Język ayu

Język ayu Αγιυ χοα, Αγιανεο
Używany w:	Kyon: Tangia
Liczba użytkowników:	Kyon: ok. 35 - 45 mln ludzi
Utworzenie:	Canis w 2011
Najnowsza wersja:	5.2
Sposoby zapisu:	grecki, tangijskie pismo klinowe
Typologia:	SVO
Klasyfikacja:	Ob. 17A Języki ayu - ayu
Język urzędowy :	Kyon: Tangia i kolonie
Kody
Conlanger–1	ayu
Przykład
Pieśń morska Ερὶν ὰν ρεʻαλή, άνκᾰλή μοʻέννῐν, παννι ὰννο ληλή, καλαλῠν ὰν χαλή. Καραινᾰν αν μιλή, νευραλή καονλῠν, νε αρανκανί, ιμμιλή μα κιτάν!
Lista conlangów

Zobacz też słownik tego języka.

Język Ayu (nazwa: Αγιυ Χοα /'ʔaɥy 'hoa/, lub Αγιανεο /'ʔajaneo/ "strumień słów", "słowotok", z ang. "wordstream", pismem klinowym: ) - język sztuczny zaprojektowany przez Canisa w 2011. Projekt wielozadaniowy, używany równolegle od osobistych notatek do wielkich projektów fantastycznych światów. Najbardziej znany jako język państwa Tangia w ramach dużego projektu PFJ o nazwie Kyon. Jest to język tworzony a priori, czyli nie pochodzi i nie jest tworzony na podstawie języków naturalnych.

Historia

Język został wspomniany w 2010 roku jako obiekt językowy numer 17 i pierwszy szkic powstał w 2011 roku. Ideą za językiem było zaprojektowanie języka ładnego, ale prostego, w opozycji do przekomplikowanego języka ahtialańskiego. Pod pierwotną morfofonologię za inspirację posłużyły języki polinezyjskie (np. hawajski) oraz budowa niektórych charakterystycznych słów greckich, ale dalej język ewoluował swoją drogą.

Wersja 1

Do roku 2016 prawie się nie rozwijał, a potem następowało to powoli. Ten okres wytycza wersję 1 języka.

Wersja 2

Luty 2020 przyniósł eksplozję twórczości związanej z opisami Tangii i wraz z tym przebudowę języka, co dało wersję 2.

Wersja 3

Maj 2020 przyniósł prace nad Ahari i pierwsze w dziesięcioletniej historii języka skupienie nad samym językiem, w tym teksty w ayu, m.in. tłumaczenie fanowskich słów "Davy Jones" stworzonej przez youtubera pod melodię z filmu "Piraci z Karaibów". To rozbudowało język do wersji 3. Z każdą wersją, język zmierzał coraz bardziej w kierunku aglutynacji.

Wersja 4

Wersja czwarta wprowadziła szyk ergatywny i nominatywny dla czasów przeszłego i teraźniejszego oraz pismo klinowe, liczne opisy, szczególnie w ramach wciąż tworzonych opisów dużego projektu Tangii złotego wieku.

Wersja 5

Wersja piąta usunęła szyki morfosyntaktyczne z wersji 4, uprościła język, dodała końcówkę bezokolicznikową -κα do wszystkich czasowników i opracowała aglutynacyjną odmianę przez osoby, zreformowała zaimki osobowe i nadała im przypadki (choć bez biernika), zlikwidowała perispomeni (~, tyldę) jako sygnalizator morfemów gramatycznych i zastąpiła go przez grawis (`, odwrócony znak akcentu ostrego), wprowadziła brewis (˘) i wprowadziła szwę do oficjalnego języka.