Język średniozongepajcki

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Język średniozongepajcki
żongápaizaiz aigoslă
Typologia: analityczno-aglutynacyjny z elementami fleksji, z szykiem SOV
Utworzenie: Emil (w 2020)
Cel utworzenia: Na potrzeby projektu/konwerldu
Sposoby zapisu: wczesny atšzif, łacińska transkrypcja
Klasyfikacja: Gamajskie
Kody
Conlanger–1 zon.
Lista conlangów

        

Język średniozongepajcki (żongápaizaiz aigoslă /'zo̞nɣɞ̜paɪ̯t͡saɪ̯t͡s 'aɪ̯ɣoslə/ "język zachodni"), alternatywnie także dopuszczalne język prazongepajcki – forma zongepajszczyzny używana od do w świecie Gammaji, po oddzieleniu się djalektu zachodniego. Uważa się, że był używany w podobnych czasach co inne prajęzyki wywodzące się z pragammajskiego.

Jest to język głównie rekonstruowany, ale istnieją pierwsze zapisy pismem ideograficznym.

System fonetyczny

Samogłoski

Samogłoski zaczynają nabierać obecnych barw. Jednakże á nadal jest labjalizowane. Stopień labjalizacji był prawdopodobnie mniejszy niż w starozongepajckim, a samogłoska mogła być przesunięta bardziej ku przodowi ([œ]). Szwa powstała z "naprawiania sylab" po procesie *łł > sl była osobnym fonemem.

Przednie Środkowe Tylne
Przymknięte *i (i) *u (u)
Półprzymknięte *e (e) *ə (ă) *o (o)
Półotwarte *ɞ~œ (á) [1]
Otwarte *ɑ~ɐ̱ (a) [2]

Istniały ponadto dwa dychwtongi *ai *au, powstałe z obniżenia *ei *ou.

Spółgłoski

Przed palatalizacją

Wargowe Zębowe Dziąsłowe Podniebienne Welarne Języczkowe Krtaniowe
Nosowe m (m) n (n)
Zwarte bezdźwięczne p (p) t (t) k (k)
dźwięczne b (b) d (d)
Afrykaty pf (pf) (ƶ), ts (z) kx (x)
Szczelinowe bezdźwięczne f (f) s (s) x (ch) χ (kh) h (h)
dźwięczne ð (ð), z (ż) ɣ (g)
Drżące r (r)
Boczne, Półsamogłoski ɫ̪ (ł) l (l) j (j) w (w)

Spółgłoska // posiadała allofona [θ] przed innym obstruentem (prócz sl < *łł oraz h). Ta allofonia zostanie później zerwana w większości późniejszych języków poprzez ƶ > z, ale allofon [θ] pozostanie bez zmian, stając się osobnym fonemem, importowanym w innych pozycjach przez zapożyczenia.

Przypisy

  1. wymowa rekonstruowana
  2. W tym okresie a zaczyna nabierać obecnego brzmienia, jednak pierwotnie nadal mogło to być [ɑ]