Reùl – królowa pochodząca z kraju Pojtów, matka Faùta i pierwsza regentka w okresie jego małoletniości (7555EK –7568EK ). Skrajnie niepopularna wśród Trugów, dążyła do pełni władzy – najpewniej przez dziedziczenie – co wywołało otwarty bunt elit i doprowadziło do jej obalenia oraz egzekucji.
Pochodzenie i pozycja
Pochodziła z rodu pojckiego; z jej pochodzeniem łączy się pojckie imię syna, Faùta. Jako wdowa po Meleínie I objęła regencję po jego śmierci (7555EK ), gdy dziedzic miał zaledwie 8 lat (pełnoletniość w Trugii osiągano w wieku 40 lat).
Jej rządy spotkały się z gwałtowną opozycją. W 7558EK zbuntował się Álaìrkor, stryj Faùta, żądając regencji dla siebie. Zginął w zasadzce w 7563EK , lecz pochód jego stronników – w tym zwerbowanych Brotów z Kraju Zachodniego – spustoszył Prowincję Północno-Zachodnią. Choć zostali odparci, kraj został ciężko zdewastowany, a odpadli także ważni sojusznicy potrzebni w nadchodzących wojnach.
Upadek i śmierć
W 7568EK doszło do przewrotu pałacowego: Reùl została pojmana i stracona, a wielu Pojtów zginęło tej nocy w pogromach. Regencję objął Aìrtor, mąż ciotki Faùta.
Ocena
Kroniki opisują ją jako władczynię ambitną, lecz politycznie odizolowaną. Próby skupienia władzy w ręku obcej władczyni, brak oparcia w elitach truskich, oraz instrumentalne i pogardliwe traktowanie sojuszników (zwłaszcza Brotów) przyspieszyły eskalację konfliktu, inaugurując ciąg kryzysów, które przerodziły się w długotrwały zamęt epoki regencyjnej.
