ë	’ (elizja, złączenie)	separator słów	separaror zdań składowych	separaror zdań	separator akapitów

Dwuznaki finalne i dyftongalne takie same jak w łacince.

Łacinka etymologiczna

Wbrew nazwie nie oddaje w 100% etymologii słów, ale służy wskazaniu formy zapisu w tradycyjnym piśmie néttor. Jest jego transliteracją. Jej cechy charakterystyczne to zachowanie wielu cech łacinki języka praedeneńskiego oraz ścisłe określenie cyrkumfleksu dla akcentu pierwotnego oraz akutu dla akcentu wtórnego, w przeciwieństwie do systemu mieszanego spotykanego w celtoidalnej łacince. Lenicja nie jest w niej zaznaczana, gdyż i tak wynika z pozycji głoski w wyrazie i w zdaniu. Dodatkowo występuje grawis dla oddania pewnej osobliwej naleciałości jednego z dyftongów.

Lista liter (zapis celtoidalny podany w nawiasach).

Spółgłoski

m	n
p (p/ph)	t (t/th)	k (c/ch)	c (c/ch)
b (b/bh)	d (d/dh)	g (g/gh)
f	s	h (h/ch)		ſ/nſ/mſ (brak: nie wymwaiana)
w (v/w)
v (v/w)	r	l	j

Samogłoski

a

e

i

o

u

y

ą (aN)

ę (ëN)

į (jëN/iëN)

ǫ (aN)

ų (aN)

â

ê (é)

î (ŷ)

ô (û)

û (ú)

ŷ (û)

ą̂ (áN)

ę̂ (âN)

į̂ (jâN/iâN)

ǫ̂ (áN)

ų̂ (áN)

âe (â)

êa (â)

âi (â)

êi (âi)

ôa (ó)

âo (áu)

ôe (ŷ)

ôi (ŷ)

âu (áu)

êo (éo)

êu (éu)

ûi (úi)

á

é

í

ó

ú

ý

ą́ (áN)

ę́ (âN)

į́ (jâN/iâN)

ǫ́ (áN)

ų́ (áN)

áe (â)

éa (â)

ái (é)

éi (âi)

óa (ó)

áo (áu)

óe (ŷ)

ói (ŷ)

áu (áu)

éo (éo)

éu (éu)

úi (úi/ví)

à (á)

ä (ë)

ë (ë)

ö (ë)

ü (ë)

ə (ë)

Apostrof (') odziela ewentualne zbitki samogłosek, które mogą być przeczytane jako dyftongi.

/i/ jako alofon /j/ (przed samogłoskami), zapisuje się za pomocą litery j (np. sántior > sų̂tjor), zgodnie z konwencją pisma néttor

Porównanie obu zapisów łacińskich

Celtoidalna łacinka	Łacinka etymologiczna
Ar'âldhâchor ŶNË véâssént áu véélbhranáuth! Âtt’ ássil s’lënenânni hŷlfrâth! Ássil s’mâth thûr fâr’dho ménel! Ménel dháulthennû Dhâinu! A’varghorâm: âtt’ âi jurânni ghâbhrâ aph ént, áu ârri aph jûrwént! Aph úrath jorráncwént — fâch! Aph úrath nafándwént! Aph úrath chlântáth fârath! Lârë! Lârë aph vâith! S’rimânni-bhë thŷrúnt! S’morrânni-bh’ aph phûrtháth! Váurath hâ Phûrthŷmë!	Ar'âldêakor ÎNƏ wêâssént âu wêêlbranáut! Âtt’ ą́sil s’lənenânni hîlfréat! Ą̂sil s’mât tôr fâr’doſ mênel! Mênel dâultennô Dêinuſ! A’wargoráem: âtt’ êi jurânni gâbráe ap ênt, âu ârri ap jôrvént! Ap ûrat jorrą̂kvént — fêah! Ap ûrat nafų̂dvént! Ap ûrat clę̂tát fârat! Lârä! Lârä ap vêit! S’rimânni-bë tîrúnt! S’morrânni-b’ ap pôrtát! Vâurat hâ Pôrtîmä!
Cáu sŷc bŷr ménnû appé, dâferé morrébbadh Séfer, ŷrsan câmn cé, bârath âphë vâri Cáu sŷch éra sŷlenu, Dâi, Jám a’ghlârner! Âtt’ a’chŷrrer Jám sŷsâr, hŷrath áu héélmerath	Câu sîh bôer mênnô appê, dâeferé morrêbbad Sêfer, îrsan câm cé, bârat âkvä wâri Câu sîh êraſ sîlenuſ, Dêi, Ją̂ a’glârner! Âtt’ a’cîrrer Ją̂ sîsáer, hîrat âu hêêlmerat

Łacinka ta występuje w klamrach słowniku salladorskim w sekcji Uwagi, dla oddania zapisu danego słowa pismem néttor oraz w klamrach i w indeksie górnym w gramatyce, w tym artykule. Docelowo wszystkie pozycje w słowniku i wszystkie tabele w gramatyce mają posiadać wersję etymologiczną.

W ewolucji języka salladorskiego głoska zapisywana jako c, w tej łacince, zlała się z głoską zapisywaną jako k w języku oficjalnym. Niektóre jednak słowa zostały zapożyczone z dialektów, w których ta głoska zlała się z głoską, zapisywalną jako t. Takie zapożyczenie zapisuje się przez t, a nie etymologicznie.

Néttor

Néttor to pismo występujące w Kyonie, którym wedle tego uniwersum posługują się Salladorczycy. Wywodzi się ono z logograficznego systemu pisma cywilizacji Qin, jednak rozwinęło się w kierunku przypominającym runy. W związku z tym, iż pismo to powstało we wczesnych wiekach rozwoju ludu Salladorców, a język ewoluował, w okresie szczytowym ich państwa, czyli w okresie gdy język już mocno utrwalił się w formie pisanej, pismo néttor przestało odzwierciedlać dawną wymowę. Świadkiem tego są liczne znaki wymawiane w ten sam sposób, które zachowuje się ze względu na ustaloną tradycję w klasycznym salladorskim. Dodatkowo powstały modyfikacje liter mające odzwierciedlać zmiany fonetyczne oraz liczne ligatury, co w szczytowym momencie dało równo 100 znaków korpusu głównego, z czego aż 12 sposobów zapsiu głoski /'æː/. W piśmie zaś przedsalladorskim, czyli edeneńskim netgorze znaków było 28.

Z powodu stopnia złożoności tej ortografii szybko ograniczyła się ona do tekstów oficjalnych, świątynnych i uczonych. W prostej korespondencji, zwłaszcza wśród tych ludzi z klas niższych, którzy byli piśmienni, dominowały różne standardy, które upraszczały pisownię na różny sposób, często pomijając niektóre aspekty wymowy.

W końcowym wieku istnienia Królestwa Salladoru powstała jednak reforma, mająca na celu uprościć pisownię ogólną. W tej reformie usunięto aż 43 znaków, co dało liczbę 57.

W językach postsalladorskich zaś, czyli językach powstałych z języka salladorskiego nie ma ustalonego zapisu.

Ortografia tradycyjna

Korpus główny:

Opcjonalne ligatury:

Interpunkcja:

Dopełnienie alfabetu łacińskiego. Poniższe litery nie występują w Kyonie, a służą jako dodatek dla używania tego pisma jako kod.

Litery w nawiasach oznaczają zapis łacinką celtoidalną.

Niektóre litery występują w dwóch wersjach. Zwykle ze względów estetycznych lub w celu zaoszczędzenia miejsca na medium pisarskim używa się jednej lub drugiej. Wyjątek stanowi drugi wariant â. Używa się go wyłączenie w inicjałach imion na świętych ikonach, w celu odróżnienie imienia Âle od imienia Âthonén. Przykład stanowi herb Królestwa Salladoru, będący również jednym z symboli Salladorczyków. Pierwszy wariant tej litery pełni rolę świętego symbolu boskiego ârneth, a więc imię Âle zapisuje się tam drugim wariantem.

W celu zaoszczędzenia miejsca na świętych ikonach popularne jest ściskanie, zmniejszanie, wydłużanie ramion i przesuwanie znaków tak, aby uzyskać więcej miejsca. Stworzenie czcionki, która brałaby to pod uwagę jest jednak wielce czasochłonnym przedsięwzięciem.

Gramatyka

Rejestry

W języku salladorskim ważną rolę grają rejestry: wysoki i niski (potoczny). Mimo, iż w czasach diaspory mowie potocznej salladorski zastąpiły języki lŷth-salladorskie (powstałe z języka salladorskiego w wyniku ewolucji), jejestr niski nadal używany jest w literaturze i sztuce, dla oddania pewnego stylu oraz w sytuacjach biznesowych i komunikacji między plemionami Salldorców mǫwiącymi różnymi językami postsalladorskimi. Najważniejszym elementemi rejestru jest szyk zdania:

• VSO (orzeczenie, podmiot, dopełnienie) — dla rejestru wysokiego
• (S)VO (podmiot, orzeczenie, dopełnienie) — dla rejestru niskiego

W rejestrze niskim często opuszcza się podmiot (zaimek), jeśli jest on domyślny, zaś w rejestrze wysokim nie można go opuścić. Rejestr niski również dopuszcza elizje głosek niekacentowanych, zaznaczane przez apostrof (’). Rejestr wysoki dopuszcza jedynie eliję szwy (ë). Najczęściej spotykane w słowie âttë > âtt’. W rejestrze niskim między podmiot i orzeczenie mogą wchodzić inne części mowy, a w rejestrze wysokim orzeczenie i podmiot muszą ściśle po sobie następować.

Również łączenie czasownika modalnego z bezokolicznikiem zdania podrzędnego różni się między rejestrami. W rejestrze niskim bezokolicznik jest w trybie oznajmującym, a w wysokim w trybie łączącym (supinum). Przykład: júráu hârmâ / júráu sŷch hârmâi — chcę spać (wysoki / niski rejestr).

Cechy ogólne

Język salladorski promuje opuszczanie zaimków osobowych w związku z odmiennością czasowników w rejestrze niskim.

Dopuszczalne jest pomijanie kopuły (gâ — „być”) w obu rejestrach.

Układ morfosyntaktyczny przybiera formę potrójną. Występują mianownik dla zdań bez dopełnienia bliższego, ergatyw (czynnik) dla podmiotu i biernik dla dopełnienia bliższego.

Dla wyrażenia istnienia podmiotu używa się konstrukcji COP gârë, a dla zaprzeczenia tego COP âm. Do tego używana jest forma dzierżawcza abstrakcyjna. Położenie kopuły określa rejestr. Przykład: cú ghârë Velémino / Gârë chú Velémino — „istnieje król” (wysoki/niski rejestr).

Promowane jest użycie metaforycznych rzeczowników posiłkowych (pokroju mnie to ryba).

Reduplikacja zaimka służy jego podkreśleniu.

Zdania podrzędne dopełnieniowe tworzy się za pomocą powtórzenia zaimka osobowego lub spójnika „sŷ”.

Zdania podrzędne czasu łączy zaimek hŷl (gdy). Orzeczenie zdania podrzędnego przybiera wtedy formę imiesłowu.

Celownik zwykle występuje na końcu zdania.

Czasownik

W języku salladorskim czasowniki odmieniają się przez liczby osoby, rodzaje, kluzywność, czasy i aspekty. Niektóre z nich jednak nie odmieniają sie przez osoby.

Istnieją dwa schematy odmiany czasowników regularnych: długi i krótki. Rdzenie czasowników długich zawierają samogłoskę i zwykle kończą się na spółgłoskę, zaś rdzenie czasowników krótkich składają się wyłącznie ze spółgłoski. Czasowniki długie poznaje się po tym, że akcent główny bezokolicznika pada na temat, a czasowniki krótkie po tym, że pada na końcówkę –â i zwyke są one jedno-bądź dwusylabowe. Istnieje również trzeci sposób odmiany: czasowniki zakończone na –e i nieodmienne przez osoby. Są to zwykle czasowniki modalne, onomatpeje, ale też inne czasowniki.

W słowniku czasowniki podawane są według bezokolicznika. Domyślny bezokolicznik ma aspekt dokonany.

Tryb życząco-łączący podobny używany jest do połączenia zdania podrzędnego celu oraz do wyrażenia życzenia, żądania czy grzecznościowej prośby.

Aspekt powtarzalny oznacza, że czynność wykonywana jest wielokrotnie: obejmuje to aspekty iteratywny i habitualny.

Koniugacja

CZASOWNIKI REGULARNE DŁUGIE	TRYB OZNAJMUJĄCY						TRYB ŻYCZĄCO-ŁĄCZĄCY
	Cz. teraźniejszy prosty	Cz. ciągły	Cz. teraźniejszy powtarzalny	Cz. przeszły dokonany	Cz. przeszły niedokonany	Cz. przeszły powtarzalny	Cz. teraźniejszy prosty	Cz. ciągły	Cz. teraźniejszy powtarzalny	Cz. przeszły dokonany	Cz. przeszły niedokonany	Cz. przeszły powtarzalny
I.SG.M	–á{à}, –áu{áu}, (potocznie –a{a})	–ạ́vor{âuor}, –avor{avor}	–ạ́ughan{âugan}	–ạ́vegh{âueg}	–ạ́ughe{âugeſ}	–ạ́ugha{âuganſ}	–éu{éu}	–ẹ́vor{êuor}, –evor{evor}	–ẹ́ughan{êugan}	–ẹ́vegh{êueg}	–ẹ́ughe{êugeſ}	–ẹ́ugha{êuganſ}
I.SG.F	–ậntë{ântä}	–ậntáur{ântáor}	–ậntaghan{ântagan}	–ậntâgh{ântáeg}	–ậntaghe{ântageſ}	–ậntagha{ântaganſ}	–ẹ́ntë{êntä}	–ẹ́ntáur{êntáor}	–ẹ́ntaghan{êntagan}	–ẹ́ntâgh{êntáeg}	–ẹ́ntaghe{êntageſ}	–ẹ́ntagha{êntaganſ}
II.SG	–ar{ar}	–aror{aror}	–ậrghan{ârgan}	–ậrregh{ârreg}	–ậrghe{ârgeſ}	–ậrgha{ârganſ}	–er{er}	–eror{eror}	–ẹ́rghan{êrgan}	–ẹ́rregh{êrreg}	–ẹ́rghe{êrgeſ}	–ẹ́rgha{êrganſ}
III.SG.PERS	–ach{ah}	–áur{áor}, –achor{akor}¹	–ậggan{âggan}	–ậgh{âeg}	–ậgge{âggeſ}	–ậgga{âgganſ}	–ech{eh}	–éor{éor}, –echor{ekor}¹	–ẹ́ggan{êggan}	–ẹ́gh{êg}	–ẹ́gge{êggeſ}	–ẹ́gga{êgganſ}
III.SG.IMPERS	–ath{aſt}	–athor{aſtor}, –ậthor{âſtor}	–ậddan{âſddan}	–ậthegh{âſteg}	–ậdde{âſddeſ}	–ậdda{âſddanſ}	–eth{eſt}	–ethor{eſtor}, –ẹ́thor{êſtor}	–ẹ́ddan{êſddan}	–ẹ́thegh{êſteg}	–ẹ́dde{êſddeſ}	–ẹ́dda{êſddanſ}
I.PL.IN	–ậnni{ânni}	–ậnnior{ânnior}	–ậnnighan{ânnigan}	–ậnniegh{ânnieg}	–ậnnighe{ânnigeſ}	–ậnnigha{ânniganſ}	–ẹ́nni{ênni}	–ẹ́nnior{ênnior}	–ẹ́nnighan{ênnigan}	–ẹ́nniegh{ênnieg}	–ẹ́nnighe{ênnigeſ}	–ẹ́nnigha{ênniganſ}
I.PL.EX	–avi{avi}	–ậvior{âvior}	–ậvighan{âvigan}	–ậviegh{âvieg}	–ậvighe{âvigeſ}	–ậvigha{âviganſ}	–evi{evi}	–ẹ́vior{êvior}	–ẹ́vighan{êvigan}	–ẹ́vihegh{êvieg}	–ẹ́vighe{êvigeſ}	–ẹ́vigha{êviganſ}
II.PL	–âm{áem}	–ậmor{âemor}	–ậngan{âengan}	–ậmmegh{âemmeg}	–ậnge{âengeſ}	–ậnga{âenganſ}	–âim{éim}	–ậimor{êimor}	–ậingan{êingan}	–ậimmegh{êimmeg}	–ậinge{êingeſ}	–ậinga{êinganſ}
III.PL.PERS	–éch{áih}	–ậchor{âikor}	–ậggan{âiggan}	–ậgh{âeg}	–ậgge{âiggeſ}	–ậgga{âigganſ}	–âich{éih}	–ậichor{êikor}	–ậiggan{êiggan}	–ậigh{êig}	–ậigge{êiggeſ}	–ậigga{êigganſ}
III.PL.IMPERS	–éth{áiſt}	–ậthor{âiſtor}	–ậddan{âiſddan}	–ậthegh{âiſteg}	–ậdde{âiſdde}	–ậdda{âiſdda}	–âith{êiſt}	–ậithor{êiſtor}	–ậiddan{êiſddan}	–ậithegh{êiſteg}	–âidde{êiſddeſ}	–ậidda{êiſddanſ}
Bezokolicznik	–â{áe}	–éor{éor}	–ậghan{âegan}	–ậgh{âeg}	–ậghe{âegeſ}	–ậgha{âeganſ}	–âi{éi}	–ậior{êior}	–ậighan{êigan}	–ậigh{êig}	–ậighe{êigeſ}	–ậigha{êiganſ}

CZASOWNIKI REGULARNE KRÓTKIE	TRYB OZNAJMUJĄCY						TRYB ŻYCZĄCO-ŁĄCZĄCY
	Cz. teraźniejszy prosty	Cz. ciągły	Cz. teraźniejszy powtarzalny	Cz. przeszły dokonany	Cz. przeszły niedokonany	Cz. przeszły powtarzalny	Cz. teraźniejszy prosty	Cz. ciągły	Cz. teraźniejszy powtarzalny	Cz. przeszły dokonany	Cz. przeszły niedokonany	Cz. przeszły powtarzalny
I.SG.M	–ạ́u	–ạ́vor	–ạ́ughan	–ạ́vegh	–ạ́ughe	–ạ́ugha	–ẹ́u	–ẹ́vor	–ẹ́ughan	–ẹ́vegh	–ẹ́ughe	–ẹ́ugha
I.SG.F	–ậntë	–ậntáur	–ậntaghan	–ậntâgh	–ậntaghe	–ậntagha	–ẹ́ntë	–ẹ́ntáur	–ẹ́ntaghan	–ẹ́ntâgh	–ẹ́ntaghe	–ẹ́ntagha
II.SG	–ậr	–ậror	–ậrgan	–ậrregh	–ậrghe	–ậrgha	–ẹ́r	–ẹror	–ẹ́rghan	–ẹ́rregh	–ẹ́rghe	–ẹ́rgha
III.SG.PERS	–ậch	–ạ́ur, –achor¹	–ậggan	–ậgh	–ậgge	–ậg'ha	–ẹ́ch	–ẹ́or, –echor¹	–ẹ́ggan	–ẹ́gh	–ẹ́gge	–ẹ́gga
III.SG.IMPERS	–ậth	–ậthor	–ậddan	–ậthegh	–ậdde	–ậd'ha	–ẹ́th	–ẹ́thor	–ẹ́ddan	–ẹ́thegh	–ẹ́dde	–ẹ́dda
I.PL.IN	–ậnni	–ậnnior	–ậnnighan	–ậnniegh	–ậnnighe	–ậnnigha	–ẹ́nni	–ẹ́nnior	–ẹ́nnighan	–ẹ́nniegh	–ẹ́nnighe	–ẹ́nnigha
I.PL.EX	–ậvi	–ậvior	–ậvighan	–ậviegh	–ậvighe	–ậvigha	–ẹ́vi	–ẹ́vior	–ẹ́vighan	–ẹ́vihegh	–ẹ́vighe	–ẹ́vigha
II.PL	–ậm	–ậmor	–ậngan	–ậmmegh	–ậnge	–ậnga	–ậim	–ậimor	–ậinghan	–ậimegh	–ậinge	–ậinga
III.PL.PERS	–ậch	–âchor	–ậggan	–ậgh	–ậgge	–ậgga	–ậich	–ậichor	–ậiggan	–ậigh	–ậigge	–ậigga
III.PL.IMPERS	–ậth	–ậthor	–ậddan	–ậthegh	–ậdde	–ậdda	–ậith	–ậithor	–ậiddan	–ậithegh	–âidde	–ậidda
Bezokolicznik	–ậ	–ẹ́or	–ậghan	–ậgh	–ậghe	–ậgha	–ậi	–ậir	–ậighan	–ậigh	–ậighe	–ậigha

CZASOWNIKI NIEODMIENNE PRZEZ OSOBY	TRYB OZNAJMUJĄCY						TRYB ŻYCZĄCO-ŁĄCZĄCY
	Cz. teraźniejszy prosty	Cz. ciągły	Cz. teraźniejszy powtarzalny	Cz. przeszły dokonany	Cz. przeszły niedokonany	Cz. przeszły powtarzalny	Cz. teraźniejszy prosty	Cz. ciągły	Cz. teraźniejszy powtarzalny	Cz. przeszły dokonany	Cz. przeszły niedokonany	Cz. przeszły powtarzalny
	–e	–éor	–eghan	–egh	–eghe	–egha	–ẹ́sâr	–ẹ́ossâr	–eghậssâr	–ẹ́ssâr	–ẹ́ghesâr	–ẹ́ghasâr

Alternatywnie, w kontekście poetyckim, aby stworzyć formę łączącą, można użyć cząstki sâr przed czasownikiem w trybie oznajmującym.

¹forma rzadka, głównie literacka

Kropka pod literą (np. ậ) oznacza akcent główny (stary, według którego układają się pozostałe akcenty). Oznacza to, że nie ma akcentu na rdzeń czasownika w odmianie, w której pojawia się ta kropka. Czasowniki krótkie nie mają rdzenia samogłoskwego, więc akcent zawsze pada na końcówkę.

Potoczne formy rozkazujące
Osoby	Odmiana
II.SG	–ul
I.PL.IN	–úil
II.PL	–un

Imiesłów

Imiesłowy są z reguły nieodmienne przez przypadki i liczby oraz stawiane po rzeczownikach, które opisują. Jeśli jednak same pełnią role rzeczowników, odmieniaja się jak rzeczowniki swoich deklinacji. Często jednak w celu dookreślenia rodzaju dodawane im są przyrostki: –in dla rodzaju męskiego oraz –wë dla rodzaju żeńskiego. Przyrostki wyrównują akcent główny i odmieniają się według swoich schematów.

IMIESŁOWY REGULARNE DŁUGIE		Czas teraźniejszy	Czas przeszły	Czas przyszły
Czynne	Dokonany	–(*)adh	–(*)ẹ́bbadh	–mỵ̂rradh
	Niedokonany	–and	–(*)ẹ́bband	–mirand
	Powtarzalny	–aghand	–(*)ẹ́bhaghand	–mỵ̂raghand
Bierne	Dokonany	–ŷgh	–(*)ẹ́bhŷgh	–mỵ̂rŷgh
	Niedokonany	–ỵ̂ghor	–(*)ebhŷghor	–mirỵ̂ghor
	Powtarzalny	–ậghnŷgh	–(*)ebhậghnŷgh	–mirậghnŷgh

Asterysk (*) oznacza geminację poprzedzającej spółgłoski, jeśli rdzeń kończy się na spółgloskę.

IMIESŁOWY REGULARNE KRÓTKIE		Czas teraźniejszy	Czas przeszły	Czas przyszły
Czynne	Dokonany	–ậdh	–ẹ́bbadh	–amỵ̂rradh
	Niedokonany	–ậnd	–ẹ́bband	–amỵ̂rand
	Powtarzalny	–ậghand	–ẹ́bhaghand	–amỵ̂raghand
Bierne	Dokonany	–ỵ̂gh	–ẹ́bhŷg	–amỵ̂rŷgh
	Niedokonany	–ỵ̂ghor	–ebhỵ̂ghor	–amirỵ̂ghor
	Powtarzalny	–ậghnŷgh	–ebhậghnŷgh	–amirậghnŷgh

Kopuła („być”)

CZASOWNIK NIEREGULARNY „być”	TRYB OZNAJMUJĄCY				TRYB ŻYCZĄCO-ŁĄCZĄCY
	Cz. teraźniejszy	Cz. teraźniejszy powtarzalny	Cz. przeszły	Cz. przeszły powtarzalny	Cz. teraźniejszy	Cz. teraźniejszy powtarzalny	Cz. przeszły	Cz. przeszły powtarzalny
I.SG.M	cáu / ŷr	cáughan / ŷrghan	gáu	gáughan	cáusâr / ŷssâr	cáughâssâr / irghâssâr	géu	géughan
I.SG.F	cântë / ŷr	cântaghan / ŷrghan	gântë	gântaghan	cântâr / ŷssâr	cantaghâssâr / irghâssâr	géntë	géntaghan
II.SG	jâr	jârghan	gâr	gârghan	jâssâr	jarghâssâr	gér	gérghan
III.SG.PERS	cuch / cu	cúggan / cúghan	gâch	gâggan	cússâr / cúsâr	cuggâssâr / cughâssâr	géch	géggan
III.SG.IMPERS	cuth / cu	cúddan / cúghan	gâth	gâddan	cússâr / cúsâr	cuddâssâr / cughâssâr	géth	géddan
I.PL.IN	jânni / jáu	jânnighan / jáughan	gânni	gânnighan	jânnisâr / jáusâr	jânnighan / jáughan	génni	génnighan
I.PL.EX	jâvi / jáu	jâvighan / jáughan	gâvi	gâvighan	jâvisâr / jáusâr	jâvighan / jáughan	gévi	gévighan
II.PL	jâm	jângan	gâiam	gaiângan	jâssâr	jângan	géiam	geiângan
III.PL.PERS	cúich / pe	cúiggan / péghan	gâch	gâggan	cúissâr / pésâr	cúiggan / péghan	gâich	gâiggan
III.PL.IMPERS	cúith / pe	cúiddan / péghan	gâth	gâddan	cúissâr / pésâr	cúiddan / péghan	gâith	gâiddan
Bezokolicznik	gâ	gâghan	gâghe	gâgha	gâi	gâghan	gâighe	gâigha

Potocznie formy rozkazujące
Osoby	Schemat
II.SG	gul
I.PL.IN	gúil
II.PL	gun

IMIESŁÓW OD „BYĆ”	Czas teraźniejszy	Czas przeszły	Czas przyszły
Dokonany	pâdh	pébbadh	púirradh
Niedokonany	pând	pébband	púirand
Powtarzalny	pâghand	pebhâghand	púirâghand

Czasowniki złożone poimkowe

Niektóre czasowniki tworzy się poprzez dodanie do nich przyimków bądź poimków. Poimki dodawane są jednak na końcu, po cząstce odmiennej (w słowniku widnieją z myślnikiem). Jednak przy tworzeniu imiesłowów poimek staje się wrostkiem między rdzeniem, a końcówką imiesłowową. Przykład: vârmâ-nâ („uciec”) > varmanâebhnaghnândin („mężczyzna, który wielokrotnie uciekał”). Poimek wtedy jest akcentowany. Jeśli występuje rozziew tej samej samogłoski, upraszczany jest on do postaci pojedynczej samogłoski akcentowanej. Jeśli poimek zaczyna się na spółgłoskę, dostaje on wrostek –a– przed nią.

Czas przyszły

Czas przyszły tworzy się poprzez dodanie partykuły sŷr przed czasownikiem w rejestrze wysokim lub przedrostka s'–, w rejestrze niskim. W czasie przyszłym wyróżniamy różne aspekty w zależności od czasu i aspektu czasownika bazowego. Użycie czasu przeszłego daje czas zaprzeszły, użycie czasu teraźniejszego daje aspekt dokonany, użycie czasu ciągłego daje aspekt niedokonany, a użycie aspektu powtarzalnego daje czas przyszły powtarzalny.

Tryb rozkazujący

Tryb rozkazujący tworzy się poprzez dodanie przedrostka do czasownika w czasie teraźniejszym prostym. Jest to przedrostek â'– przed spółgłoskami, a âr'– przed samogłoskami. Istnieje też forma nieakcentowana a'– /ar'–. W rejestrze niskim robi się to z pomocą trybu oznajmującego, a w wysokim z pomocą trybu łączącego. Trzecia forma rozkazująca zarezerwowana jest dla sytuacji kompletnie niskich i świadczy o braku szacunku bądź o bliskich relacjach koleżeńskich.

W rejestrze wysokim przedrostek ar/âr/â/a– można pominąć, gdyż staje się on redundantny w obliczu użytego trybu łączącego. Dzieje się to głównie w poezji i w tekstach religijnych.

Gdy imiesłów pełni funkcję czasownika, w przypadku pominiętej kopuły, stosuje się do niego również przedrostki rozkazujące.

Tryb przypuszczający

Za tryb przypuszczający odpowiada cała konstrukcja warunkowa. Zdanie przypuszczające zaczyna się od słowa cus — partykuły przypuszczenia, po czym nastepuje warunek w trybie oznajmującym w odpowiednim czasie. Przykład:

Cus ŷs' amh hémânu, amn câm pel

Gdyby nie moja matka, nie byłoby mnie tu

COND jeśli brak matka-GEN, brak ja.M.GEN tutaj

Domyślnie ta partykuła występuje na początku zdania, jednak jeśli w zdaniu wystepuje warunek utworzony z ŷsë/ŷs' (jeśli), może z tym spójnikiem zamienić miejsce.

Tryb przymierzenia

Występuje przyrostek –éssâr, który tworzy nieodmienną formę czasownika wyrażającą znaczenie podobne do polskich –alny, do {czasownik}–ania/–enia. Wyraża on możliwość wykonania czynności/znajdowanie się jej w kolejce do wykonania.

Strona bierna

Stronę bierną tworzy się poprzez użycie imiesłowów biernych z kopułą (gâ — „być”) lub bez kopuły, pomijając ją.

Strona czynna z ergatywem

Gdy podmiot zdania jest domyślny, a powinien wystąpić w ergatywie, czasownik nabiera przedrostek në–, jeśli zaczyna się na spółgłoskę lub n–, jeśli zaczyna się na samogłoskę. Tyczy się to wszystkich form, również imiesłowów. W zapisie łacińskim tę cząstkę oddziela się myślnikiem (np. në-chŷrrâ). Szwa w tym miejscu często traktowana jest jako bezdźwięczna, a więc wtedy nie liczby się tej cząstki jako osobnej sylaby.

Przyrostek ten może również zastąpić sam ergatyw w zaimku bądź rzeczowniku. Częstość tego zjawiska waha się między idiolektami, a ono samo kojarzy się z wiejskim pochodzeniem. Historycznie była to cecha charakterystyczna części mieszkańców wsi, którą gardziła elita, jednak w diasporze ergatywizowanie czasownika nabrało raczej wartości humorystycznej i sentymentalnej. W Roku Wspólnym zaś przeważa pogląd, że ergatywizacja podmiotu należy do wysokiego rejestru, a ergatywizacja orzeczenia do niskiego.

W trybie rozkazującym do przedrostka rozkazującego dodawane jest n–.

Strona zwrotna

Stronę zwrotną tworzy się poprzez użycie zaimka zwrotnego w miejsce dopełnienia

Strona wzajemna

Stronę wzajemną tworzy się poprzez dodanie przedrostka tal– do czasownika.

Czasowniki modalne

Modalność wyrażana jest na różne sposoby.

• Modalność możliwości, zdolności, siły: gâ fândo fándâi, dosł. „być zdolnym aby zrobić”. Używana jest kopuła, przymiotnik i tryb łączący bezokolicznika.
• Modalność potrzeby: âne fándâ, dosł. „potrzebować zrobić”. Używany jest czasownik modalny nieodmienny przez osoby i tryb oznajmujący bezokolicznika.
• Modalność przyzwolenia: PERSPRON.DAT géum fándâi, dosł „komuś powietrze aby zrobić”. Użyty jest tu celownik, rzeczownik posiłkowy oraz trzyb łączący bezokolicznika.
• ...

Przyimek w roli czasownika

Konstrukcja zdań PERSPRON.DAT ku/do O.ACC używana jest często w miejsce róznego rodzaju konstrukcji czasownikowych. Np. zamiast s'hŷlfáu („umrę”), sŷsâr aph hŷlfrâth („mi do śmierci”). Taka forma używana jest szczególnie w rejestrze wysokim. Wyraża ona dystans do czynności, która się opisuje bądź podniosłość danego wydarzenia.

Rzeczownik

Rzeczownik występuje w trzech rodzajach: męskim, żeńskim i nijakim.

Występują 4 deklinacja główne, z czego niektóre z nich mają poddeklinacje.

Przypadki

RZECZOWNIK	Mianownik	Ergatyw	Biernik	Dopełniacz	Celownik	Narzędnik	Liczba
Deklinacja I nt (męska, zwartotematowa)	—	V́, –am⁴	–ath	–u	–isâr, –sâr²	–i	L.poj.
	–á / –a²	–áum	–áuth	–nû, –ny², –o³	–iậssâr, –iậs²	–ian	L.mn.
Deklinacja I s/th (męska, szczelinowotematowa)	—	V́,–am⁴	–ath	–u	–isâr, *(s)–sâr²	–i	L.poj.
	–á / –a²	–áum	–áuth	–nû, –ny², –o³	–iậssâr, –iậs²	–ian	L.mn.
Deklinacja I n (męska, nosowotematowa)	—	V́(m), –am⁴	V́(n)–t	–u	–isâr, *(s)–sâr²	–i	L.poj.
	–á / –a²	–áum	–áuth	–nû, –ny², –o³	–iậssâr, –iậs²	–ian	L.mn.
Deklinacja II (żeńska)	–ë	–am	–áth	–u	–ỵ̂ssâr, –ỵ̂s²	–ir	L.poj.
	–an	–án	–ánt	–no, –a³	–ỵ̂ddâr, –ỵ̂ddër²	–irdh	L.mn.
Deklinacja III rl (nijaka)	–	V́, V́–m¹, –am⁴	–ath	–am	–isâr, –sâr²	–i	L.poj.
	–on / –en¹	–ón / –én¹	–ónt	–rû, –ry², –e³	–iậssâr, –iậs²	–ian	L.mn.
Deklinacja III ë (nijaka)	–ë	–ëm	–âth	–am	–ỵ̂sâr, –ỵ̂ar²	–ŷ	L.poj.
	–on / –en¹	–ón / –én¹	–ónt	–rû, –ry², –e³	–iậssâr, –iậs²	–ian	L.mn.
Deklinacja IV a (męska)	–a	–á	–áth	–á	–ésâr, –éar²	–é	L.poj.
	–an	–án	–ánt	–annû, –anny², –án³	–ậssâr, –ậs²	–én	L.mn.
Deklinacja IV e (męska)	–e	–é	–éth	–éu	–ậisâr, –ậir²	–âi	L.poj.
	–en	–én	–ént	–ennû, –enny², –éon³	–ậissâr, –ậis²	–âin	L.mn.
Deklinacja IV i (męska)	–i	–í	–íth	–iu	–ísâr, –íar²	–í	L.poj.
	–in	–ín	–ínt	–ionnû, –ionny², –ion³	–ỵ̂ssâr, –ị́s²	–ín	L.mn.
Deklinacja IV o (męska)	–o	–ó	–óth	–ú	–ỵ̂sâr, –ỵ̂ar²	–ŷ	L.poj.
	–on	–ón	–ónt	–onnû, –onny², –ón³	–ỵ̂ssâr, –ỵ̂s²	–ŷn	L.mn.
Deklinacja IV u (męska)	–u	–ú	–úth	–ú	–ụ́isâr, –ụ́ir²	–úi	L.poj.
	–un	–ún	–únt	–unnû, –unny², –un³	–ụ́issâr, –ụ́is²	–úin	L.mn.
Deklinacja V â (męska jednosylabowa)	–ậ	–ậsam	–ậth	–ạ́us	–ậsâr, –ậr²	–ậ	L.poj.
	–ận	–ậm	–ậnt	–ạ́unnû, –ạ́unny², –ạ́un³	–ậssâr, –ậs²	–ận	L.mn.
Deklinacja V é (męska jednosylabowa)	–ẹ́	–ẹ́sam	–ẹ́th	–ẹ́u	–ậisâr, –ậ̣ir²	–ậi	L.poj.
	–ẹ́n	–ẹ́m	–ẹ́nt	–ẹ́nnû, –ẹ́nny², –ẹ́on³	–ậissâr, –ậ̣is²	–ậin	L.mn.
Deklinacja V ŷ (męska jednosylabowa)	–ỵ̂	–ỵ̂sam	–ỵ̂th	–ỵ̂u	–ỵ̂sâr, –ỵ̂ar²	–ỵ̂	L.poj.
	–ỵ̂n	–ỵ̂m	–ỵ̂nt	–ỵ̂onnû, –ỵ̂onny², –ỵ̂on³	–ỵ̂ssâr, –ỵ̂s²	–ỵ̂n	L.mn.
Deklinacja V û (męska jednosylabowa)	–ụ̂	–ụ̂sam	–ụ̂th	–ụ̂	–ỵ̂sâr, –ỵ̂ar²	–ỵ̂	L.poj.
	–ụ̂n	–ụ̂m	–ụ̂nt	–ụ̂nnû, –ụ̂nny², –ụ̂n³	–ỵ̂ssâr, –ỵ̂s²	–ỵ̂n	L.mn.
Deklinacja V ú (męska jednosylabowa)	–ụ́	–ụ́sam	–ụ́th	–ú	–ụ́isâr, –ụ́ir²	–ụ́i	L.poj.
	–ụ́n	–ụ́m	–ụ́nt	–ụ́nnû, –ụ́nny², –ụ́n³	–ụ́issâr, –ụ́is²	–ụ́in	L.mn.

V́ — oznacza, że poprzedzająca samogłoska ulega akcentowaniu wtórnemu.

(n) — a poprzedzająca spółgłoska nosowa asymiluje się do postaci n.

(m) — a poprzedzająca spółgłoska nosowa asymiluje się do postaci m.

(s) — oznacza, że poprzedzająca głoska asymiluje się do postaci s.

¹ forma rzadka.

² forma niskorejestrowa.

³ forma używana z przyimkami i poimkami, które jej dotyczą. Informacja o tym widnieje przy każdym przyimku i poimku w słowniku. Jest to też forma przymiotnika odrzeczownikowego, patrz: przymiotnik.

⁴ forma używana w słowach jednosylabowych

Przyrostki wyjątkowe

Niektóre rzeczowniki odmieniają się według specjalnych zasad, dzięki wyjątkowym przyrostkom. Zwykle wyróżniają się one inną liczbą mnogą lub opuszczeniem jednej głoski przy odmianie. Szczątkowy wołacz jest archaiczny.

PRZYROSTKI WYJATKOWE	Mianownik	Ergatyw	Biernik	Dopełniacz	Celownik	Narzędnik	Szczątkowy wołacz	Liczba
końcówka typowa męska	–in	–ím	–ínt	–inu	–ỵ̂nisâr, –ỵ̂s²	–ini	–i	L.poj.
	–en	–ém	–ént	–ennû, –enny², –eno³	–iniậssâr, –iniậs²	–ỵ̂nian	—	L.mn.
końcówka typowa męska z byłym dyftongiem ai/ae	–én	–ém	–ént	–ẹ́nu	–ẹ́nisâr, –ẹ́s²	–ẹ́ni	–é	L.poj.
	–ân	–âm	–ânt	–ânnû, –ânny², –âno³	–âniậssâr, –âniậs²	–ậnian	—	L.mn.
końcówka typowa męska z byłym dyftongiem ai/ae w słowach jednosylabowych	–ận	–ậm	–ậnt	–ậnu	–ậnisâr, –ậr²	–ậni	–ậ	L.poj.
	–ậná	–ậnáum	–ậnáuth	–ậnnû, –ậnny²,–ậno³	–âniậssâr, –âniậs²	–ậnian	—	L.mn.
imiesłowowy wykonawca czynności (męski)	–and	–ánd	–ậndath	–ậndu	–ậndisâr, –ậndsâr²	–ậndi	—	L.poj.
	–end	–énd	–ẹ́ndath	–ẹ́nnû, –ẹ́nny² –ẹ́ndo³	–endiậssâr, –endiậs²	–ẹ́ndian	—	L.mn.
zdrobnienie od –and	–alind	–alínd	–alỵ̂ndath	–alỵ̂ndu	–alỵ̂ndisâr, –alỵ̂ndsâr²	–alỵ̂ndi	—	L.poj.
	–alend	–alénd	–alẹ́ndath	–alẹ́nnû, –alẹ́nny² –alẹ́ndo³	–alindiậssâr, –alindiậs²	–alỵ̂ndian	—	L.mn.
końcówka odmiejscowa (męski)	–il	–íl / –ílm¹	–ilath	–ilam	–ỵ̂lisâr, –ỵ̂lsâr²	–ili	—	L.poj.
	–el	–él / –élm¹	–elath	–elam	–eliậssâr, –eliậs²	–ẹ́lian	—	L.mn.
patronim męski	–an	–án	–ánt	–anu	–ậnisâr, –ậssâr²	–ani	—	L.poj.
	–ân	–ân	–ânt	–ậnnû, –ậnny² –ậno³	–âniậssâr, –âniậs²	–ậnian	—	L.mn.
patronim żeński	–al	–ál / –álm¹	–alath	–alu	–alỵ̂ssâr / –alỵ̂s²	–alir	—	L.poj.
	–âl	–âlm	–ậlath	–alno, –ala³	–alỵ̂ddâr / –alỵ̂ddër²	–alirdh	—	L.mn.
wartość abstrakcyjna (żenski)	–wen	–wém	–wént	–enu	–ẹ́nisâr, –ẹ́niar²	–eni	—	L.poj.
	–ená / –ena²	–enáum	–enâth	–enno, –ena³	–eniậssâr, –eniậs²	–ẹ́nian	—	L.mn.
wartość abstrakcyjna (żenski) z rdzeniem zakończonym na a	–awen	–awém	–awént	–ậnu	–ậnisâr, –ậniar²	–ậni	—	L.poj.
	–ậná / –ậna²	–ậnáum	–ậnâth	–ậnno, –ậna³	–ậniậssâr, –ậniậs²	–ậnian	—	L.mn.
wartość abstrakcyjna (żenski) z rdzeniem zakończonym na nosową	(m)–ben	(m)–bem	(m)–bént	–enu	–ẹ́nisâr, –ẹ́niar²	–eni	—	L.poj.
	–ená / –ena²	–enáum	–enâth	–enno, –ena³	–eniậssâr, –eniậs²	–ẹ́nian	—	L.mn.
wartość abstrakcyjna (nijaki)	–wë	–wëm	–wáth	–wam	–wâisâr, –wâir²	–wâi	—	L.poj.
	–won	–wón	–wónt	–worû, –wory², –wo³	–woiậssâr, –woiậs²	–woian	—	L.mn.
wartość abstrakcyjna (nijaki) z rdzeniem zakończonym na nosową (rzadkie i archaiczne)	(m)–bë	(m)–bëm	(m)–báth	(m)–bam	(m)–bâisâr, –wâir²	*(m)–bâi	—	L.poj.
	(m)–bon	(m)–bón	(m)–bónt	(m)–borû, (m)–bory², (m)–bo³	(m)–boiậssâr, –woiậs²	*(m)–boian	—	L.mn.

(m) — oznacza, że poprzedzająca spółgłoska nosowa asymiluje się do postaci m.

¹ forma rzadka

² forma niskorejestrowa

³ forma używana z przyimkami i poimkami, które jej dotyczą. Informacja o tym widnieje przy każdym przyimku i poimku w słowniku. Jest to też forma przymiotnika odrzeczownikowego, patrz: przymiotnik.

Przedrostki zwrotu do adresata

Istnieją cztery przedrostki grzecznościowe, które dodaje się do imion bądź tytułów osób do których się zwraca, aby wyrazić szacunek w ich stronę.

• Mężczyźni o takim samym statusie lub niższym: rúi–
• Kobiety o takim samym statusie lub nizszym: lâi–
• Osoby o wyższym statusie: lór–
• Osoby o znacznie wyższym statusie (np. król, cesarz, arcykapłan): bódho–

Oprócz tego istnieje przedrostek używany w celu wyrażenia czułości przyjacielowi lub w przenośni drugiej połówce: émi–

Formy dzierżawienia

Istnieje kilka form dzierżawienia:

• Dzierżawienie fizyczne: oznacza się je za pomocą dopełniacza od dzierżawcy. Przykład: âssë châm — „mój miecz”, dosł. miecz mnie.
• Dzierżawienie niefizyczne: oznacza się je za pomocą przyrostków dzierżawczych zaimków lub przymiotników utworzonych od rzeczowników. Przykład: hâthin — „mój ojciec”, héhâ — „moja ona” (co oznacza przenośnie „moja dziewczyna”). Aby podkreślić liczbę dzierżawców w przypadku przymiotników używa się patrykuł: û — dla liczby pojedynczej i fes — dla liczby mnogiej. Dodaje się je przed przymiotnikiem. W przypadku dzierżawienia wielokrotnego cała fraza û/fes ADJ traktowana jest jak obiekt dzierżawienia. W takim przypadku przedrostek dzierżawczy zaimka doczepiony zostaje do partykuły: DERIV-û/fes ADJ. Przykład: hésum héfes dháulthino — „wzrok moich wrogów”.
• Dzierżawienie przeczące, oznaczające brak: używany jest przedrostek âir–, w trzech możliwych konfiguracjach: przy dzierżawieniu niefizycznym zaimkowym: âir-DERIV-SUBJ (przykład: âirhémûr — „wojsko beze mnie”), przy dzierżawieniu niefizycznym przymiotnikowym âir-SUBJ ADJ (przykład: âirin âthino — „on bez ojca”), a przy dzierżawieniu fizycznym SUBJ âir-ADJ (przykład: gâbhrin âirâsse — „wojownik bez miecza”).
• Tworzenie terminów i nazw własnych: słowo opisujące bez formantów rodzajowych doczepia się do słowa opisywanego, wyrównując akcent.
• Dzierżawienie porównawcze: odbywa się za pomocą wrostka –úi– po spółgłosce lub –ví– po samogłosce. Przykład: cârin-úi-âchë — „mężczyzna jak drzewo”, âssë-ví-mûrdhan — „miecz jak piorun”. Wrostek ten nie jest samodzielną częścią mowy. Sama cząstka úi osobno również może oznaczać słowo jak w porównaniach. W łacince pisze się ją z myślnikiem, jak dzierżawienie porównawcze.

Każda struktura dzierżawienia oprócz porównawczej posiada sztywny szyk: POSSESSUM POSSESSOR.

Zaimki

Zaimki osobowe

Formy po ukośniku, a bez adnotacji to formy „leniwe”. Nie są niskorejestrowe. Są one często nieakcentowane.

PODSTAWOWE		Mianownik	Ergatyw	Biernik	Dopełniacz	Narzędnik	Celownik	Forma dzierżawcza łączna
I	SING.M (ja, mężczyzna)	sŷch / sich	sŷam / siam	cânt / cant	câm / cam	sŷ / si	sŷsâr / sâr²	hé– / h–³
	SING.F (ja, kobieta)	ântë / ant'	ântam	ântâth / ântath	ântâ / antâ	ântir	antŷsâr / antŷr²	ânta– / ânt–³
	PLUR.IN (my, z tobą)	vâi	vâim	vâith	vâio	véjâi / vejâi / vé²	vejâisâr / vâisâr / vâir²	vé– / v–³
	PLUR.EX (my, bez ciebie)	sâi	sâim	sâith	sâio	séjâi / sejâi / sé²	sejâisâr / sâisâr / sâir²	sé– / s–³
II	SING (ty)	ŷam / jam / jâm	jáum	ŷuth / juth / júth	ŷu / ju / jú	ŷâi / jâi	jâisâr / jâr²	ján–
	PLUR (wy)	súi	súim	súith	súio	sújâi / sujâi	sujâisâr / súisâr / súir²	sú– / sw–³
III	SING.M (on)	ŷn / in	ŷm / im	núth / nuth	nú / nu	nŷ / ni	nŷsâr / nŷr²	ín– / ŷn–
	SING.F (ona)	hâ / ha	háum	hâth / hath	hâ / ha	hŷr / hir	hŷsâr / hŷr²	hâ–
	SING.N (ono)	ûr / or	ûrm / orm	ûrath	rú / ru	rŷ / ri	rŷsâr / rŷr²	ûr–
	SING.DIVIN (On, Bóg)	ŶNË	ŶNAM	INÂTH	INÚ	INŶ	INŶSÂR / INŶR ²	IN–
	PLUR.M (oni, mężczyźni)	én / en	ém / em	nûth	nû / no	nŷan	nŷssâr / nŷs²	én–
	PLUR.F (one, kobiety)	hân / han	hâm / ham	hânt	hâno	hŷan	hŷssâr / hŷs²	hân–
	PLUR.N (one, inne)	ûron	ûrom	ûrónt	rû / ro	rŷan	rŷssâr / rŷs²	ûrn–
	PLUR.C / PLUR.DUB (oni, one) (patrz: wskazujące)	lé / le	lém / lem	léth / leth	lŷe	lŷâi / liâi	liâisâr / liâir²	lé–

ZWROTNE		Biernik	Dopełniacz	Narzędnik	Celownik	Forma dzierżawcza łączna
I	SING.M (ja, mężczyzna)	tesŷch	techâm	tesŷ	tesŷsâr / tesŷr¹	té– / t–²
	SING.F (ja, kobieta)	tântë	tântâ	tântir	tântŷsâr / tantŷr¹	tânta– / tânt–²
	PLUR.IN (my, z tobą)	twâi	twâio	twéiâi	twejâisâr / twâisâr / twâir¹	twé– / tw–²
	PLUR.EX (my, bez ciebie)	tesâi	tesâio	teséiâi	tesejâisâr / tesâisâr / tesâr¹	tesé– / tés–²
II	SING (ty)	tŷam / tiam / tiâm	tŷu / tiu / tiú	tŷâi	tiâisâr / tiâr¹	tián–²
	PLUR (wy)	tesúi	tesúio	tesúiâi	tujâisâr / túisâr / túir¹	tesú– / tésw–²
III	SING.M (on)	tŷn	tenú	tenŷ	tenŷsâr / tenŷr¹	tín– / tŷn–
	SING.F (ona)	tâ / ta	tâ / ta	tâir	tâisâr / tâir¹	tâ–
	SING.N (ono)	tûr / tor	terú	terŷ	terŷsâr / terŷr¹	tûr–
	SING.DIVIN (On, Bóg)	TINÂTH	TINÚ	TINŶ	TINŶSÂR / TINŶR¹	TIN–
	PLUR.M (oni, mężczyźni)	tén / ten	tenû	tenŷan	tenŷssâr / tenŷs¹	tén–
	PLUR.F (one, kobiety)	tân / tan	tâno	tŷan	tŷssâr / tŷs¹	tân–
	PLUR.N (one, inne)	tûron	trû / tro	trŷan	trŷssâr / trŷs¹	tûrn–
	PLUR.C lub PLUR.DUB (oni, one) (patrz: wskazujące)	telé	telŷe	telŷâi	teliâisâr / teliâir¹	telé–

¹ forma niskorejestrowa

² forma poprzedzająca samogłoskę. Opcjonalna

Zaimki wskazujące

PODSTAWOWE		Mianownik	Ergatyw	Biernik	Dopełniacz	Narzędnik	Celownik	Forma dzierżawcza łączna
SING	M (ten)	tâl / tal	tâlm / talm	tâlant	tâlam	tâli	tâlisâr / tâlsâr²	tâl–
	F (ta)	lâ / la	lâm / lam	lânt / lant	lâm / lam	lŷrn / lirn	lŷssâr / lŷs²	lâ–
	N (to)	ûn / on	ûm / om	nânt / nant	nâm / nam	nâi	nâisâr / nâir²	ûn–
	C / C.DUB (ten, ta lub to, mówca nie wie którego użyć)	û	ûm	ûth	ûam	ûvi	ûsâr	û–
PLUR	C (ci, te)	lé / le	lém / lem	léth / leth	lŷe	lŷâi / liâi	liâisâr / liâir²	lé–
	N (te)	né / ne	ném / nem	néth / neth	nŷe	nŷâi / niâi	niâisâr / niâir²	né–

ZWROTNE		Biernik	Dopełniacz	Narzędnik	Celownik	Forma dzierżawcza łączna
SING	M (ten)	tethâl	tethâlam	tâli	tethâlisâr / tethâlsâr¹	tethâl–
	F (ta)	tlâ / tla	tlâm / tlam	tlŷrn / tlirn	tlŷssâr / tlŷs¹	tlâ–
	N (to)	tûn / ton	tenâm	tenâi	tenâisâr / tenâir¹	tûn–
	C.DUB (ten, ta lub to, mówca nie wie którego użyć)	tû	tûam	tûvi	tûsâr	tû–
PLUR	C (ci, te)	tlé / tle	tlŷe	tlŷâi / tliâi	tliâisâr / tliâir¹	tlé–
	N (te)	tené	tenŷe	teniâi	teniâisâr / teniâir¹	tené–

û często używane jest w handlu lub gdy mówca nie jest pewien tego o czym mówi. Pełni również funkcję liczebnika jeden, w zdaniach typu „jeden XYZ, drugi XYZ”.

¹ forma niskorejestrowa

Przedrostki modalne

Istnieją trzy przedrostki modalne, które służą podkreśleniu różnych części mowy.

ber–, który oznacza zgodę, pewność, stronnictwo danej rzeczy, podkreślenie prawdziwości, wysławienie

âis–, który oznacza niezgodę, pogardę, odrzucenie, podkreślenie fałszywości, obrażenie, ekskomunikę

âr–/ar– oznaczający świętość, sanktyfikator

Przymiotnik i przysłówek

Przymiotnik

Przymiotniki są z reguły nieodmienne i zwykle stawiane są po rzeczownikach, które opisują, niezależnie od rejestru. Są jednak odmienne jeśli spełniają rolę rzeczowników. W takim przypadku odmieniane są jak rzeczowniki.

Schemat tworzenia przymiotników odrzeczownikowych:

• Deklinacja I: –o. — Odmienny według deklinacji IV o.
• Deklinacja II: –a. — Odmienny według deklinacji IV a.
• Deklinacja III: –e. — Odmienny według deklinacji IV e.
• Deklinacja IV a: –án — Odmienny według deklinacji I n.
• Deklinacja IV e: –éon — Odmienny według deklinacji I n.
• Deklinacja IV o: –ion — Odmienny według deklinacji I n.
• Deklinacja IV o: –ón — Odmienny według deklinacji I n.
• Deklinacja IV u: –un — Odmienny według deklinacji I n.

Końcówka stara, nieproduktywna:

• –u. — Odmienny według deklinacji IV u.

Przysłówek

Przysłówki tworzy się poprzez dodanie przedrostka âss– do danej części mowy oraz przyrostków –an w rodzaju męskim odnoszącym się do tematu wypowiedzi lub –al w rodzaju żeńskim (są to końcówki patronimiczne). Można je jednak opuścić bez naruszania rejestru. Ich obecność jednak przesuwa akcent główny danego słowa na sylabę przedostatnią. Przykład: éllaven („szczęście”) > âss-ellâven („szczęśliwie”). Są również przysłówki samodzielne, nie tworzone w ten sposób. Przedrostek âss- pełni również funkcję oznaczającą mówienie w danym języku. Przykład: âss-Sallâdhor.

Przy przekształcaniu przymiotników i rzeczowników zakończonych na samogłoskę inną niż szwa w przysłówki, między przymiotnikiem, a patronimem dodaje się wrostek –s–. Zaś w słowach zakończonych na szwę, szwa zostaje usunięta.

W poezji spotyka się skróconą formę âss–, w postaci 's–.

Stopnoiwanie

Wyróżniane są trzy stopnie w przymiotnikach i przysłówkach, z czego jeden dwurejestrowy:

• Stopień równy, podstawowy
• Stopień wyższy, tworzony poprzez przedrostek er–.
• Stopień najwyższy, tworzony poprzez przedrostek el– lub poprzez reduplikację dopełniaczową z usunięciem końcówki przymiotnikowej przy przymiotnikach: ADJ ADJ.PLUR.GEN. Przykład: gúdhu („drogi, kochany”) > gud-gúdh'nû („najdroższy, najukochańszy”). Pierwszy sposób jest przestarzały i wyszedł z powszechnego użycia z powodu homofonii. Uchował się jednak w języku literackim.

Porównywanie

Porównywanie przebiega na dwa sposoby zaleznie, czy podmiot porównywania wyraża wartość większą (lepszy, wyższy, etc.) czy mniejszą (gorszy, niższy, etc.) od obiektu porównywania. Gdy wartość jest większa, używa się poimka ce, a gdy jest mniejsza używa się poimka nam.

Nadawanie rodzaju

Gdy przymiotniki pełnią rolę rzeczowników, są odmienne według swoich deklinacji, i mogą opcjonalnie przybierać rodzaje, podobnie jak imiesłowy, za pomocją końcówek rodzajowych (męskie –in i żeńskie –wë). Wtedy ich akcent główny wyrównuje się do przedostatniej sylaby, jeśli kończy się ona na zbitkę lub do sylaby przed nią, w przeciwnym wypadku.

Liczebnik

Język saladorski liczy w systemie dwunastkowym. Istnieją trzy kategorie liczebników: główne (kardynalne), porządkowe (ordynalne) i osobowe, odnoszące się do osób. Opisując rzeczowniki, liczebniki zachowują się jak przymiotniki i występują po rzeczownikach.

Polski przyliżony odpowiednik dziesiętny	Liczba dwunastkowa	Liczba dziesiętna	Główne	Porządkowe	Osobowe	Mnożniki wyższych liczb
Jeden	1	1	Éch, Û	Échar	Échin (m) / Échwë (f) / Ûin (m) / Ûvë (f)	Éssir
Dwa	2	2	Rŷ	Rŷar	Rŷch	Rŷsir
Trzy	3	3	Tû	Tûar	Tŷen	Tûsir
Cztery	4	4	Cû	Cûar	Cŷ	Cûsir
Pięć	5	5	Bâir	Bér	Bâi	Bâissir
Sześć	6	6	Cám	Cânar	Cen (m) / Cân (f)	Cássir
Siedem	7	7	Sûn	Sûnar	Sŷn / Són	Sûssir
Osiem	8	8	Âmor	Âmar	Âman (m) / Âmen (f)	Amûssir
Dziewięć	9	9	Nŷor	Nŷar	Nŷen (m) / Nŷan (f)	Nŷssir
Dziesięć	A	10	Úmbë	Úmbar	Úmben (m) / Úmban (f)	Ússir
Jedenaście	B	11	Oncâmbë	Oncâmbar	Oncâmben (m) / Oncâmban (f)	Oncâssir
Dwanaście	10	12	Âichâmbë	Âichâmbar	Âichâmben (m) / Âichâmban (f)	Âichâssir
Dwadzieścia	20	24	Râichâmben	Râichâmbar	Râichâmben (m), Râichâmban (m)	Râichambéssir
Trzydzieści	30	36	Twâichâmben	Twâichâmbar	Twâichâmben (m) / Twâichâmban (f)	Twâichëmbéssir
Czterdzieści	40	48	Cwâichâmben	Cwâichâmbar	Cwâichâmben (m) / Cwâichâmban (f)	Cwâichëmbéssir
Pięśdziesiąt	50	60	Bâirchâmben	Bâirchâmbar	Bâirchâmben (m) / Bâirchâmban (f)	Bâirchëmbéssir
Sześćdziesiąt	60	72	Câichâmben	Câichâmbar	Câichâmben (m) / Câichâmban (f)	Câichëmbéssir
Siedemdziesiąt	70	84	Swâichâmben	Swâichâmbe	Swâichâmben (m) / Swâichâmban (f)	Swâichëmbéssir
Osiemdziesiąt	80	96	Arâichâmben	Arâichâmbar	Arâichâmben (m) / Arâichâmban (f)	Arâichëmbéssir
Dziewięćdziesiąt	90	108	Nirâichâmben	Nirâichâmbar	Nirâichâmben (m) / Nirâichâmban (f)	Nirâichëmbéssir
Dziesięć dwunastek	A0	120	Umbâichâmben	Umbâichâmbar	Umbâichâmben (m) / Umbâichâmban (f)	Umbâichëmbéssir
Jedenaście dwunastek	B0	132	Oncâmbâichâmben	Oncâmbâichâmbar	Oncâmbâichâmben (m) / Oncâmbâichâmban (f)	Oncâmbâichëmbéssir
Sto	100	144	Áure	Áurar	Áuren (m) / Áuran (f)	Áuréssir
Tysiąc	1 000	1 728	Cûnë	Cûnar	Cûnen (m) / Cûnan (f)	Cûnesir
Dziesięć tysięcy	10 000	20 736	Gâlum	Gâlumar	Gâlumen (m) / Gâluman (f)	Galússir
Sto tysięcy	100 000	248 832	Erghâlum	Erghâlumar	Erghâlumen (m) / Erghâluman (f)	Erghalússir
Milion	1 000 000	2 985 984	Elghâlum	Elghâlumar	Elghâlumen (m) / Elghâluman (f)	Elghalússir

W przypadku grup mieszanych osób używa się rodzaju męskiego.

Bardziej dokładne liczby wymagją kombinacji powyższych. Między liczbami nie stosuje się spójników. Krotność większych liczb (np. 144) oznaczana jest przez mnożniki. Liczba erghâlum stosowana jest jedynie w kontekście samej siebie, a nigdy w jej złożeniach. Porządkowość, osobowość i przypadek liczebnika określany jest jedynie na końcu.

Przykłady liczby złożonej

Liczba dwunastkowa	Liczba dziesiętna	Rozkład na czynniki dwunastkowe	Rozkład na czynniki dziesiętne	Liczebnik główny	Liczebnik porządkowy	Liczebnik osobowy męski	Liczebnik osobowy żeński
2 46A 5B5	7 109 849	2 × 1 000 000 + 46 × 10 000 + A × 1 000 + 5 × 100 + B5	2 × 2 985 984 + (48 + 6) × 20 736 + 10 × 1 728 + 5 × 144 + (132 + 5)	Rŷsir elghâlum, cwâichâmbë chássir ghâlum, ússir chûnë, bâissir áure, oncâmbë bhâir	Rŷsir elghâlum, cwâichâmbë chássir ghâlum, ússir chûnë, bâissir áure, oncâmbë bhér	Rŷsir elghâlum, cwâichâmbë chássir ghâlum, ússir chûnë, bâissir áure, oncâmbë bhâi
A41	1 489	A × 100 + 41	10 × 144 + (48 + 1)	Ússir áure cwâichâmben éch	Ússir áure cwâichâmben échar	Ússir áure cwâichâmben échin	Ússir áure cwâichâmben échwë
6 176	10 602	6 × 1000 + 1 × 100 + 76	6 × 1 728 + 1 × 144 + (84 + 6)	Cássir chûnë éssir áure swâichâmben cám	Cássir chûnë éssir áure swâichâmben cânar	Cássir chûnë éssir áure swâichâmben cén	Cássir chûnë éssir áure swâichâmben cân

Teksty

Osobna strona: Utwory w języku salladorskim